Encounters - Συναντήσεις ΙΙ

www.evakesselring.com

 

Payl Simon | Πωλ Σάιμον | 1941-

  

Μαρίκα Παπαγκίκα | Marika Papagkika | 1890-1943

Encounters - Συναντήσεις Ι

www.evakesselring.com

George Gershwin | Τζωρτζ Γκέρσουιν | 1898-1937

Μανώλης Χιώτης | Manolis Chiotis | 1921-1970

                               

Feels Like Home

Something in your eyes

Makes me wanna lose myself

Makes me wanna lose myself

In your arms.

There's something in your voice

Makes my heart beat fast

Hope this feeling lasts

The rest of my life.

If you knew how lonely my life has been

And how low I've felt for so long.

If you knew how I wanted someone to come along

And change my world the way you've done.

Feels like home to me

Feels like home to me

Feels like I'm all the way back

Where I come from.

Feels like home to me

Feels like home to me 

Feels like I'm all the way back

Where I belong.

A window breaks 

Down a long dark street

And a siren wails in the night.

But that's all right 

'Cause I have you here with me

And I can almost see

Through the dark there's light.

If you knew how much this moment means to me

And how long I've waited for your touch.

If you knew how happy you are making me.

Oh I never thought I'd love anyone so much.

Feels like home to me

Feels like home to me

Feels like I'm all the way back where I come from.

Feels like home to me

Feels like home to me

Feels like I'm all the way back where I belong.

Feels like I'm all the way back where I belong.

- Randy Newman -

"Feels like I'm all the way back where I come from"

                    and yet I'm not and never can be.

"Feels like I'm all the way back where I belong"

                    and yet what'll keep us together, is being free.

"Feels like home to me"

                   means you feel like me to me, and it's so good to have you/me back...

Transformations

Thème du jour: the allure and terror of transformation. I use the term "du jour" in a scandalously broad sense, for in fact the topic has been a major player throughout my life thus far but more so in the last three years, give or take.

I seem to have spent more of my life exercising my transforming abilities than most. Role-playing games were  a staple of my younger brother David's and my seemingly endless afternoon hours, in our earlier childhood. And what roles they were! Larger than life, fantastic characters, donned with the earnestness and attention to detail that only children can muster and which the most gifted actors spend their entire existence striving to recapture. Later I remember discovering my capacity to simultaneously be the character while also consciously being my own spectator, a mesmerizing state to be in. This gradually became second nature to me, as I went from dancer to actress, to singer and performer. But these are, at the end of the day, just "games", right? Roles, played. Right?

Right. Until one day I caught one of these characters red-handed as it had insinuated itself in my "real" life. I happened to listen to a message I left on a friend's answering machine (remember those?) in the character's voice! I was shocked. I very soon decided that I couldn't be whatever character I was portraying at any given instance, 24/7. I felt that in doing so, I was running the serious peril of losing sight of the "real I", which after all was fuelling all these characters. So the character got neatly put away at the end of a rehearsal or performance, along with its costume, until our next encounter, at the next rehearsal or performance, and this has served me well.

Characters being what they are, imaginary persons in imaginary extraordinary situations (ordinary situations are notoriously bland when placed on a stage or screen), they tend to be wildly alluring but also in a sense frightening, if for no other reason than their intensity. Real life is by comparison tame and safe, like a cocoon. 

What of this tame, safe, spectator self? Is it a constant? 

Are we meant to exit this world (stage left) in the exact same state we entered it? No drama, no journey? No transformation? I should certainly hope not. Seems like an awful waste of life, to me.

And yet, how terrifying the prospect of change! For even in the will to change lies the tacit acknowledgement of our inadequacies. Even as we profess, in that endless esoteric debate (it's not just me, is it?) wanting to be "more this" or "less that", a part of us is also resisting these very desires because they are an admission of "not being enough this" and "being too much of that" while still strutting our stuff, thinking we're the swankiest thing to have graced this planet since the demise of the Rat Pack. So much for the tameness and safety of "real life". 

Change is frightening in that it will inevitably cause us to part ways with what is familiar. Old slippers may be tatty and coffee-stained and we wouldn't want to wear them on a hot date, but -boy!- are they comfy! But the real terror hasn't hit yet. Guess what? Change is inevitable. Everything, everything, changes constantly and we change right along with it all. You can't step into the same river twice (thanks for making my day, Heraclitus, I love you too!).

To make matters worse still, it would appear that this flux has been, gently at first, more forcibly later, accelerating. The river is no longer the lazy lazy river by the old mill run, and even the most nonchalant glance out the port-hole will tell you we're headed for the rapids. 

