 |
| Payl Simon | Πωλ Σάιμον | 1941- |
 |
| Μαρίκα Παπαγκίκα | Marika Papagkika | 1890-1943 |
Showing posts with label Greek. Show all posts
Showing posts with label Greek. Show all posts
Saturday, 9 June 2012
Encounters - Συναντήσεις ΙΙ
Monday, 4 June 2012
Encounters - Συναντήσεις Ι
 |
| George Gershwin | Τζωρτζ Γκέρσουιν | 1898-1937 |
 |
| Μανώλης Χιώτης | Manolis Chiotis | 1921-1970 |
Tuesday, 17 January 2012
Transformations
Thème du jour: the allure and terror of transformation. I use the term "du jour" in a scandalously broad sense, for in fact the topic has been a major player throughout my life thus far but more so in the last three years, give or take.
I seem to have spent more of my life exercising my transforming abilities than most. Role-playing games were a staple of my younger brother David's and my seemingly endless afternoon hours, in our earlier childhood. And what roles they were! Larger than life, fantastic characters, donned with the earnestness and attention to detail that only children can muster and which the most gifted actors spend their entire existence striving to recapture. Later I remember discovering my capacity to simultaneously be the character while also consciously being my own spectator, a mesmerizing state to be in. This gradually became second nature to me, as I went from dancer to actress, to singer and performer. But these are, at the end of the day, just "games", right? Roles, played. Right?
Right. Until one day I caught one of these characters red-handed as it had insinuated itself in my "real" life. I happened to listen to a message I left on a friend's answering machine (remember those?) in the character's voice! I was shocked. I very soon decided that I couldn't be whatever character I was portraying at any given instance, 24/7. I felt that in doing so, I was running the serious peril of losing sight of the "real I", which after all was fuelling all these characters. So the character got neatly put away at the end of a rehearsal or performance, along with its costume, until our next encounter, at the next rehearsal or performance, and this has served me well.
Characters being what they are, imaginary persons in imaginary extraordinary situations (ordinary situations are notoriously bland when placed on a stage or screen), they tend to be wildly alluring but also in a sense frightening, if for no other reason than their intensity. Real life is by comparison tame and safe, like a cocoon.
What of this tame, safe, spectator self? Is it a constant?
Are we meant to exit this world (stage left) in the exact same state we entered it? No drama, no journey? No transformation? I should certainly hope not. Seems like an awful waste of life, to me.
And yet, how terrifying the prospect of change! For even in the will to change lies the tacit acknowledgement of our inadequacies. Even as we profess, in that endless esoteric debate (it's not just me, is it?) wanting to be "more this" or "less that", a part of us is also resisting these very desires because they are an admission of "not being enough this" and "being too much of that" while still strutting our stuff, thinking we're the swankiest thing to have graced this planet since the demise of the Rat Pack. So much for the tameness and safety of "real life".
Change is frightening in that it will inevitably cause us to part ways with what is familiar. Old slippers may be tatty and coffee-stained and we wouldn't want to wear them on a hot date, but -boy!- are they comfy! But the real terror hasn't hit yet. Guess what? Change is inevitable. Everything, everything, changes constantly and we change right along with it all. You can't step into the same river twice (thanks for making my day, Heraclitus, I love you too!).
To make matters worse still, it would appear that this flux has been, gently at first, more forcibly later, accelerating. The river is no longer the lazy lazy river by the old mill run, and even the most nonchalant glance out the port-hole will tell you we're headed for the rapids.
It transpires (and Charles, I know you're going to love this!) that a call for transformation is imminent. "Change or perish" roars the waterfall and the latter is rather the type of transformation that I, for one, would just as soon pass on.
Thus far, what was thought to be safe & comfy proved to be more hazardous than waltzing through a Cambodian mine field in floppy old slippers and Change went from being a half-assed New Year's Resolutions list first, to being an inevitable evil not unlike the sagging of breasts and the recession of hairlines and then, in a truly majestic coup de théâtre, to being a no-nonsense, wake-up-and-smell-the-coffee necessity.
There you have it, and it's quite the challenge.
Change doesn't look half bad now, does it. And so the idea is finally dawning that transformation might actually be a pretty nifty thing.
I am now again reminded of Peter Economidis' invitation to imagine the future, secure in the knowledge that we have the power to. Collectively and individually. It may well take a leap of faith, but it seems clear that leap we must. Leap I must.
And leap I damn well will!
