Τελευταίο pit stop

Την Τετάρτη που πέρασε μου συνέβη κάτι πρωτοφανές από καταβολης κόσμου (μου).

Οι περισότεροι από εσάς γνωρίζετε πως οι τελευταίες εβδομάδες ξετυλίχθηκαν γύρω από 2 κυρίως άξονες: την μετακόμιση και την προετοιμασία του ταξιδιού στην Ινδία με την Τζώρτζια. Μιλάμε για πολύ κούραση αλλά και ενθουσιασμό. Και για τα δύο.

Την περασμένη Τετάρτη λοιπόν, επέστρεψα στο σπίτι κατά τις τρεις το μεσημέρι μετά από διάφορα τρεχάματα και -για πρώτη φορά μετά τη μετακόμιση- άρραξα στο κρεββάτι και χάζευα τηλεόραση (!!!).

Μου τηλεφώνησε ο αδερφός μου ο David και με ρώτησε αν κοιμάμαι, αν μπορεί να περάσει να με δει. "Έλα, σε περιμένω!" του είπα και αποκοιμήθηκα.

Έφτασε μετά από μισή ώρα και για άλλη μισή ώρα χτύπαγε κουδούνια (στην είσοδο της πολυκατοικίας και -μετά- στην πόρτα του διαμερίσματος) και απανωτά τηλεφωνήματα (βρήκα 6 αναπάντητες μετά) και δεν άκουσα απολύτως τίποτα!

Τρομοκρατήθηκε, το μυαλό του γέννησε φρικιαστικά σενάρια, κινητοποίησε φίλους για να βρεθούν 2α κλειδιά να μπει στο διαμέρισμα, αφού είμαι αυτή που ξυπνάει (και κοιμάται) με την μεγαλύτερη ευκολία του κόσμου, υπό φυσιολογικές συνθήκες.

Ευτυχώς ξύπνησα πριν σπάσει την πόρτα...

Κάπου εκεί κατάλαβα την έκταση της εξάντλησής μου.

Είναι το δεύτερο πρωί που ξυπνάω στο Αγιασμόθι (πως να μην θες να βρεις τρόπο να γράψεις την λέξη αυτή;;) της Αναβύσσου, όπου φιλοξενούμαι μαζί με τον φίλο μου τον Στάμο (aka Σταμάτη, Matt & Μελιτζανάκι) στο σπίτι της γλυκειάς Γιούτα.

Η Γιούτα είναι η καλή του πατέρα μου, του Μπερνάρ (έλα, να μαθαίνουμε τα πρόσωπα του δράματος σιγά σιγά). Εκείνη είναι 71 ετών και εκείνος πλησιάζει τα 77. Γνωρίστηκαν πριν 3 περίπου χρόνια, μέσω ίντερνετ (Σ.σ. για τους φίλους τουητοκοσμικούς: #BeatThat)

Και έτσι πέρασαν δυόμιση μέρες με οκτάωρους νυχτερινούς ύπνους, βράδια στην βεράντα με το τραγούδι του γκιόνη, πρωινά ξυπνήματα με τζιτζίκια και τριζόνια, 2 θαλασσινές βουτιές στον Αη Νικόλα (Φραγκίσκο, θυμάσαι;), ένα crash refresher course σε Πόρτες-Πλακωτό-Φεύγα και ατελείωτες συζητήσεις γύρω απ το τραπέζι στο οποίο πρωταγωνίστησαν οι αναμνήσεις απ τα παιδικά μου χρόνια. Νομίζω πως για τον μπαμπά μου, θα είμαι για πάντα ο Μούχτης, 4 χρονών. Δεν με χαλάει :)

Ο Μούχτης & κι ο Vadit, στο Sihlbrugg γύρω στο 1972

Πάμε μωρή Mary Poppins αρρώστια!

Τελευταίο καθάρισμα στο "παλιό" σπίτι σήμερα και πρώτο de profundis στο "καινούργιο"!

I'll Be Home

For those of you who don't know it, we Greeks have a "have a good" wish for almost everything: the day, the week, the month, the season (more often for Summer & Winter), a sleep, a dawning... Perhaps it is quite a telling trait, of a People traditionally striving and forever wishing for the best.

So, καλό μήνα ("a good month") to us all!

The first of the month found me moving houses. In a previous, rather blues-afflicted post (don't click unless you can read Greek), I was contemplating the strange sadness involved in moving, even when the next dwelling is going to be a perfectly beautiful place, in the sense that I always feel I am leaving a part of me behind. It follows that A House Is Not A Home (beautifully sung by the amazing Luther Vandross) and it's really not about the walls or roof, it is about the life that took place within.

The thought that came over me today is that houses are never really homes. People are.