It transpires (and Charles, I know you're going to love this!) that a call for transformation is imminent. "Change or perish" roars the waterfall and the latter is rather the type of transformation that I, for one, would just as soon pass on.

Thus far, what was thought to be safe & comfy proved to be more hazardous than waltzing through a Cambodian mine field in floppy old slippers and Change went from being a half-assed New Year's Resolutions list first, to being an inevitable evil  not unlike the sagging of breasts and the recession of hairlines and then, in a truly majestic coup de théâtre, to being a no-nonsense, wake-up-and-smell-the-coffee necessity.

There you have it, and it's quite the challenge.

Change doesn't look half bad now, does it. And so the idea is finally dawning that transformation might actually be a pretty nifty thing. 

I am now again reminded of Peter Economidis' invitation to imagine the future, secure in the knowledge that we have the power to. Collectively and individually. It may well take a leap of faith, but it seems clear that leap we must. Leap I must. 

And leap I damn well will!

Frankly, the cocoon hasn't been a safe harbour in a very long time. Just a sad dark cramped closet. So I guess this would be a good time to remember my dancing days and my role-playing skills to jump-start myself and emerge a splendid, alluring, shimmering creature, in risky but sexy Manolos (no less!).

Eight days shy of my 44th birthday, I stand here today, stretching out my mind, flexing my heart and my unfolding wings to embrace a life-saving transformation with all the tightness of focus that my 7-year-old self once displayed so effortlessly.

Next trick will be to keep from getting pinned down.

Maison Et Décoration

Είπαμε -- δεν το'χω με τον Νοέμβριο.

Έτσι, επιστρατεύοντας όλο μου το "βάζουμε το ένα ποδαράκι μπροστά στο άλλο και προχωράμε", έστω και με baby steps, ξεκίνησα πρόβες για ένα ολοκαίνουργιο project και ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός μου που το ηθικό πήρε την ανιούσα σε χρόνο DT --τόσο που ξεχείλησα και άρχισε να απλώνεται και μες το σπίτι μου.

Με την βοήθεια του Κωστή Μαρκή (όπου "βοήθεια" βλέπε "εκείνος τράβηξε το ζόρι κι εγώ έκανα ψιλοκουβεντούλα και μακαρονάδες") πραγματοποιήθηκε ένα σχέδιο που είχα συλλάβει μόλις εγκαταστάθηκα στο σπίτι αλλά μπήκε άνω τελεία μέχρι να επιστρέψω απ την Ινδία. 

Ξεκίνησε -ειλικρινώς- με "Κωστή, σε παρακαλώ, θα μου δανείσεις το τριβείο σου που θέλω να τρίψω μια βιβλιοθήκη για να την βάψω;" και εκείνος πολύ ευγενικά δέχτηκε. Στην συνέχεια, προσφέρθηκε να κάνει εκείνος το τρίψημο, μιας και το κουλαντρίζει καλύτερα το εργαλείο και εγώ δεν είχα ακόμα συνέρθει εντελώς από μια (ακόμα) ασθματική βρογχίτιδα και ήμουν με αντιβίωση. 

Μετά είπε να περάσει και τη βελατούρα.

Την συνέχεια την φαντάζεται ακόμα κι ένας οδοντοτεχνίτης.

Γελάσαμε πολύ, ήρθε και η φίλη μου η Francine, όσο στέγνωνε το πρώτο χέρι παίξαμε και μια παρτίδα Trivial Pursuit!

Η εν λόγω βιβλιοθήκη-secrétaire υπήρχε ήδη στο σπίτι, "εντοιχισμένη" στην βορειοανατολική γωνία του living-room, που τώρα πια φιλοξενεί την τραπεζαρία μου, δίπλα σε ένα μεγάλο παράθυρο. Ήταν σκούρο καφέ και κάποτε λουστραρισμένο --τώρα πια το είχε σχεδόν απορροφήσει ολοκληρωτικά το ξύλο. Ποτέ δεν αγάπησα τα βαριά και σκούρα έπιπλα και η κατά τα άλλα μια-χαρά-κούκλα-και-χρήσιμη βιβλιοθήκη φάνταζε σαν "μαύρη τρύπα".  Με την σύγκατάθεση του φίλου μου (και κατά το 1/3 σπιτονοικοκύρη μου) του Σταμάτη, αποφάσισα να βαφτεί σε ένα πολύ ανοιχτό γαλάζιο του πάγου, με μία υποψία κόκκινου μέσα, ίσα να τραβήξει προς λουλακί (το χρώμα-φετίχ).