Frankly, the cocoon hasn't been a safe harbour in a very long time. Just a sad dark cramped closet. So I guess this would be a good time to remember my dancing days and my role-playing skills to jump-start myself and emerge a splendid, alluring, shimmering creature, in risky but sexy Manolos (no less!).
Eight days shy of my 44th birthday, I stand here today, stretching out my mind, flexing my heart and my unfolding wings to embrace a life-saving transformation with all the tightness of focus that my 7-year-old self once displayed so effortlessly.
Next trick will be to keep from getting pinned down.
Wednesday, 14 December 2011
Time To Imagine The Future
I still remember watching this video for the first time, a few weeks back. I recall the elation that leapt out of my notebook screen and swept over me. I immediately started posting and sharing and was amazed by the fervour and immediacy of the feedback. That same night I contacted Peter Economides via twitter and facebook, to congratulate him and let him know the impact his speech had had on me and those around me. And how I'd gladly lend my support to the spreading of this idea.
You see, because of my father's work, I grew up at the heart of the then small enclosure that was Greek advertisement, in the 70s.
A series of photographs of my then 9-year-old self, directed by my father and shot by Alexis Sofianopoulos resulted in an EOT poster, while another became the basis of an engraving that was to become a postage stamp.
You see, because of my father's work, I grew up at the heart of the then small enclosure that was Greek advertisement, in the 70s.
A series of photographs of my then 9-year-old self, directed by my father and shot by Alexis Sofianopoulos resulted in an EOT poster, while another became the basis of an engraving that was to become a postage stamp.
So a great deal of what Peter was touching upon struck a very familiar chord with me. But much more than that, it moved and inspired me. And I have good cause to believe these emotions are shared by a great number of people in this country and beyond.
A lot of comments were coming in, asking that it be subtitled in Greek, so I asked Peter about it. A Greek friend of mine who is deaf, was asking the same thing. Peter said he was working towards that, but was somewhat swamped. So I offered to transcribe and translate his presentation for him.
I spent the entire next day on the project, so you can imagine how many times I watched and listened!
That was a few weeks ago.
Today, Peter uploaded the subtitled video and I watched it again.
And guess what? It got me by the gut, exactly as it had done the first time around!
I don't know much about brands or branding or -far less- branding strategies. But I do know a good song when I hear it. And this one here, is a classic. And a "keeper".
Please watch and, if you feel the same way about it as I and so many others by now do, help spread the word!
Enjoy!
PS: Thank you, Κύριε Οικονομίδη!
PS: Thank you, Κύριε Οικονομίδη!
Wednesday, 21 September 2011
Equinox
September 21st.
We (Georgia and I) left Athens on August 21st, and are due to return on October 21st.
This is the half-way mark.
Appropriately enough, it is also the Equinox. This is the day that in my mind heralds the end of Summer and ushers in the dreaded Winter. As of tomorrow, each day will be shorter than the one before and true to my nature, I will wane right along with the daylight. What can I say? I have suspected for a long time now that I may be part-bear.
I find myself torn between the longing to return to my own turf, my family and friends, Bafos and Karamouzakis (my loving feline concubines), my partners in music, my work, my own hours and my own bed (in my new and practically yet unlived-in home) and the entirely surprising desire to stay.
Stay? Where? Surely, not here here.
What have I seen of this wondrous strange land that would create such a pull?
Nothing. Three blocks worth of street at Green Park. The route to and from Gautam Nagar. Part of a gigantic western-type shopping mall that goes by the improbable sobriquet of "Select CityWalk".
And yet!
I think that what I am really finding so enchanting is that, unbelievably (considering the millennia of History that have unfolded on this soil), the overwhelming sensation that reverberates in every aspect of this place, is one of promise. Of things to come. Of things unborn. Of potential.
I don't consider myself to be a mindless creature. Not unintelligent, still, I primarily perceive the world at large with my gut. Invariably I will gather as much data about a given topic as I can. But ultimately, I will fly by the seat of my pants. Play it by ear.
Against all reasoning, more than about the Past, more than about the Present, this feels like it's about the Future.
But then again, had I not been told that this is the land of Paradox?
Had I not read the textbook tales of slums next to unfathomable wealth? Of illiteracy and scientific cutting edge avant-garde? Of filthy cities and virgin nature? Of gaudiness and breathtaking artistic expression?
Still, what I sense goes farther, much much farther than any of these (even though they seem to hold perfectly true).
For instance: Supposedly, this is meant to be the epitome of, as James Brown put it in his inimitable manner, A Man's Man's Man's World.
