Last Minutes In Room Three Oh Three

Sure, there were plateaus, but on the whole these two months have sped by and here we are, Georgia and I, all packed, waiting for the car that will take us to Indira Gandhi International Airport.

Predictably, I’m in limbo, the most uneasy state for me to be in. 'Did You Ever Get A Feeling' that you wanted to go, but still you had the feeling that you wanted to stay? Ah, Jimmy...

I suppose the full force of the joy of being reunited with loved ones will kick in once I get back to Athens. Until then, I'll just bathe in the nascent nostalgia of what I'm leaving behind.

Famously, nostalgia washes over in fragments of sensations. Images, sounds, feelings.

Kulfi on a hot afternoon. 

Riding a rickshaw in darkness, against a full moon and oncoming traffic, laughing girlishly. 

Taking in the sounds and sights of I.N.A. Market. 

Watching Georgia fighting her glorious fight, stringing her victories!

Enjoying a night-time cigarette on the front steps in the company of Arab men.
The sound of the jingles on anklets that speak of breakfast.
Jamming it up with Louis on guitar & Jake on... buckets!

The sweet aroma of a champa flower picked at Qutab Minar.
Discussing the subtleties of the various kinds of kurtas and sarees with Jyoti.

Singing "Leaving On A Jet Plane" in a saree, while looking into smiling eyes that have become dear.
Bargaining for a pair of Punjabi juttis at Dilli Haat.

The explosion of the phone that insists "Penny! Penny! Penny!" as Georgia very accurately pointed out.

Memories, more memories, and then some...

Oh,  the gratitude!

Equinox

September 21st.


We (Georgia and I) left Athens on August 21st, and are due to return on October 21st.
This is the half-way mark. 


Appropriately enough, it is also the Equinox. This is the day that in my mind heralds the end of Summer and ushers in the dreaded Winter. As of tomorrow, each day will be shorter than the one before and true to my nature, I will wane right along with the daylight. What can I say? I have suspected for a long time now that I may be part-bear.


I find myself torn between the longing to return to my own turf, my family and friends, Bafos and Karamouzakis (my loving feline concubines), my partners in music, my work, my own hours and my own bed (in my new and practically yet unlived-in home) and the entirely surprising desire to stay.


Stay? Where? Surely, not here here.
What have I seen of this wondrous strange land that would create such a pull?
Nothing. Three blocks worth of street at Green Park. The route to and from Gautam Nagar. Part of a gigantic western-type shopping mall that goes by the improbable sobriquet of "Select CityWalk".


And yet!


I think that what I am really finding so enchanting is that, unbelievably (considering the millennia of History that have unfolded on this soil), the overwhelming sensation that reverberates in every aspect of this place, is one of promise. Of things to come. Of things unborn. Of potential. 


I don't consider myself to be a mindless creature. Not unintelligent, still, I primarily  perceive the world at large with my gut. Invariably I will gather as much data about a given topic as I can. But ultimately, I will fly by the seat of my pants. Play it by ear.
Against all reasoning, more than about the Past, more than about the Present, this feels like it's about the Future.


But then again, had I not been told that this is the land of Paradox?
Had I not read the textbook tales of slums next to unfathomable wealth? Of illiteracy and scientific cutting edge avant-garde? Of filthy cities and virgin nature? Of gaudiness and breathtaking artistic expression?


Still, what I sense goes farther, much much farther than any of these (even though they seem  to hold perfectly true).


For instance: Supposedly, this is meant to be the epitome of, as James Brown put it in his inimitable manner, A Man's Man's Man's World.


And yet, the energy here is unmistakeably female. In the sense that it is nurturing. It feels like a womb.It feels like a fluvial delta or basin, rich with sediment. I mean, just take a look at the geographical map, for crying out loud! It even looks like a womb! Interestingly enough, the Greek word for pelvis (wherein the womb) and basin, is one and the same: λεκάνη [lekáni].


One feels safe here. Protected. Not by virtue of might, but by virtue, alone. 
While sitting with a slumbering child's cheek resting on your lap, you might make the assumption that you are its guardian. But if you think about it, you will realize that the assumption is false. It is you who are kept safe by the child's presence, alone. This is how I feel here in India.

I realize I must sound like I'm "not all there" but I know what I am sensing and anyone who knows me, will tell you I'm not prone to flighty metaphysics. 