The people in our lives at any given point in time, the ones we turn to for the little and the big stuff, the ones we share our trials, tribulations, joys and laughs with. Those people are "home".

And so, my "moving blues funk" lifted.

Whether here or there, I will never be homeless, because of the people who care for me, shelter me, nurture me and generally see me through this complex business of living.

I can but hope that I, too, am "home" to others.

And so I leave you with this song for tonight. It is perhaps not for the sake of expediency that the little word "at" is missing ;)

A House Is Not A Home

Για να το λέει ο Luther, έτσι θα είναι.

Και τότε γιατί αυτή η θλίψη; Γιατί αυτό το κενό σε κάθε μετακόμιση;

Αυτή είναι η 4η απ το 2004. Πέρα απ την φασαρία και την κόπωση της διαδικασίας, βρίσκω πάντα κάτι πολύ στενάχωρο σε αυτό το ξεσπίτωμα. Ακόμα και όταν το "καινούργιο" σπίτι είναι κούκλα, που συνήθως είναι.

Τώρα που το σκέφτομαι, στην πραγματικότητα δεν σχετίζεται με τα ίδια τα σπίτια. Έχει να κάνει με την ζωή που κύλησε μέσα τους. Κάθε φορά νιώθω ότι αφήνω κάτι από μένα πίσω μου, κλείνοντας την πόρτα και κλειδώνοντάς την για τελευταία φορά.

Είμαι και ομολογουμένως μεγάλο σπιτόγατο. Κι ας φεύγω αρκετά τάκτικα για πολύμηνα ταξίδια. Θέλω να ξέρω ότι τα λαστιχάκια που φύλαξα απ τα πακετάκια των από καταβολής τυριών (και ποτέ δεν θα μου χρησιμεύσουν) βρίσκονται στο συγκεκριμένο συρτάρι με τα μαχαιροπήρουνα, στην συγκεκριμένη κουζίνα, με το συγκεκριμένο φως.

Ο αυτοσχεδιασμός και το go with the flow ήταν, φύσει και θέσει, πάντα θεμελιώδης αρχή στην ζωή μου. Στην σκηνή, στις σχέσεις, στην δουλειά, στα οικονομικά.

Αλλά όχι στο κεραμίδι.

Δε βαριέσαι, moving blues είναι, θα περάσουν. Το λέει και η έκφραση άλλωστε.

So sing it for me one more time, Luther.

I am very very holoskasmeni

Μόλις μετέφερα 2 ακόμα μεγάλες τσάντες -τις μπλε, της ΙΚΕΑ- με ρούχα (δηλαδή έχουν πάει πλέον σχεδόν όλα) και 6-7 κούτες βιβλία στο καινούργιο σπίτι.

Έσπασα -άτσαλα- ένα νύχι.

Πεινάω και ζεσταίνομαι.

Είπα σε φίλο ότι θέλω στοργή και προδέρμ. Μου είπε "σους -- μεγάλωσες". Μου έσκασε κι ενα χαμόγελο, να μου το γλυκάνει.

Σύμφωνοι. Μεγάλωσα. Μη σου πω, παραμεγάλωσα κιόλας.

Και τι μ'αυτό; Πότε έχασα την οψιόν για στοργή και προδέρμ; Και γιατί δεν μου το είπε κανείς;

Παρά την πείνα και το σοκ, η επόμενη ερώτηση ήρθε σε χρόνο που θα ζήλευε και η Ντόροθυ Πάρκερ: "Στοργή και κοκτέηλζ, έστω;"

"Αυτό, ίσως" απάντησε με wolfish χαμόγελο.

Έτσι, μάλιστα! Να μεγαλώσω!

Μάλιστα, θα επιδείξω ωριμότητα περιμένοντας να βραδυάσει.

Γενικαί μεταφοραί ο Μήτσος, ειδικαί η Εύα

Πριν ούτε ενάμιση χρόνο μετακομίσαμε, με τον Καραμουζάκη και τον Μπάφο, απ τα Εξάρχεια στην Κυψέλη.

Μέχρι το τέλος του μήνα, μετακομίζουμε πάλι.

Απ'την Κυψέλη στην... Κυψέλη. Στον ίδιο δρόμο, 6-7 στενά παραπέρα.

Κάτω απ το κρεββάτι μου, έχω φυλαγμένες και ευλαβικά διπλωμένες όλες τις κούτες.

Να σε κάτι τέτοια φαίνεται η ελβεταρού εντός μου. Και στην αγάπη στο τυρί Appenzeller.

Ή πάλι, μπορεί να το χρωστάω στα γονίδια της εκ πατρός εν μέρη Roma προγιαγιάς μου...