And yet, the energy here is unmistakeably female. In the sense that it is nurturing. It feels like a womb.It feels like a fluvial delta or basin, rich with sediment. I mean, just take a look at the geographical map, for crying out loud! It even looks like a womb! Interestingly enough, the Greek word for pelvis (wherein the womb) and basin, is one and the same: λεκάνη [lekáni].
One feels safe here. Protected. Not by virtue of might, but by virtue, alone.
While sitting with a slumbering child's cheek resting on your lap, you might make the assumption that you are its guardian. But if you think about it, you will realize that the assumption is false. It is you who are kept safe by the child's presence, alone. This is how I feel here in India.
I realize I must sound like I'm "not all there" but I know what I am sensing and anyone who knows me, will tell you I'm not prone to flighty metaphysics.
This sentiment is equally manifest in the people I have encountered here. The same nurturing smile. The authentic kind: their smiles reside in their eyes, not their mouths. Again, I had been told of the Indian people's politeness. "Politeness" is a notion that never sat comfortably with me. It leaves me with an after-taste of pretence (as indeed does my other pet peeve: "nice"). I have not found the Indian people to be in the least bit "polite". Or "nice". I have found them to be gentle, especially when verbal communication is difficult. Supposedly famous for their lack of display, emotion is definitely palpable, barely contained in skin. Gentle and caring. Attentive and unassuming. And delightfully, disarmingly, liberatingly funny.
In the meantime, the atmosphere permeating the various communication channels with my home town is becoming increasingly alarming. Angst. Fear. Unrest. Some have gone as far as saying "you will not be returning to the same country you left behind". It's not meant as a good thing.
My particular situation seems precarious to say the least. The "season" is almost upon us, yet I haven't the faintest clue as to where, how and under what circumstances I will (will I?) be engaging in my profession.
Seems to me, that the best thing to do is adopt the local attitude to all things temporal, that is to ignore them.
After all, this is the half way mark.
So I'll leave it at that, for now.
Before I surrender to this Equinox though, I will venture two predictions:
There will be tears at both ends of our journey back to Athens.
I will be returning to this blessed land.
We (Georgia and I) left Athens on August 21st, and are due to return on October 21st.
This is the half-way mark.
Appropriately enough, it is also the Equinox. This is the day that in my mind heralds the end of Summer and ushers in the dreaded Winter. As of tomorrow, each day will be shorter than the one before and true to my nature, I will wane right along with the daylight. What can I say? I have suspected for a long time now that I may be part-bear.
I find myself torn between the longing to return to my own turf, my family and friends, Bafos and Karamouzakis (my loving feline concubines), my partners in music, my work, my own hours and my own bed (in my new and practically yet unlived-in home) and the entirely surprising desire to stay.
Stay? Where? Surely, not here here.
What have I seen of this wondrous strange land that would create such a pull?
Nothing. Three blocks worth of street at Green Park. The route to and from Gautam Nagar. Part of a gigantic western-type shopping mall that goes by the improbable sobriquet of "Select CityWalk".
And yet!
I think that what I am really finding so enchanting is that, unbelievably (considering the millennia of History that have unfolded on this soil), the overwhelming sensation that reverberates in every aspect of this place, is one of promise. Of things to come. Of things unborn. Of potential.
I don't consider myself to be a mindless creature. Not unintelligent, still, I primarily perceive the world at large with my gut. Invariably I will gather as much data about a given topic as I can. But ultimately, I will fly by the seat of my pants. Play it by ear.
Against all reasoning, more than about the Past, more than about the Present, this feels like it's about the Future.
But then again, had I not been told that this is the land of Paradox?
Had I not read the textbook tales of slums next to unfathomable wealth? Of illiteracy and scientific cutting edge avant-garde? Of filthy cities and virgin nature? Of gaudiness and breathtaking artistic expression?
Still, what I sense goes farther, much much farther than any of these (even though they seem to hold perfectly true).
For instance: Supposedly, this is meant to be the epitome of, as James Brown put it in his inimitable manner, A Man's Man's Man's World.
And yet, the energy here is unmistakeably female. In the sense that it is nurturing. It feels like a womb.It feels like a fluvial delta or basin, rich with sediment. I mean, just take a look at the geographical map, for crying out loud! It even looks like a womb! Interestingly enough, the Greek word for pelvis (wherein the womb) and basin, is one and the same: λεκάνη [lekáni].
One feels safe here. Protected. Not by virtue of might, but by virtue, alone.
While sitting with a slumbering child's cheek resting on your lap, you might make the assumption that you are its guardian. But if you think about it, you will realize that the assumption is false. It is you who are kept safe by the child's presence, alone. This is how I feel here in India.