This sentiment is equally manifest in the people I have encountered here. The same nurturing smile. The authentic kind: their smiles reside in their eyes, not their mouths. Again, I had been told of the Indian people's politeness. "Politeness" is a notion that never sat comfortably with me. It leaves me with an after-taste of pretence (as indeed does my other pet peeve: "nice"). I have not found the Indian people to be in the least bit "polite". Or "nice". I have found them to be gentle, especially when verbal communication is difficult. Supposedly famous for their lack of display, emotion is definitely palpable, barely contained in skin. Gentle and caring. Attentive and unassuming. And delightfully, disarmingly, liberatingly funny. 


In the meantime, the atmosphere permeating the various communication channels with my home town is becoming increasingly alarming. Angst. Fear. Unrest. Some have gone as far as saying "you will not be returning to the same country you left behind". It's not meant as a good thing. 


My particular situation seems precarious to say the least. The "season" is almost upon us, yet I haven't the faintest clue as to where, how and under what circumstances I will (will I?) be engaging in my profession.


Seems to me, that the best thing to do is adopt the local attitude to all things temporal, that is to ignore them.


After all, this is the half way mark.


So I'll leave it at that, for now.


Before I surrender to this Equinox though, I will venture two predictions:


There will be tears at both ends of our journey back to Athens.


I will be returning to this blessed land.

Εδώδιμα - Αποικιακά, Παντζάμπα Πράγμα!

Μια ζωή με καθησυχάζουν πως το σεξ είναι σαν το ποδήλατο.

Αυτό που δεν σου λένε είναι πως το γράψιμο είναι σαν την μπιρίμπα. 

Δεν θυμάμαι Χριστό από μπιρίμπα. Μόνο κάτι με 1ο πακέτο, 2ο πακέτο (ή μήπως μικρό και μεγάλο;). Και μπάζες. Ή μπάζα. Ή μήπως αυτά ήταν με το σεξ; 

Σκατά.

Δε πόιντ ιζ, πως μέρες τώρα για διάφορους λόγους -θα ακολουθήσουν αναλύτικα- ["ΜΠΡΕΗΣ! ΜΠΡΕΗΣ!"] αναβάλλω το ποστ αυτό, και δεν μου φτάνει ο δικός μου ψυχαναγκασμός, έχω και τα μηνύματα "άντε, πότε θα γράψεις;" [τραβάτε με κι ας κλαίω, κατακολακευμένη λέμε!]

By public demand λοιπόν, βουαλά, αφού δεν βαστιέστε, πάρτε premenstrual post, να γουστάρετε.

Λοιπόν, είσαι ο και λέγεσαι.

[Φοβερό αλλά με το που κάθομαι να γράψω θελώ αυτομάτως να ανάψω ένα τσιγάρο...]

Η τελευταία εβδομάδα είχε τα ζόρια της. Δεν θα μπω σε τρελές λεπτομέρειες, αλλά τα δύο βασικά προβλήματα ήταν αφ ενός ο επίμονος βήχας που ταλαιπώρησε την Τζώρτζια σε τέτοιο βαθμό που της έσπασε τελικά τα νεύρα, αφού την έκανε να πνίγεται όποτε πήγαινε να μιλήσει, να φάει ή να κάνει τις ασκήσεις της. Μιλάμε για εξάντληση. Δική της, εννοείται. 

Επιπλέον, δυσκολία έφεραν οι λεπτές και ευαίσθητες φλέβες της, στο να της χορηγούνται αντιβιωτικά για την καταπολέμηση του βακτηριδίου που ευθύνεται για την νόσο του Λάιμ, το μπορέλια.

Γνωρίζετε, φαντάζομαι, πως τα παιδικά παραμύθια μιλάνε την γλώσσα του συμβολισμού και πως ο βάτραχος δεν είναι ποτέ βάτραχος. Αν έχετε ακουστά το παραμύθι με το μπιζέλι κάτω από αμέτρητα στρώματα που έκανε την όμορφη και ντελικάτη πριγκήπισα να μελανιάζει, να ξέρετε πως το μπιζέλι είναι βελόνα και πως την πριγκήπισα την λένε Τζώρτζια. Στο σημείο αυτό όμως να ξεκαθαρίσουμε επίσης πως αν κάτι μοιάζει με πάπια, ακούγεται σαν πάπια και περπατάει σαν πάπια, τότε μάλλον είναι πάπια. Μιλάμε για πόνο και βάσανο. Δικά της, εννοείται.