WAIT, THERE'S MORE!!

Unikko

Αυτό είναι το αγαπημένο μου κλασικό σχέδιο Unikko της φιλανδικής εταιρίας υφασμάτων (και όχι μόνο) Marimekko. Η γιαγιά μου η Λιλή μου την έμαθε, και έγινα fan με την σειρά μου. 

Ο Κωστής ζωγράφισε πάλι, in more ways than one! 

Το τρόλλεϋ ήταν δικό της, Δανέζικης κατασκευής late 60s-very early 70s (?) και το θυμάμαι όσα χρόνια θυμάμαι και τον εαυτό μου. Με τον καιρό, είχε υποστεί κακουχίες και ήταν καιρός να ξαναβρεί την αίγλη του! 1000 μπράβο και περισότερα ακόμα ευχαριστώ, Κωστή!

Teaser Προσεχώς --- Για την αιτία του ενθουσιασμού θα σας πω σε επόμενο επεισόδιο. Μέχρι τότε σας αφήνω με μία μόνο λέξη: Bluezuki!

Novender

Ο Νοέμβριος ήταν ανέκαθεν ο χειρότερός μου μήνας. Η -μονόπλευρη, απ όσο γνωρίζω- αντιπάθεια δεν σχετίζεται με την πτώση θερμοκρασίας ή την αύξηση των βροχοπτώσεων (είμαι κορίτσι παντός καιρού).

Σχετίζεται με την (κακή) ποιότητα και την (ανεπαρκή) ποσότητα του φωτός.
Ναι, ναι εννοώ αυτές τις λίγες ώρες γκρίζας φλαταδούρας για τις οποίες -συμπαθάτε με- δεν βλέπω τον λόγο να  σηκωθώ απ το κρεββάτι μου, frankly.

Επίσης είναι ο άγαρμπος εκείνος μήνας-κενό ανάμεσα στο πολυαγαπημένο Καλοκαίρι και εκείνες τις εβδομάδες του Δεκεμβρίου που κάθε χρόνο πεισματικά ελπίζω πως θα ζήσω τις γιορτές  που ονειρεύομαι.

Ε μετά, κοντοζυγώνουν τα γεννέθλια μου κατά τα τέλη Ιανουαρίου (τα επόμενα θα είναι 44α μου!) που πάντα τα γιορτάζω σαν  παιδί (για να είμαι εντελώς ειλικρινείς, δεν θυμάμαι πότε άκριβως άρχισε να εμφανίζεται και το μοτίβο "επέζησα έναν χρόνο ακόμα, φτού μου!" στο όλο κλίμα) και ετσι το πάω μετά, από γεννέθλια σε γεννέθλια αγαπημένων μου, σημαδούρες της αντοχής μου, μέχρι τον Μάιο.

Μετά είμαι home free, μέχρι τον επόμενο Νοέμβριο.

Και μη μου πείτε για τις χάρες του Χειμώνα, για σοκολάτες μπροστά στο τζάκι και σεξ στις φλοκάτες. Για όνομα! Πού τα βρήκατε, ήθελα να'ξερα!

Και για σένα που πετάχτηκες αμέσως να με πεις υπερβολική ("are you talking to moi??") να σε ενημερώσω πως οι πρώτες ώρες του μήνα με βρήκαν στα επείγοντα του νοσοκομείου Σωτηρία, μιας και είπε να με επισκεφθεί  -πάνω που έλεγα πως με ξέχασε η γρουσούζα- για 2η φορά αυτή η απαίσια ασθματική βρογχίτιδα, σήμα κατατεθέν την εξάντλησής μου.

Εντούτοις, το αίσθημα δικαίου με αναγκάζει να αναγνωρίσω και τα καλά. Τα φετινά, έστω. Δηλαδή τι καλά --- κάλλιστα!