I realize I must sound like I'm "not all there" but I know what I am sensing and anyone who knows me, will tell you I'm not prone to flighty metaphysics.
This sentiment is equally manifest in the people I have encountered here. The same nurturing smile. The authentic kind: their smiles reside in their eyes, not their mouths. Again, I had been told of the Indian people's politeness. "Politeness" is a notion that never sat comfortably with me. It leaves me with an after-taste of pretence (as indeed does my other pet peeve: "nice"). I have not found the Indian people to be in the least bit "polite". Or "nice". I have found them to be gentle, especially when verbal communication is difficult. Supposedly famous for their lack of display, emotion is definitely palpable, barely contained in skin. Gentle and caring. Attentive and unassuming. And delightfully, disarmingly, liberatingly funny.
In the meantime, the atmosphere permeating the various communication channels with my home town is becoming increasingly alarming. Angst. Fear. Unrest. Some have gone as far as saying "you will not be returning to the same country you left behind". It's not meant as a good thing.
My particular situation seems precarious to say the least. The "season" is almost upon us, yet I haven't the faintest clue as to where, how and under what circumstances I will (will I?) be engaging in my profession.
Seems to me, that the best thing to do is adopt the local attitude to all things temporal, that is to ignore them.
After all, this is the half way mark.
So I'll leave it at that, for now.
Before I surrender to this Equinox though, I will venture two predictions:
There will be tears at both ends of our journey back to Athens.
I will be returning to this blessed land.
Saturday, 3 September 2011
Easy
Μετά το ταξίδι και την πρώτη εκείνη εβδομάδα που είμασταν χαμένες ανάμεσα στην προσπάθεια προσαρμογής σε όλους αυτούς τους νεοτερισμούς και στην τσίτα της ομοβροντίας εξετάσεων, την γνωριμία με τους ανθρώπους της κλινικής, οι στάθμες αδρεναλίνης (τουλάχιστον οι δικές μου) κορυφώθηκαν με το Ασιατικό μου ντεμπούτο :)
Στην συνέχεια, παρότι (ή μήπως επειδή, ακριβώς;) αρχίσαμε να μπαίνουμε σε κάποια ρουτίνα, η επιφυλακή χαλάρωσε, πέσαμε απ το code red σε ένα μάλλον ξεβγαλμένο κίτρινο, λίγο πιο έντονο απ τον κρόκο των ινδικών αυγών (ton sur ton με το ασπράδι) και αισθητά λιγότερο πειστικό απ τον ήλιο στο Νέο Δελχί, σχεδόν πάντα κρυμμένος πίσω από τα ακόμα πανταχού παρόντα σύννεφα των μουσώνων.
Κι έτσι η δεύτερη εβδομάδα κύλησε, σαν κολύμπι σε μελάσα, απ τον τρίτο όροφο (όπου βρίσκεται το δωμάτιό μας αλλά και το χειρουργείο) στο υπόγειο (όπου βρίσκονται οι αίθουσες φυσικοθεραπείας και εργοθεραπείας) με ενδιάμεσο σταθμό στο ισόγειο (όπου βρίσκεται το γραφείο της Δρος. Σροφ αλλά και το injection room όπου γίνονται οι ενέσεις) και πίσω, χωρίς ιδιαίτερα production numbers. Μέχρι και σήμερα όλες μας οι μετακινήσεις γινόντουσαν με το καροτσάκι. Από Δευτέρα όμως λέμε να το αντικαταστήσουμε με το "Π". Άλλωστε, μετά την "συναυλία" της περασμένης Τρίτης, η Δρ. Σροφ είπε στην Τζώρτζια ότι πρέπει να περπατάει όσο γίνεται περισότερο, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να φύγει για το αεροδόμιο περπατώντας ελεύθερα!
Κοιμηθήκαμε περισότερο και καλύτερα. Κάποια στιγμή μπουχτίσαμε με το ινδικό μενού και τότε έπαιξε ντελίβερυ Pizza Hut. Δια μαγείας απ την επόμενη μέρα άλλαξαν τα προτεινόμενα προς σαβούριασμα πιάτα και εμφανίστηκε (on paper) ένα πιο δυτικότροπο μενού. Τι φασολάκια, τι καροτάκια, τι πατάτες με δεντρολίβανο, τι αρνάκι με σάλτσα κόκκινου κρασιού, τι πέννες με τομάτα και βασιλικό! Χαμός! Ον πέηπερ. Στο πιάτο πάλι, μεταφράστηκε σε μια φιλότιμη προσπάθεια, και ως εκ τούτου την τιμήσαμε με χαρά και ευγνωμοσύνη.