Και από δίπλα, και δικά μου: τίποτα δεν με τσακίζει περισότερο απ το να είμαι ανήμπορη να βοηθήσω μια κατάσταση (πόσο μάλλον όταν αυτός είναι ο ρόλος μου) και να βλέπω έναν άνθρωπο (πόσο μάλλον την Τζώρτζια) να βασανίζεται.

Όμως τίποτα δεν αφέθηκε στη τύχη. Το μπιζέλι αντικαταστάθηκε με άλφα άλφα και το σιρόπι για τον βήχα με εκνεφωτή [πάπια] και από χτες το πρωί όλα βελτιώνονται σταθερά και η Τζώρτζια πήρε τ'απάνω της και επανήρθε δημήτριος, γιατί η πριγκήπισα είναι παλικάρι [πάπια], και ζούμε και οι δύο καλύτερα. [Σε βλέπω εσένα που μπερδεύτηκες: ποιό μέρος του "πάπια" δεν κατάλαβες;;]

Η φυσικοθεραπείες της προχωράνε περίφημα και με πολύ θετικά πρώτα σημάδια (ο θεραπευτής συλλαβίζει τις πρώτες του ελληνικές λέξεις: μπράβο, σιγά-σιγά, πάμε, μωρή, Τζώρτζια, αρρώστεια, θεά, καλημέρα, καλησπέρα και yashooooo!), και οι εργοθεραπείες της επίσης.

Κατά τα άλλα, μας προσάπτουν ότι γκομενίζουμε, λέει. Πρώτον, δεν είμαστε εμείς λιχούδες, αυτοί είναι kulfi (προφέρεται κούλφι, όχι κουλφοί) --- και ΤΙ κούλφοι (ο κούλφος, όπως λέμε ο γλύκας): Βεγγάλης, Παντζάμπ, γιου νέημ ιτ, γουήβ γκοτ ιτ! Και ωχού, για να ξεμπερδεύουμε: guilty as charged. Γιατί μπορούμε.

Σε άλλα νέα (ειδησεο)γραφικού χαρακτήρα, με συνεπήρε το Dr. Kildare-Ben-Casey theme και μπήκα στο τριπάκι φουλ τσεκ απ πλατίνες λάδια μπουζί. Μέχρι στιγμής Pap Test, αιματολογικές, εξέταση ούρων τζιτζί. Μια μικρή τρομάρα πήρα με τη μαστογραφία αλλά τελικά ήταν μπιζέλι και όχι πάπια. Μένει η lower spine μαγνητική και η εξέταση ΩΡΛ.

Αύριο είναι ημιαργία (όπως κάθε Σάββατο) οπότε μόνο 1 φυσικοθεραπεία και 1 εργοθεραπεία και "σχολάμε" σχετικά νωρίς, στις 12 το μεσημέρι.. Λέμε αν δεν βρέχει (οι μουσώνες για λόγους που δεν γνωρίζουμε και για τους οποίους σαφέστατα δεν ευθυνόμαστε εμείς, έχουν πάρει παράταση και τις τελευταίες μέρες έριξε καρεκλοπόδαρα!) και αν δεν σημειωθούν βομβιστικές ενέργειες (για τις οποίες σαφέστατα δεν ευθυνόμαστε εμείς) ή σεισμοί (για τους οποίους σαφέστατα δεν ευθυνόμαστε εμείς) να τολμήσουμε μια μικρή βόλτα μέχρι την Green Park Market (οδός Γκρην Παρκ Μάρκετ).

Χτες το βράδυ πετάχτηκα μόνη μου μέχρι εκεί για να ψωνίσω γλυκά (πάπια) απ το λατρεμμένο Evergreen (o Ινδός Βάρσος) και στην επιστροφή πέτυχα παρέλαση-υπερπαραγωγή με 3-4 διαφορετικές μπάντες (τύπου ταρατατζούμ), γιόρταζαν (αν κατάλαβα καλά) τον θεό Ganesha, με άρματα με χορεύτριες, άλλα με τρισδιάστατες αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος, πλαισιομένα σε όλο το μήκος της παρέλασης από βαστάζους που κουβαλούσαν μεγάλα φωτιστικά, όλα συνδεδεμένα με ένα τρακτέρ-ηλεκτρογεννήτρια που ακολουθούσε την οπισθοφυλακή! ΜΑΓΕΙΑ! Εννοείται πως επέστρεψα στην κλινική ΜΕΣΑ στην παρέλαση με τρομπέτες και τύμπανα ολούθε γύρω μου!!