Οι αγκαλιές των αγαπημένων μου φίλων με το που γύρισα στην Αθήνα, ακόμα και εκείνων που είναι crappy at hugs.
Τα χουρχουρχούρ και πατούμ-πατούμ του Καραμουζάκη και του Μπάφου.
Το τραπέζι-πατέντα που κατασκεύασε ο πατέρας μου και εγκατέστησε ο αδερφός μου στο μπαλκόνι μου, για να το βρω έτοιμο μόλις γυρίσω...
Τα μηνύματα για Happy Diwali.
Το πρώτο Παρασκευιάτικο απομεσήμερο στην Κληματαριά, με τον Τάσο, τον Παναγιώτη και τον Αντώνη.
Το diy ράφι του μπάνιου και οι μικρές χαρές maison et décoration.
Τα γέλια με τον Γιώργο που τώρα πια μένει στο "παλιό" μου σπίτι (και ποθεί το τωρινό μου).
Μεσημέρι στην πολυθρόνα του Σταμάτη και βραδάκι στον καναπέ μου, με την Νατάσα.
Η έκθεση σΕΞΑΡΣΗ στο Booze.
Η πρώτη πρόβα με απαρτία Μπλουζούκι! (εδώ σταθείτε -- είναι προάγγελος ΠΟΛΥ ωραίων πραγμάτων)
Το μαγικό massage του Γιάννη.
Το πρώτο μουσικό αφιέρωμα του Γαβρίλη (με την σειρά μου, το μοιράζομαι μαζί σας γιατί είναι έξοχο!)

Κι έτσι, με μια τόση δα μετατόπιση της οπτικής γωνίας, το novender γίνεται από τέλος, αρχή.

Last Minutes In Room Three Oh Three

Sure, there were plateaus, but on the whole these two months have sped by and here we are, Georgia and I, all packed, waiting for the car that will take us to Indira Gandhi International Airport.

Predictably, I’m in limbo, the most uneasy state for me to be in. 'Did You Ever Get A Feeling' that you wanted to go, but still you had the feeling that you wanted to stay? Ah, Jimmy...

I suppose the full force of the joy of being reunited with loved ones will kick in once I get back to Athens. Until then, I'll just bathe in the nascent nostalgia of what I'm leaving behind.

Famously, nostalgia washes over in fragments of sensations. Images, sounds, feelings.

Kulfi on a hot afternoon. 

Riding a rickshaw in darkness, against a full moon and oncoming traffic, laughing girlishly. 

Taking in the sounds and sights of I.N.A. Market. 

Watching Georgia fighting her glorious fight, stringing her victories!

Enjoying a night-time cigarette on the front steps in the company of Arab men.
The sound of the jingles on anklets that speak of breakfast.
Jamming it up with Louis on guitar & Jake on... buckets!

The sweet aroma of a champa flower picked at Qutab Minar.
Discussing the subtleties of the various kinds of kurtas and sarees with Jyoti.

Singing "Leaving On A Jet Plane" in a saree, while looking into smiling eyes that have become dear.
Bargaining for a pair of Punjabi juttis at Dilli Haat.

The explosion of the phone that insists "Penny! Penny! Penny!" as Georgia very accurately pointed out.

Memories, more memories, and then some...

Oh,  the gratitude!

Equinox

September 21st.


We (Georgia and I) left Athens on August 21st, and are due to return on October 21st.
This is the half-way mark. 


Appropriately enough, it is also the Equinox. This is the day that in my mind heralds the end of Summer and ushers in the dreaded Winter. As of tomorrow, each day will be shorter than the one before and true to my nature, I will wane right along with the daylight. What can I say? I have suspected for a long time now that I may be part-bear.


I find myself torn between the longing to return to my own turf, my family and friends, Bafos and Karamouzakis (my loving feline concubines), my partners in music, my work, my own hours and my own bed (in my new and practically yet unlived-in home) and the entirely surprising desire to stay.


Stay? Where? Surely, not here here.
What have I seen of this wondrous strange land that would create such a pull?
Nothing. Three blocks worth of street at Green Park. The route to and from Gautam Nagar. Part of a gigantic western-type shopping mall that goes by the improbable sobriquet of "Select CityWalk".


And yet!


I think that what I am really finding so enchanting is that, unbelievably (considering the millennia of History that have unfolded on this soil), the overwhelming sensation that reverberates in every aspect of this place, is one of promise. Of things to come. Of things unborn. Of potential. 


I don't consider myself to be a mindless creature. Not unintelligent, still, I primarily  perceive the world at large with my gut. Invariably I will gather as much data about a given topic as I can. But ultimately, I will fly by the seat of my pants. Play it by ear.
Against all reasoning, more than about the Past, more than about the Present, this feels like it's about the Future.


But then again, had I not been told that this is the land of Paradox?
Had I not read the textbook tales of slums next to unfathomable wealth? Of illiteracy and scientific cutting edge avant-garde? Of filthy cities and virgin nature? Of gaudiness and breathtaking artistic expression?


Still, what I sense goes farther, much much farther than any of these (even though they seem  to hold perfectly true).


For instance: Supposedly, this is meant to be the epitome of, as James Brown put it in his inimitable manner, A Man's Man's Man's World.