Το απόγευμα της Τετάρτης, επιτέλους τα κατάφερα και πήγα στο μάθημα γιόγκα. Έχουν περάσει πάνω από 2 χρόνια απ το τελευταίο μου session και ακόμα και τότε δεν είχα εντρυφήσει. Ο δάσκαλος είναι νεαρός άνδρας, πολύ μελαμψός, με ατημέλητα μακρυά μαλλιά και όψη φοιτητή. Οι "μαθήτριες" είμαστε 2. Μια ογδοντάχρονη Ινδή κυρία με παραδοσιακή φορεσιά, κι εγώ. Η συμμαθήτριά μου κάθεται σε μια καρέκλα και πραγματοποιεί μόνο τις αναπνοές των ασκήσεων. Δίπλα της, στο ματ, μοιάζω με -ανήλικη, έστω- beached whale. Ξεκινάμε. Οι ασκήσεις μου φαίνονται βίαιες και ο ρυθμός πολύ γρήγορος. Μου φέρνει περισότερο σε επιδαπέδια αερόμπικ. Ο δάσκαλος δυσανασχετεί. Η συμμαθήτρια τον νουθετεί λέγοντας του πως ζητάει πολλά από μια (absolute) beginner. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας απ τους γιατρούς (πίθανώς ο ντροπαλότερος όλων), αφαιρεί παπούτσια και κάλτσες, και όπως είναι με το άψογα σιδερωμένα πουκάμισο με το pin stripe και το παντελόνι με τσάκιση, πιάνει ένα ματ και συμμετέχει στο μάθημα. Νομίζω πως τον έχει στείλει μετά από συλλογική απόφαση όλο το Ινδουιστικό πάνθεον, μόνο για να νιώσω εγώ λίγο καλύτερα: εκτελεί τις ασκήσεις όπως όλοι οι άντρες του πλανήτη που καταπιάνονται πρώτη φορά με άσκηση που απαιτεί ευλυγισία, υπομονή και ακρίβεια, δηλαδή από άχαρα έως αστεία. Bless him!
Ο δάσκαλος όμως εξακολουθεί να είναι δυσαρεστημένος και όλο μου λέει "but it's easy!".
Απάντησα ενδελεχώς, με την ηπιότερη, ηρεμότερη και πιο μπάσα φωνή που μπόρεσα να παράγω.
Στα Ελληνικά.
Στο απορημένο του βλέμα, προσέφερα ένα πολύ ακριβές και τελεσίδικο "Greek. It's so easy."
Η συμμαθήτρια γέλασε. Ο συμμαθητής θα είχε γελάσει αλλά έψαχνε την ανάσα του.
Το γιατρουδάκι το έσωσε ένα τηλεφώνημα. Η κυρία σηκώθηκε απ την καρέκλα της και αποχώρησε λίγο αργότερα. Τελείωσα μόνη μου το μάθημα. Με ρώτησε πως αισθάνομαι. "Προς το παρόν, μια χαρά. Αύριο να δούμε...". Μαζέψαμε τα mats, τακτοποιήσαμε και φεύγοντας χαιρετηθήκαμε. "Θα τα ξαναπούμε την Παρασκευή στις 5μιση"
Για να είμαι δίκαιη, την επόμενη μέρα δεν ένιωσα ούτε ίχνος πιασίματος. Να τα λέμε κι αυτά.
Στην συνέχεια, παρότι (ή μήπως επειδή, ακριβώς;) αρχίσαμε να μπαίνουμε σε κάποια ρουτίνα, η επιφυλακή χαλάρωσε, πέσαμε απ το code red σε ένα μάλλον ξεβγαλμένο κίτρινο, λίγο πιο έντονο απ τον κρόκο των ινδικών αυγών (ton sur ton με το ασπράδι) και αισθητά λιγότερο πειστικό απ τον ήλιο στο Νέο Δελχί, σχεδόν πάντα κρυμμένος πίσω από τα ακόμα πανταχού παρόντα σύννεφα των μουσώνων.