"...with rings on her fingers and bells on her toes, 
she shall have music wherever she goes..."

Panchadrama

Υποθέτω πως σε κάθε ταξίδι θα υπάρχουν και μικροαναποδιές, πόσο μάλλον σε παρθενικό, που δεν ξέρεις πού πάνε τα τέσσερα. Μην φανταστείτε τίποτα τραγικό. Εννοώ αυτά τα μικροτίποτα που όμως, παρωδικά, σε στραβώνουν. Λιγάκι. Σου χαλάνε το όνειρο.

Το "λιγάκι" οφείλεται κυρίως στο ότι δεν θες να υπάρξει κανένα ψεγάδι και γι αυτό ελαχιστοποιείς όσα τυχόν  προκύψουν. Αυτά τα ίδια μικροτίποτα, όταν σου συμβαίνουν στην χώρα σου, στην πόλη σου, στο σπίτι σου, στην εκτός παρένθεσης ζωή σου, γίνονται casus belli. Αλλοίμονο.

Με το massage έχω εδώ και πολλά χρόνια μια σχέση σχεδόν ερωτική. Ειδικά τα τελευταία  χρόνια, όποτε μου δώθηκε η ευκαιρία, την (c)άρπαξα. Έχω απολαύσει διαφόρων ειδών μασσάζ, σε διάφορες χώρες.
Τον περασμένο Οκτώβριο γνώρισα τον Γιάννη, ο οποίος ασχολείται με την αγιουρβέδα (δηλαδή την παραδοσιακή Ινδική ιατρική) της οποίας μία από τις καθιερωμένες πρακτικές είναι και οι μαλλάξεις, με ειδικές κινήσεις και ειδικά λάδια (ΟΚ, υπάρχουν και "στεγνά" αγιουρβεδικά μασσάζ, αλλά τα λάδια είναι εκ των ουκ άνευ). Ο Γιάννης μαθήτεψε στην Κέραλα, μασσαζοπρωτέυουσα της Ινδίας. Μέσω εκείνου ανακάλυψα κι εγώ το μασσάζ αυτό, και εκτός του ότι είναι μεγάλη απόλαυση, είναι και εξόχως ευεργετικό. Μου έχει επίσης μιλήσει για διάφορες τεχνικές, σιροντάρα, παντσακάρμα, αμπιάνκα... Τον  χειμώνα που μας πέρασε, οι μαλλάξεις του Γιάννη με έσωσαν ουκ ολίγες φορές από διάφορα ντράβαλα!

Εννοείται πως ερχόμενη στο Νέο Δελχί, το έβαλα μπάι δε γουέη στόχο να εξερευνήσω το θέμα ενδελεχώς.

Προχτές, στην πρώτη μου έξοδο-εξερεύνηση στα πέριξ της κλινικής, παρατήρησα ένα κέντρο "Kerala Ayurveda", μπήκα λοιπόν να το "ψάξω". Μου είπαν ότι δεν γίνονται "walk-in massages" και πρέπει να κλείσω ραντεβού. Έκλεισα για σήμερα. Μου είπαν να πάω 15' νωρίτερα, για να με εξετάσει ο γιατρός.

Για τα ινδικά δεδομένα ο χώρος είναι πολύ προσεγμένος και δυτικότροπος, με ένα βερνίκι ινδικής σοφίας. Η μία πλευρά της αίθουσας υποδοχής είναι σημείο πώλησης προϊόντων, της μάρκας τους.  Θυμίζει οπτικά κάτι ανάμεσα σε Κορρέ, Βόδι Σοπ και Μαστίχα Σοπ.

'Ηρθατε νωρίς" μου είπε η κοπέλα στη ρεσεψιόν. Της υπενθύμισα ότι εκείνη μου είπε να έρθω αυτή την ώρα, για να με δει ο γιατρός. "Αυτό," μου λεεί "γίνεται μόνο στο πρώτο ραντεβού." Της υπενθύμισα πως αυτό είναι το πρώτο μου ραντεβού.

Εκεί ψιλομαζεύτηκε το ύφος της και με παρακάλεσε να περιμένω 5-10'. 

Περίμενα 20'. 