And yet, the energy here is unmistakeably female. In the sense that it is nurturing. It feels like a womb.It feels like a fluvial delta or basin, rich with sediment. I mean, just take a look at the geographical map, for crying out loud! It even looks like a womb! Interestingly enough, the Greek word for pelvis (wherein the womb) and basin, is one and the same: λεκάνη [lekáni].


One feels safe here. Protected. Not by virtue of might, but by virtue, alone. 
While sitting with a slumbering child's cheek resting on your lap, you might make the assumption that you are its guardian. But if you think about it, you will realize that the assumption is false. It is you who are kept safe by the child's presence, alone. This is how I feel here in India.

I realize I must sound like I'm "not all there" but I know what I am sensing and anyone who knows me, will tell you I'm not prone to flighty metaphysics. 

This sentiment is equally manifest in the people I have encountered here. The same nurturing smile. The authentic kind: their smiles reside in their eyes, not their mouths. Again, I had been told of the Indian people's politeness. "Politeness" is a notion that never sat comfortably with me. It leaves me with an after-taste of pretence (as indeed does my other pet peeve: "nice"). I have not found the Indian people to be in the least bit "polite". Or "nice". I have found them to be gentle, especially when verbal communication is difficult. Supposedly famous for their lack of display, emotion is definitely palpable, barely contained in skin. Gentle and caring. Attentive and unassuming. And delightfully, disarmingly, liberatingly funny. 


In the meantime, the atmosphere permeating the various communication channels with my home town is becoming increasingly alarming. Angst. Fear. Unrest. Some have gone as far as saying "you will not be returning to the same country you left behind". It's not meant as a good thing. 


My particular situation seems precarious to say the least. The "season" is almost upon us, yet I haven't the faintest clue as to where, how and under what circumstances I will (will I?) be engaging in my profession.


Seems to me, that the best thing to do is adopt the local attitude to all things temporal, that is to ignore them.


After all, this is the half way mark.


So I'll leave it at that, for now.


Before I surrender to this Equinox though, I will venture two predictions:


There will be tears at both ends of our journey back to Athens.


I will be returning to this blessed land.

#clinic_concert

I made my Asian début a couple of hours ago, here at the NuTech Mediworld Lobby (New Delhi's Carnegie Hall or Wembley Arena if you will), to a packed house of very kind people who didn't complain once!

This was largely due to Louis Rowe, who did a super job of being sexy, playing the guitar and singing too!

It was great fun singing songs I hadn't performed in so many years, but all great tunes, such as Here Comes The Sun, Across The Universe (complete with "jai guru deva ohm"), Let It Be, (yes, The Beatles are a sure bet when putting together an express play-list!), Hotel California, Leaving On A Jet Plane and, of course, Georgia On My Mind, for our gorgeous & brave you-kn0w-who ;)

I usually sign the relevant logs of Georgia's shots & procedures a couple of times per day. The nurses (adorably called "sisters") have informed me that they will be marketing the autographs on e-bay as of tonight, so I guess we were a hit!

I'm assuming the next natural step is Bollywood.

Heartfelt thanks to Louis, Georgia and, last but by no means least, for making this possible, the fabulous Jyoti, wonder-woman problem-solver extraordinaire that she is!

Here's a clip, recorded by Georgia:

Διεθνής Καριέρα

Επιτέλους μπήκαμε σε κάποια σειρά, βρίσκουμε τους ρυθμούς μας και μπορούμε να διευρύνουμε το οπτικό μας πεδίο και πέρα απ την επίλυση των ζητημάτων του εδώ και τώρα.

Όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο καινούργιος μας φίλος, Dr. Mohammed Iqbal Hussain (όλοι τον φωνάζουν Iqbal & οι οικείοι του IQ) το μυαλό μπορεί να προσαρμόζεται πολύ γρήγορα σε νέες καταστάσεις αλλά το σώμα έχει τους δικούς του ρυθμούς. Η κόπωση εκδηλώθηκε στην Τζώρτζια υπο μορφής παροδικής αδυναμίας και βήχα. Εμένα πάλι, με επισκέφθηκε σαν "καμαρώτο, (σ)την λεκάνη!!" ευτυχώς σχετικά ήπιας μορφής, και τώρα είμαι ήδη καλύτερα.