Κι έτσι η δεύτερη εβδομάδα κύλησε, σαν κολύμπι σε μελάσα, απ τον τρίτο όροφο (όπου βρίσκεται το δωμάτιό μας αλλά και το χειρουργείο) στο υπόγειο (όπου βρίσκονται οι αίθουσες φυσικοθεραπείας και εργοθεραπείας) με ενδιάμεσο σταθμό στο ισόγειο (όπου βρίσκεται το γραφείο της Δρος. Σροφ αλλά και το injection room όπου γίνονται οι ενέσεις) και πίσω, χωρίς ιδιαίτερα production numbers. Μέχρι και σήμερα όλες μας οι μετακινήσεις γινόντουσαν με το καροτσάκι. Από Δευτέρα όμως λέμε να το αντικαταστήσουμε με το "Π". Άλλωστε, μετά την "συναυλία" της περασμένης Τρίτης, η Δρ. Σροφ είπε στην Τζώρτζια ότι πρέπει να περπατάει όσο γίνεται περισότερο, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να φύγει για το αεροδόμιο περπατώντας ελεύθερα!
Κοιμηθήκαμε περισότερο και καλύτερα. Κάποια στιγμή μπουχτίσαμε με το ινδικό μενού και τότε έπαιξε ντελίβερυ Pizza Hut. Δια μαγείας απ την επόμενη μέρα άλλαξαν τα προτεινόμενα προς σαβούριασμα πιάτα και εμφανίστηκε (on paper) ένα πιο δυτικότροπο μενού. Τι φασολάκια, τι καροτάκια, τι πατάτες με δεντρολίβανο, τι αρνάκι με σάλτσα κόκκινου κρασιού, τι πέννες με τομάτα και βασιλικό! Χαμός! Ον πέηπερ. Στο πιάτο πάλι, μεταφράστηκε σε μια φιλότιμη προσπάθεια, και ως εκ τούτου την τιμήσαμε με χαρά και ευγνωμοσύνη.
Το απόγευμα της Τετάρτης, επιτέλους τα κατάφερα και πήγα στο μάθημα γιόγκα. Έχουν περάσει πάνω από 2 χρόνια απ το τελευταίο μου session και ακόμα και τότε δεν είχα εντρυφήσει. Ο δάσκαλος είναι νεαρός άνδρας, πολύ μελαμψός, με ατημέλητα μακρυά μαλλιά και όψη φοιτητή. Οι "μαθήτριες" είμαστε 2. Μια ογδοντάχρονη Ινδή κυρία με παραδοσιακή φορεσιά, κι εγώ. Η συμμαθήτριά μου κάθεται σε μια καρέκλα και πραγματοποιεί μόνο τις αναπνοές των ασκήσεων. Δίπλα της, στο ματ, μοιάζω με -ανήλικη, έστω- beached whale. Ξεκινάμε. Οι ασκήσεις μου φαίνονται βίαιες και ο ρυθμός πολύ γρήγορος. Μου φέρνει περισότερο σε επιδαπέδια αερόμπικ. Ο δάσκαλος δυσανασχετεί. Η συμμαθήτρια τον νουθετεί λέγοντας του πως ζητάει πολλά από μια (absolute) beginner. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας απ τους γιατρούς (πίθανώς ο ντροπαλότερος όλων), αφαιρεί παπούτσια και κάλτσες, και όπως είναι με το άψογα σιδερωμένα πουκάμισο με το pin stripe και το παντελόνι με τσάκιση, πιάνει ένα ματ και συμμετέχει στο μάθημα. Νομίζω πως τον έχει στείλει μετά από συλλογική απόφαση όλο το Ινδουιστικό πάνθεον, μόνο για να νιώσω εγώ λίγο καλύτερα: εκτελεί τις ασκήσεις όπως όλοι οι άντρες του πλανήτη που καταπιάνονται πρώτη φορά με άσκηση που απαιτεί ευλυγισία, υπομονή και ακρίβεια, δηλαδή από άχαρα έως αστεία. Bless him!
Ο δάσκαλος όμως εξακολουθεί να είναι δυσαρεστημένος και όλο μου λέει "but it's easy!".
Απάντησα ενδελεχώς, με την ηπιότερη, ηρεμότερη και πιο μπάσα φωνή που μπόρεσα να παράγω.
Στα Ελληνικά.
Στο απορημένο του βλέμα, προσέφερα ένα πολύ ακριβές και τελεσίδικο "Greek. It's so easy."
Η συμμαθήτρια γέλασε. Ο συμμαθητής θα είχε γελάσει αλλά έψαχνε την ανάσα του.