Με βλέπει ο γιατρός. Προτείνει 30' μασσάζ σώματος με  λάδι τάδε, 15 σε πρόσωπο και κεφάλι με λάδι δείνα και 15' ατμόλουτρο. 

Του λέω πως δεν θέλω ατμόλουτρο γιατί με πειράζει στο αναπνευστικό (μου φτάνει που έχω σαπίσει στην υγρασία απ τους μουσώνες).

Και τώρα η ταμπακέρα:

Μου δίνουν ένα κυλοτάκι μίας χρήσης και με ξαπλώνουν 2 κοπελίτσες σε ένα ξύλινο τραπέζι η επιφάνεια του οποίου είναι bombée (προφανώς για να μαζεύονται τα λάδια περιμέτρικα). Είναι εξαιρετικά άβολο. Με ξεκινάνε ανάσκελα, με κάτι γρήγορες ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε κινήσεις σε στέρεο ντόλμπυ σαρράουντ (οι 2 κοπέλες κινούνται συγχρονισμένα, καθρεφτίζοντας η μία την άλλη). Ταυτόχρονα μιλάνε μεταξύ τους και χαχανίζουν. Απ τα ηχεία βγαίνει δήθεν ζεν μουσική που με εκνευρίζει. Κάπου στο πλάι μου βγαίνει έντονο φως νεόν που με ψιλοστραβώνει.

Όχι μόνο μου είναι αδύνατο να χαλαρώσω, αλλά όσο πάει και τσιτώνω και στο 10λεπτο θέλω να τελειώσουν να σηκωθώ να φύγω.

Το κάνω γαργάρα.

Με γυρνάνε μπρούμυτα. 

Τα ίδια. Με πονάνε τα δάχτυλα των ποδιών καθώς τρίβονται στο τραπέζι. Αρχίζω να σφίγγομαι. Οι "ειδικές θεραπεύτριες" δεν πτοούνται.

Ξανά ανάσκελα για λίγο.

Μετά καθιστή.

Μετά πάλι ανάσκελα, για πρόσωπο. 

Νιώθω πλέον εντελώς σαν κρέας.

Μου τρίβουν τη μούρη όπως να'ναι.

Μπαίνει λάδι στα μάτια και αρχίζω να κλαίω.

Εκεί θορυβήθηκαν. Άρχισαν να μου τα ξεπλένουν με νερό (νομίζω). Κάνα 10λεπτο αργότερα, ηρέμησαν.

Με σηκώνουν απ το κρεβάτι του Προκρούστη και με καθίζουν σε ένα σκαμνάκι. Μου κάνει η μία το κεφάλι (ΠΟΛΥ λάδι). Τα μάτια ακόμα τσούζουν.

Με στέλνουν στο douche.

Βγαίνω, μου βάζουν μια σκόνη με τα δάχτυλα, στην κορυφή του κεφαλιού, ανάμεσα στα μάτια στο κούτελο, στο άνω χείλος, στα αυτιά, στο λακάκι του λαιμού.

Μου δίνουν να πιώ ένα ποτήρι "medicated water" κόκκινου χρώματος, αγνώστων λοιπών στοιχείων.

Κι όξω.

Με ρώτησε ο γιατρός πως πήγε.

Του είπα.

Θέλει να μου πουλήσει πακέτο 7 ημερών με έκπτωση 10% (γουαδεφάκ!!)

Ποιό μέρος του "very unsatisfactory" δεν κατάλαβε;

Αλλά τι να περιμένει κανείς όταν η κάταληξη του website είναι .biz?

Ευτυχώς, εκτός απ τις μουλάρες στο Κέραλα Αγιουρβέδα (που ο Βούδας να το κάμει!) σήμερα γνώρισα και την Ζοζεφίν. Τώρα που γκρίνιαξα και είπα τον Bono μου και ξαλάφρωσα πάω για νάνι αποκαμωμένη. Αύριο η Ζοζεφίν :)

#clinic_concert

I made my Asian début a couple of hours ago, here at the NuTech Mediworld Lobby (New Delhi's Carnegie Hall or Wembley Arena if you will), to a packed house of very kind people who didn't complain once!

This was largely due to Louis Rowe, who did a super job of being sexy, playing the guitar and singing too!