Σήμερα, έγινε το δεύτερο "procedure" (βρείτε μου τη σωστή λέξη βρε παιδιά!!), στις μασχάλες. Αυτή είναι σχετικά light, αφού δεν απαιτείται ούτε νηστεία πριν, ούτε 2ωρο τάβλιασμα μετά. Η Τζώρτζια είναι μια χαρά: τρώει, τουητάρει και κοιμάται :Ρ

Δεν έχουμε ακόμα ξεπορτίσει καθόλου απ την κλινική (παρά μόνο για να πάμε σε άλλα νοσοκομεία, όπως έγραψα σε προηγούμενες αναρτήσεις) και επομένως δεν έχουμε άποψη για τον κόσμο εκεί έξω. Όμως έχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε με τους ανθρώπους της κλινικής, και τι είναι μία χώρα αν όχι -πριν απ όλα- οι πολίτες της;

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Επικεφαλής της κλινικής είναι η Δρ. Geeta Shroff. Την έχουμε δει μόνο 2 φορές, σύντομα. Αποπνέει ηρεμία και σιγουριά. Στενή της συνεργάτιδα είναι η Jyoti, manager της κλινικής. Μας επισκέφτεται σχεδόν καθημερινά και είναι ο "άνθρωπός μας" για ότι έχει να κάνει με την παραμονή μας εδώ, απ το να βρεθεί ασύρματο router ή επίστρωμα για το κρεββάτι της Τζώρτζια, μέχρι για να κλείσουμε ραντεβού για massage. Εξαιρετικά ικανή, πάντα με το χαμόγελο, μητέρα 2 παιδιών. Κουβεντιάζουμε κυρίως για μαγειρική και για τις ομοιότητες (πολλές) και τις διαφορές (τις ψάχνουμε) μεταξύ των χωρών μας. Το έχω ξαναπεί αλλά θα το επαναλάβω επειδή συνέχεια στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε: η Ινδία είναι σαν την Ελλάδα, στο (πολύ) μεγαλύτερο!

Από γιατρούς, υπάρχουν κλασικά 3 βάρδιες. Συνήθως το πρωί είναι εδώ ο Dr. Nayan και είναι εκείνος που πραγματοποιεί τα "procedures". Μας δίνει την αίσθηση του "second in command". Ύστερα είναι ο ΙQ, που είναι και ο αγαπημένος μας. Αυτόν συγκρατήστε τον, γιατί θα γίνουμε φιλαράκια. Τα βράδυα εναλλάσσονται ένας (ακόμα) νεαρότερος γιατρός (δεν γνωρίζω όνομα) και μία νεαρή γιατρίνα (δεν συγκράτησα όνομα). Στα τμήματα φυσικοθεραπείας και εργασιοθεραπείας έχουμε τον Dr. Rijul και την Harsha, αντίστοιχα.

Μετά, υπάρχει η Rita, υπεύθυνη για ότι έχει να κάνει με γεύματα, προμήθειες, υπηρεσίες (μπουγάδα, καθαριότητα), ιμματισμό, κτλ. Μία μικροσκοπική γυναίκα, που κουμαντάρει μια στρατιά ανθρώπων σαν κανονικός στρατηγός, πανέμορφη και γλυκειά αλλά ξέρει και να κάνει την φωνή της ατσάλινη. Εϊναι εκείνη που απάντησε "no problem" όταν της ζήτησα να μας παραγγείλει σύκα (figs). Αργότερα, αφού μας τα είχε ήδη φέρει (ξερά, έστω) έμαθα πως είχε τρέξει στην Jyoti ζητώντας να της πει τι είναι τα figs. Αγαπάμε Ρίτα :)

Το ίσαμ' εδώ team συμπληρώνεται απ το εξαιρετικό δίδυμο Ajo & Opi, νοσηλευτές-τραυματιοφορείς αμφότεροι. Ο πρώτος είναι ένας γελαστός μουστακαλής γίγαντας (για τα Ινδικά δεδομένα) και ο δεύτερος ένας μικροσκοπικός (κάποιοι από σας τον γνωρίζετε με το παρατσούκλι "Τσάκυ") γελαστός διαολάκος. Τον είδα με τα μάτια μου να ψηλώνει 2 ολόκληρους πόντους όταν αντίκρισε το iPhone της Τζώρτζια :)

Υπάρχει φυσικά μια λεγεώνα νοσοκόμων (δεν συγρατήσαμε ονόματα, αλλά κολλήσαμε παρατσούκλια όπως "Αστροπελέκι" -προσφέρθηκα να της δωρίσω μερικά κύτταρα-, "Χοντρούλα", "Ξινή", κ.ο.κ.)

Άπαντες είναι ευγενέστατοι, πλήρως καταρτισμένοι, περιποιητικοί και πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν (ακόμα και η "Ξινή").