Το γιατρουδάκι το έσωσε ένα τηλεφώνημα. Η κυρία σηκώθηκε απ την καρέκλα της και αποχώρησε λίγο αργότερα. Τελείωσα μόνη μου το μάθημα. Με ρώτησε πως αισθάνομαι. "Προς το παρόν, μια χαρά. Αύριο να δούμε...". Μαζέψαμε τα mats, τακτοποιήσαμε και φεύγοντας χαιρετηθήκαμε. "Θα τα ξαναπούμε την Παρασκευή στις 5μιση"
Για να είμαι δίκαιη, την επόμενη μέρα δεν ένιωσα ούτε ίχνος πιασίματος. Να τα λέμε κι αυτά.
Monday, 22 August 2011
Ούτε Khan.
Νέο Δελχί, Δευτέρα 22 Αυγούστου, ώρα 22:30 τοπική. Έτσι ρυθμίσαμε τα κινητά και τους υπολογιστές μας. Αν τα μυαλά μας ήταν στα καλά τους όμως, θα μας έλεγαν πως είναι μόλις 8 το βράδυ. Αλλά πού! Αλλού βαρουν τα τούμπανα, αλλού χορεύει η νύφη.
Προσπαθώ να συγκροτήσω τις μνήμες της μέρας με χρονολογική σειρά, αλλά ρετάρω. Θα τις παραθέσω όπως μου έρχονται λοιπόν, κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.
Στο αεροδρόμιο της Αθήνας, δροσερά μποφόρια έξω, ανεβασμένες αδρεναλίνες μέσα. Παρέδωσα βαλίτσες, «Π» και καροτσάκι στο check-in. Ψιλοκουβεντούλες περιμένοντας να έρθει κάποιος να μας συνοδεύσει στην πύλη. Ο Τάσος, ο Βύρωνας, ο Μιχάλης και η Αθηνά, ο Γαβρίλης. Τα χαμόγελα, οι αγκαλιές, τα φιλιά, οι ευχές. Η αγάπη. Η ελπίδα. Η σοφία; Είδα την Τζώρτζια να βουρκώνει. Την πήρα και φύγαμε.
Επιβιβαστήκαμε πρώτες. Μια διαδικασία που εμπλέκει 2 (διαφορετικών τύπων) καροτσάκια, ένα κάθισμα και πολλές σφιχτές αγκαλιές, μαξιλαράκια, κουβερτούλες fleece και την οποία θα επαναλαμβάναμε ακόμα 3 φορές μέσα στις επόμενες 8 ώρες.
Ευγενικές αεροσυνοδοί, όλες στη τρίχα βαμμένες και χτενισμένες, άλλες ασιάτισες, άλλες αφρικανές, άλλες σκανδιναβές (;!). Και μια νταρντάνα που μοιάζει με τραβεστί με φρύδια ολόμαυρα σαν κομμένα από τσόχα και κολλημένα με βέλκρο. Τα ηχεία τρέμουν απ τους ήχους συνθεσάιζερ τσιφτετελίων. Κάτι σαν τον Κατσαρό της Αραβίας. (“- Τον Γιώργο; - Τον Γιώργο...”).
Ξεσαλώνουμε, η ένταση μας ξεπερνάει. Απογείωση με περίπου μισή ώρα καθυστέρηση. “Τράβα μαλλί, τράβα μαλλί! Άσε μαλλί” της λέω, και ξεκαρδιζόμαστε. Μετά φανταζόμαστε τον Κυβερνήτη Giovani (αυτόν της sexy φωνής με θεληματικό πηγούνι που μας καλωσόρισε απ το πιλοτήριο) φαλακρό. Ξεφεύγουμε. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε Khan η τελευταία. “We will shortly be serving dinner” λέει η νταρντάνα. Δεν μας χαλάει. Πεινάμε.
Κάποια στιγμή, ένα τεράστιο μισοφέγγαρο, το βλέπουμε σαν να είμαστε πιο ψηλά εμείς, και μοιάζει αλλόκοτα κοντά μας!
Πάνω που γλαρώνουμε, μας ετοιμάζουν για προσγείωση στην Ντόχα. Υποτίτθεται ότι θα έχουμε δυόμιση ώρες αναμονή. Μας αποβιβάζουν τελευταίες. Με το που ξεμυτίζουμε απ τ’αεροπλάνο, είναι σαν να μας πέταξαν στη μούρη μια βρεγμένη ζεστή πετσέτα, βουτηγμένη στο καυσαέριο. Βρωμάει καμμένο λάστιχο και πίσσα. Είναι κοντά μεσάνυχτα. 34 βαθμοί κελσίου. Την υγρασία ας μην την συζητήσουμε. Κάνει τις πορνοστάρ να μοιάζουν με ντάκο.