It was great fun singing songs I hadn't performed in so many years, but all great tunes, such as Here Comes The Sun, Across The Universe (complete with "jai guru deva ohm"), Let It Be, (yes, The Beatles are a sure bet when putting together an express play-list!), Hotel California, Leaving On A Jet Plane and, of course, Georgia On My Mind, for our gorgeous & brave you-kn0w-who ;)

I usually sign the relevant logs of Georgia's shots & procedures a couple of times per day. The nurses (adorably called "sisters") have informed me that they will be marketing the autographs on e-bay as of tonight, so I guess we were a hit!

I'm assuming the next natural step is Bollywood.

Heartfelt thanks to Louis, Georgia and, last but by no means least, for making this possible, the fabulous Jyoti, wonder-woman problem-solver extraordinaire that she is!

Here's a clip, recorded by Georgia:

An Indian Dr. McDreamy

Η μέρα ξεκίνησε όταν μπήκαν στο δωμάτιο 2 ομελέτες, στις 08:45. Νομίζαμε πως θα είχαμε μπρέκφαστ χαλαρουίτα μέχρι τις 11:00 αλλά τελικά ήρθαν και μας είπαν να κατεβούμε στο ισόγειο, για να κάνουν στην Τζώρτζια την πρώτη ένεση με βλαστοκύτταρα, και τις εισπνεύσαμε. Εδώ έπαιξε και το σχετικό multitasking (ομελέτα-λίστα για ψώνια-douche-τουήτερ-ντύσιμο-συνάλλαγμα, όπου μπάι δε γουέη απορώ πως δεν μας έκοψε να αφήσουμε το ευρώ και να πιάσουμε τη ρουπία: σε λιγότερο από 2' το ρευστό μου πέρασε από το 110 στο 7520!)

Στην συνέχεια παρουσιαστήκαμε στο υπόγειο, στην αίθουσα φυσικοθεραπείας. Αυτό είναι ένα καλό σημείο για να αναφερθώ στο κόλλημα που έχουν οι φίλοι μας οι Ινδοί με το ερκοντίσο. 17 βαθμοί κελσίου, ανανέβατοι. Αύριο λέμε να πάμε με τις γούνες μας. Εδώ μας υποδέχτηκε ο Dr. Rijul. Νομίζω πως η Τζώρτζια ερωτεύτηκε. Ότι κι αν την ρωτούσε, εκείνη απαντούσε "now" αλλά της έβγαινε "νιάάάου". Εκτός αν ήταν σύμπτωμα υποθερμίας.

Μετά βγήκαμε έξω (δεν πήγαμε στα σιτάρ, βγήκαμε έξω απ το κτήριο). Έβρεχε ελαφρά και φυσούσε ευχάριστο αεράκι. Σιγά τους μουσώνες, σκέφτηκα. Μας περίμενε αυτοκίνητο και οδηγός για να μας πάει σε άλλο, μεγαλύτερο νοσοκομείο, για να κάνει η Τζώρτζια SPECT scan.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής κατάλαβα την λεπτή έννοια "προκαταρτικά καιρικά φαινόμενα". Σε εκείνη την φάση είμασταν όταν βγήκαμε απ την κλινική. Τώρα, μέσα στο ταξί με πολιτικά, έξω εμαίνετο το σύμπαν, 2 βήματα πριν τον οργασμό της Καραμανή. Γαμουσώνες.

Μικρό διαφωτιστιικό διάλειμμα "Γνωρίζοντας την Ινδία": Μέσα στον κατακλυσμό, εμφανίζεται δίπλα μας μοτοσυκλετιστής με μηχανή μεγάλου κυβισμού, μαύρο full face κράνος, μαύρη ολόσωμη αδιάβροχη στολή, ξυπόλητος.

Τελικά φτάσαμε στο καζίνο στο Λουτράκι. Μόνο που εδώ το λένε "Fortis Healthcare Hospital". Απ έξω μόστρα, από μέσα η ίδια μεθοδική, αποτελεσματική, φιλική, ανθρώπινη ευγένεια. Και πάνω απ όλα: πειστική! Τίποτα εδώ δεν θυμίζει την PR, PC, "επαγγελματική" συμπεριφορά των αντίστοιχων χώρων που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα.

Επιστρέψαμε στο δωμάτιό μας (αυτό που χτες περιέγραψα μιλώντας σε φίλο σαν "οριακά μικρό αλλά σχετικά άνετο" και σήμερα ανακάλυψα ότι πρόκειται για την "Προεδρική Σουίτα") στο Nu Tech MediWorld κατά τις 5μιση.