Επίσης, γνωρίσα τον Louis Rowe, 27χρονο μουσικό (κιθαρίστας) απ την Μελβούρνη. Είναι παράλυτος απ την μέση και κάτω, από τροχαίο δυστύχημα με μοτοσυκλέτα πριν 4 χρόνια. Είναι η τέταρτη παραμονή του εδώ και η βελτίωσή του είναι σημαντικότατη αφού πρόσφατα άρχισε να ανακτεί αίσθηση και κάποια κίνηση στους μηρούς του. Αυτές τις μέρες είναι και ο πατέρας του εδώ, μεχρι την ερχόμενη Τετάρτη.

Από την πρώτη του κιόλας επίσκεψή, οι άνθρωποι της κλινικής του ζητούσαν να κάνει μια μίνι συναυλία, αλλά πάντα αρνιόταν. Τώρα, για να τον δελεάσει (και καλά), η Jyoti του είπε πως είναι και μια τραγουδίστρια εδώ. Μη σας τα πολυλογώ, κανονίστηκε μια μουσική βραδυά (εγώ θα την λέω "διεθνή καριέρα*", αν δεν σας πειράζει :Ρ) την ερχόμενη Τρίτη, για την ψυχαγωγία όλων (ασθενών και εργαζομένων) και για να αποχαιρετήσουμε τον πατέρα του Λούις, τον Τρέβορ. Μάλιστα, θα συμπράξει και ο σύζυγος της Δρ. Σροφ, που κι εκείνος παίζει κιθάρα! :)

Και τώρα σας αφήνω --- πάω για πρόβα!

*Ακούει το λατρεμμένο συνυδροχάος, η NtiNti??? :D

Thursday's Child

Monday's child is fair of face,
Tuesday's child is full of grace,
Wednesday's child is full of woe,
Thursday's child has far to go,
Friday's child is loving and giving,
Saturday's child works hard for his living,
And the child that is born on the Sabbath day
Is bonny and blithe, and good and gay.

---Nursery rhyme

Η Τζώρτζια κι εγώ είμαστε παιδιά της Πέμπτης. Κι έτσι η "γεννέθλια" μέρα , μας φέρθηκε με στοργή και προδέρμ!

Σηκωθήκαμε χαλαρά κατά τις 8μιση (φαίνεται πως αυτή η ώρα "κλείδωσε") και αρχίσαμε την προετοιμασία για την πρώτη "procedure" (ούτε το "διαδικασία" μου κάνει, ούτε το "επέμβαση" καθότι παραπέμπει σε νυστέρια, τα οποία δεν εμπλέκονται στο σενάριο."Πρωτόκολο" μήπως; Ουφφφφ... Decisions, decisions, decisions!), δηλαδή την πρώτη εντοπισμένη ένεση βλαστοκυττάρων, εν προκειμένω στην βάση της σπονδυλικής στήλης, στην ουρίτσα (εξού και "caudal"). Ένα τέταρτο της ώρας υπόθεση όλη κι όλη, αλλά μετά αυστηρά 2 ώρες ξάπλα ανάσκελα και ακινησία. Απ τις 2 το μεσημέρι και μετά, είμασταν ελεύθερες περιορισμών!

Η υπόλοιπη μέρα κύλησε σχετικά ήρεμα, μόνο οι καθιερομένες πιά χορηγήσεις αντιβιωτικών κτλ. Οι ρυθμοί χαλάρωσαν, πήραμε μια ανάσα :)

Στα μεγάλα wins της ημέρας, η εγκατάσταση ασύρματου router, που μας έλυσε τα χέρια (κυριολεκτικά) και πλέον συνδεόμαστε και τα δύο internet junkies ταυτόχρονα και μάλιστα απ την άνεση των κρεββατιών μας!

Το βράδυ η Τζώρτζια ανέπτυξε έναν μικρό σπαστικό βήχα.. Η πιθανές αιτίες είναι πολλές και οι συνδυασμοί τους ακόμα πιο πολλοί. Πιθανώς να είναι αντίδραση στην αντιβίωση ("herxing") ή, τόσες μέρες που μπαινοβγαίναμε από τους ζεστούς, υγρούς, αποπνικτικούς εξωτερικούς χώρους σε κλιματιζόμενα νοσοκομεία-ψυγεία, την άρπαξε. Την ταλαιπόρησε αρκετά ο βήχας, όποτε προσπαθούσε να μιλήσει, να φάει ή να πιεί. Η θερμοκρασία της όμως κανονικότατη. Το αναφέραμε στον γιατρό βάρδιας, και μας έφεραν οι νοσοκόμες ένα σιρόπι με γευση μπλιάχ, αλλά ήταν γενναία και κατάπιε την αηδία και μάλιστα χωρίς συνοδευτική κουταλιά ζάχαρης ;)

Χρειάστηκε να την αφήσω για λίγο μόνη στο δωμάτιο, καθότι με κάλεσε το καλλιτεχνικό μου καθήκον (μουσική υπόκρουση που υποδηλώνει βαρυσήμαντη αποκάλυψη εδώ, παρακαλώ) και το καθήκον, ως γνωστόν, δεν περιμένει!