Είμαστε μόνες στο πούλμαν που μας πάει στο κτίριο του αεροδρομίου. Περίπου 10 λεπτά διαδρομή (!!). Αχανείς εγκαταστάσεις. Transit. Μας περνάνε από διαδικασίες ουσιαστικά ερήμην μας. Εμείς μόνο δίνουμε διαβατήρια. Παίρνουμε διαβατήρια. Ακολουθούμε ξενυχτισμένους υπαλλήλους. Παρακαλούμε και μας πάνε σε μια τουαλέτα. Μας λένε να βιαστούμε. Εκτελούμε κινήσεις με ακρίβεια κορεάτισας μπαλαρίνας-ρομποτ. Για πρώτη μας φορά, τύφλα να’χει η Σιλβί Γκιγιέμ!
Ξανά η βρεγμένη πετσέτα. Ξανά το πούλμαν. Συνοδός μας, ευγενέστατος και προσεκτικός κύριος απ το Mumbay της Ινδίας.
Ξανά στο αεροπλάνο. Ξανά ο Κατσαρός. Απογείωση. “We will shortly be serving dinner”. Η πτήση της μαρμότας. Αντί για την νταρντάνα-τραβεστί έχουμε 2μετρο gay cabin steward με περίοδο, μες τα νεύρα. Προσπερνάει τα καθίσματά μας και ακούμε δυνατό γδούπο. “Σαβουριάστηκε η ξινή…” Δώστου πάλι γέλια. Δεν αντέχουμε πια. Κουτουλάμε. Πότε πότε λαγοκοιμάμαι. Η Τζώρζια καθόλου. Ξημερώνει τάχυστα. Προσέγγιση στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ίντιρα Γκάντι. Μας ψεκάζουν. Με εντομοκτόνο. Δεν αστειεύομαι, περνάνε οι αεροσυνοδοί-μοντέλες στους διαδρόμους με δύο τύπου φλιτ στα χέρια και απελπισία στο βλέμα. India Health Regulations μπούρου μπούρου. “Qatarαμέέένο Αροξόλ!”
Νέο Δελχί. Συννεφιά. 8η πρωίνη. 29 βαθμοί. Μουσκίδι. Immigration. Αποσκευές. Μας επιστρέφουν και το «Π» και το καροτσάκι με ζημιές. Λείπουν και μπουλόνια. Τσατίζομαι. Προσπαθούν να τα φτιάξουν. «Λίγο χτύπημα με σφυρί θέλει και θα γίνει σαν καινούργιο» μου λέει ο νεαρός υπάλληλος. «Είναι καινούργιο!» του απαντάω, «φέρε σφυρί!» με ύφος “We are not amused”—10 λεπτά σε Ινδικό έδαφος και είμαι έτοιμη για διπλωματικό επεισόδιο. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Lalang Singh (όπως μας συστήθηκε αργότερα) για να μας υποδεχτεί εκ μέρους της κλινικής και σώζει την κατάσταση. «Μην ανησυχείτε, θα τα φτιάξουμε στην κλινική σε χρόνο μηδέν. Έχουμε και μπουλόνια.» Τεράστιο χαμόγελο. Φορτώνουμε αυτοκίνητο και βγαίνουμε στον δρόμο. Κάτι σαν ινδική Αττική Οδός. Πεζοί διασχίζουν αμέριμνοι κουβεντιάζοντας, πριν καβαλήσουν τα κάγκελα. Μια μοτοσυκλέτα μας έρχεται κόντρα στο ρεύμα. Αργότερα όταν το ανέφερα στην manager της κλινικής, ανασήκωσε τα υπέροχα φρύδια της, έκπληκτη. «Μόνο μία;!»
Wednesday, 27 July 2011
Χαμπέμους πασαπόρτι, μόρτη
Δεν το ανοίγω να το δείτε μέσα, θα τρομάξετε.
Αύριο, με όλη τη σχετική χαρτούρα παραμάσχαλα (και πικικίνια στη τσεπούλα) θα πάω στην Ινδική Πρεσβεία για να αιτηθώ βιζών (προσοχή στο σπέλλινγκ, πληζ) τόσο για την αφεντιά μου όσο και για την Τζώρτζια .
Ελπίζω να ξεμπερδέψουμε και με αυτό, και σχετικά εύκολα, γρήγορα, ανώδυνα -- να, βρε όλα δικά μου τα θέλω!
Μετά θα ανοίξουμε τη συζήτηση "βαλίτσα".
Ώρε μάνα μου!... (Profiterolles, anyone?)
Subscribe to:
Posts (Atom)