Είμαστε πια και οι δύο πολύ κουρασμένες αλλά και χαρούμενες. Νιώθουμε πως τα πράγματα έχουν πάρει τον δρόμο τους και προχωράμε. Νομίζουμε πως "σχολάσαμε" για σήμερα, αλλά δεν τα λογαριάσαμε σωστά. Πρέπει να γίνουν 2 ακόμα ενέσεις, και μια ακόμα συνένευξη σε νεαρό γιατρό. Κι αυτόν τον γλυκοκοιτάει. Απαντάει υπομονετικά στις ερωτήσεις του, επί σχεδόν μία ώρα. Φεύγοντας μας καληνυχτίζει ευγενέστατα, με το χαμόγελο. "That's all for now, thank you again, good night, for now".

"Νιάάάου!..."

Ούτε Khan.

Νέο Δελχί, Δευτέρα 22 Αυγούστου, ώρα 22:30 τοπική. Έτσι ρυθμίσαμε τα κινητά και τους υπολογιστές μας. Αν τα μυαλά μας ήταν στα καλά τους όμως, θα μας έλεγαν πως είναι μόλις 8 το βράδυ. Αλλά πού! Αλλού βαρουν τα τούμπανα, αλλού χορεύει η νύφη.

Προσπαθώ να συγκροτήσω τις μνήμες της μέρας με χρονολογική σειρά, αλλά ρετάρω. Θα τις παραθέσω όπως μου έρχονται λοιπόν, κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.

Στο αεροδρόμιο της Αθήνας, δροσερά μποφόρια έξω, ανεβασμένες αδρεναλίνες μέσα. Παρέδωσα βαλίτσες, «Π» και καροτσάκι στο check-in. Ψιλοκουβεντούλες περιμένοντας να έρθει κάποιος να μας συνοδεύσει στην πύλη. Ο Τάσος, ο Βύρωνας, ο Μιχάλης και η Αθηνά, ο Γαβρίλης. Τα χαμόγελα, οι αγκαλιές, τα φιλιά, οι ευχές. Η αγάπη. Η ελπίδα. Η σοφία; Είδα την Τζώρτζια να βουρκώνει. Την πήρα και φύγαμε.

Επιβιβαστήκαμε πρώτες. Μια διαδικασία που εμπλέκει 2 (διαφορετικών τύπων) καροτσάκια, ένα κάθισμα και πολλές σφιχτές αγκαλιές, μαξιλαράκια, κουβερτούλες fleece και την οποία θα επαναλαμβάναμε ακόμα 3 φορές μέσα στις επόμενες 8 ώρες.

Ευγενικές αεροσυνοδοί, όλες στη τρίχα βαμμένες και χτενισμένες, άλλες ασιάτισες, άλλες αφρικανές, άλλες σκανδιναβές (;!). Και μια νταρντάνα που μοιάζει με τραβεστί με φρύδια ολόμαυρα σαν κομμένα από τσόχα και κολλημένα με βέλκρο. Τα ηχεία τρέμουν απ τους ήχους συνθεσάιζερ τσιφτετελίων. Κάτι σαν τον Κατσαρό της Αραβίας. (“- Τον Γιώργο; - Τον Γιώργο...”).

Ξεσαλώνουμε, η ένταση μας ξεπερνάει. Απογείωση με περίπου μισή ώρα καθυστέρηση. “Τράβα μαλλί, τράβα μαλλί! Άσε μαλλί” της λέω, και ξεκαρδιζόμαστε. Μετά φανταζόμαστε τον Κυβερνήτη Giovani (αυτόν της sexy φωνής με θεληματικό πηγούνι που μας καλωσόρισε απ το πιλοτήριο) φαλακρό. Ξεφεύγουμε. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε Khan η τελευταία. “We will shortly be serving dinner” λέει η νταρντάνα. Δεν μας χαλάει. Πεινάμε.

Κάποια στιγμή, ένα τεράστιο μισοφέγγαρο, το βλέπουμε σαν να είμαστε πιο ψηλά εμείς, και μοιάζει αλλόκοτα κοντά μας!