ΤΕΛΟΣ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ ΑΥΡΙΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΞΕΝΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΜΑΣ #openINDIA!

Ευγενική προσφορά του θαυματουργού ΚΑΘΙΚON / ΚΑΘΙΚOFF!

Come Wander With Me

Να! Έτσι τα νανουρίζουν τα κορίτσια, για να έχουν όνειρα σάμαλι...

He said come wander with me love
Come wander with me
Away from this sad world
Come wander with me

He came from the sunset
He came from the sea
He came from my sorrow
And can love only me...

Πάμε μωρή Mary Poppins αρρώστια!

Τελευταίο καθάρισμα στο "παλιό" σπίτι σήμερα και πρώτο de profundis στο "καινούργιο"!

I'll Be Home

For those of you who don't know it, we Greeks have a "have a good" wish for almost everything: the day, the week, the month, the season (more often for Summer & Winter), a sleep, a dawning... Perhaps it is quite a telling trait, of a People traditionally striving and forever wishing for the best.

So, καλό μήνα ("a good month") to us all!

The first of the month found me moving houses. In a previous, rather blues-afflicted post (don't click unless you can read Greek), I was contemplating the strange sadness involved in moving, even when the next dwelling is going to be a perfectly beautiful place, in the sense that I always feel I am leaving a part of me behind. It follows that A House Is Not A Home (beautifully sung by the amazing Luther Vandross) and it's really not about the walls or roof, it is about the life that took place within.

The thought that came over me today is that houses are never really homes. People are.

The people in our lives at any given point in time, the ones we turn to for the little and the big stuff, the ones we share our trials, tribulations, joys and laughs with. Those people are "home".

And so, my "moving blues funk" lifted.

Whether here or there, I will never be homeless, because of the people who care for me, shelter me, nurture me and generally see me through this complex business of living.

I can but hope that I, too, am "home" to others.

And so I leave you with this song for tonight. It is perhaps not for the sake of expediency that the little word "at" is missing ;)

INDIALUCIA - "Rumba"

Αυτό το κομμάτι επιλέγω για σημαία στο ταξίδι που έρχεται!

A House Is Not A Home

Για να το λέει ο Luther, έτσι θα είναι.

Και τότε γιατί αυτή η θλίψη; Γιατί αυτό το κενό σε κάθε μετακόμιση;

Αυτή είναι η 4η απ το 2004. Πέρα απ την φασαρία και την κόπωση της διαδικασίας, βρίσκω πάντα κάτι πολύ στενάχωρο σε αυτό το ξεσπίτωμα. Ακόμα και όταν το "καινούργιο" σπίτι είναι κούκλα, που συνήθως είναι.

Τώρα που το σκέφτομαι, στην πραγματικότητα δεν σχετίζεται με τα ίδια τα σπίτια. Έχει να κάνει με την ζωή που κύλησε μέσα τους. Κάθε φορά νιώθω ότι αφήνω κάτι από μένα πίσω μου, κλείνοντας την πόρτα και κλειδώνοντάς την για τελευταία φορά.

Είμαι και ομολογουμένως μεγάλο σπιτόγατο. Κι ας φεύγω αρκετά τάκτικα για πολύμηνα ταξίδια. Θέλω να ξέρω ότι τα λαστιχάκια που φύλαξα απ τα πακετάκια των από καταβολής τυριών (και ποτέ δεν θα μου χρησιμεύσουν) βρίσκονται στο συγκεκριμένο συρτάρι με τα μαχαιροπήρουνα, στην συγκεκριμένη κουζίνα, με το συγκεκριμένο φως.

Ο αυτοσχεδιασμός και το go with the flow ήταν, φύσει και θέσει, πάντα θεμελιώδης αρχή στην ζωή μου. Στην σκηνή, στις σχέσεις, στην δουλειά, στα οικονομικά.

Αλλά όχι στο κεραμίδι.

Δε βαριέσαι, moving blues είναι, θα περάσουν. Το λέει και η έκφραση άλλωστε.

So sing it for me one more time, Luther.