Πάνω που γλαρώνουμε, μας ετοιμάζουν για προσγείωση στην Ντόχα. Υποτίτθεται ότι θα έχουμε δυόμιση ώρες αναμονή. Μας αποβιβάζουν τελευταίες. Με το που ξεμυτίζουμε απ τ’αεροπλάνο, είναι σαν να μας πέταξαν στη μούρη μια βρεγμένη ζεστή πετσέτα, βουτηγμένη στο καυσαέριο. Βρωμάει καμμένο λάστιχο και πίσσα. Είναι κοντά μεσάνυχτα. 34 βαθμοί κελσίου. Την υγρασία ας μην την συζητήσουμε. Κάνει τις πορνοστάρ να μοιάζουν με ντάκο.

Είμαστε μόνες στο πούλμαν που μας πάει στο κτίριο του αεροδρομίου. Περίπου 10 λεπτά διαδρομή (!!). Αχανείς εγκαταστάσεις. Transit. Μας περνάνε από διαδικασίες ουσιαστικά ερήμην μας. Εμείς μόνο δίνουμε διαβατήρια. Παίρνουμε διαβατήρια. Ακολουθούμε ξενυχτισμένους υπαλλήλους. Παρακαλούμε και μας πάνε σε μια τουαλέτα. Μας λένε να βιαστούμε. Εκτελούμε κινήσεις με ακρίβεια κορεάτισας μπαλαρίνας-ρομποτ. Για πρώτη μας φορά, τύφλα να’χει η Σιλβί Γκιγιέμ!

Ξανά η βρεγμένη πετσέτα. Ξανά το πούλμαν. Συνοδός μας, ευγενέστατος και προσεκτικός κύριος απ το Mumbay της Ινδίας.

Ξανά στο αεροπλάνο. Ξανά ο Κατσαρός. Απογείωση. “We will shortly be serving dinner”. Η πτήση της μαρμότας. Αντί για την νταρντάνα-τραβεστί έχουμε 2μετρο gay cabin steward με περίοδο, μες τα νεύρα. Προσπερνάει τα καθίσματά μας και ακούμε δυνατό γδούπο. “Σαβουριάστηκε η ξινή…” Δώστου πάλι γέλια. Δεν αντέχουμε πια. Κουτουλάμε. Πότε πότε λαγοκοιμάμαι. Η Τζώρζια καθόλου. Ξημερώνει τάχυστα. Προσέγγιση στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ίντιρα Γκάντι. Μας ψεκάζουν. Με εντομοκτόνο. Δεν αστειεύομαι, περνάνε οι αεροσυνοδοί-μοντέλες στους διαδρόμους με δύο τύπου φλιτ στα χέρια και απελπισία στο βλέμα. India Health Regulations μπούρου μπούρου. “Qatarαμέέένο Αροξόλ!”

Νέο Δελχί. Συννεφιά. 8^η πρωίνη. 29 βαθμοί. Μουσκίδι. Immigration. Αποσκευές. Μας επιστρέφουν και το «Π» και το καροτσάκι με ζημιές. Λείπουν και μπουλόνια. Τσατίζομαι. Προσπαθούν να τα φτιάξουν. «Λίγο χτύπημα με σφυρί θέλει και θα γίνει σαν καινούργιο» μου λέει ο νεαρός υπάλληλος. «Είναι καινούργιο!» του απαντάω, «φέρε σφυρί!» με ύφος “We are not amused”—10 λεπτά σε Ινδικό έδαφος και είμαι έτοιμη για διπλωματικό επεισόδιο. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Lalang Singh (όπως μας συστήθηκε αργότερα) για να μας υποδεχτεί εκ μέρους της κλινικής και σώζει την κατάσταση. «Μην ανησυχείτε, θα τα φτιάξουμε στην κλινική σε χρόνο μηδέν. Έχουμε και μπουλόνια.» Τεράστιο χαμόγελο. Φορτώνουμε αυτοκίνητο και βγαίνουμε στον δρόμο. Κάτι σαν ινδική Αττική Οδός. Πεζοί διασχίζουν αμέριμνοι κουβεντιάζοντας, πριν καβαλήσουν τα κάγκελα. Μια μοτοσυκλέτα μας έρχεται κόντρα στο ρεύμα. Αργότερα όταν το ανέφερα στην manager της κλινικής, ανασήκωσε τα υπέροχα φρύδια της, έκπληκτη. «Μόνο μία;!»

Στην πορεία της κουβέντας μας καταλήξαμε ότι η Ινδία κατοικείται κυρίως από Έλληνες.