Last Minutes In Room Three Oh Three

Sure, there were plateaus, but on the whole these two months have sped by and here we are, Georgia and I, all packed, waiting for the car that will take us to Indira Gandhi International Airport.

Predictably, I’m in limbo, the most uneasy state for me to be in. 'Did You Ever Get A Feeling' that you wanted to go, but still you had the feeling that you wanted to stay? Ah, Jimmy...

I suppose the full force of the joy of being reunited with loved ones will kick in once I get back to Athens. Until then, I'll just bathe in the nascent nostalgia of what I'm leaving behind.

Famously, nostalgia washes over in fragments of sensations. Images, sounds, feelings.

Kulfi on a hot afternoon. 

Riding a rickshaw in darkness, against a full moon and oncoming traffic, laughing girlishly. 

Taking in the sounds and sights of I.N.A. Market. 

Watching Georgia fighting her glorious fight, stringing her victories!

Enjoying a night-time cigarette on the front steps in the company of Arab men.
The sound of the jingles on anklets that speak of breakfast.
Jamming it up with Louis on guitar & Jake on... buckets!

The sweet aroma of a champa flower picked at Qutab Minar.
Discussing the subtleties of the various kinds of kurtas and sarees with Jyoti.

Singing "Leaving On A Jet Plane" in a saree, while looking into smiling eyes that have become dear.
Bargaining for a pair of Punjabi juttis at Dilli Haat.

The explosion of the phone that insists "Penny! Penny! Penny!" as Georgia very accurately pointed out.

Memories, more memories, and then some...

Oh,  the gratitude!

Εδώδιμα - Αποικιακά, Παντζάμπα Πράγμα!

Μια ζωή με καθησυχάζουν πως το σεξ είναι σαν το ποδήλατο.

Αυτό που δεν σου λένε είναι πως το γράψιμο είναι σαν την μπιρίμπα. 

Δεν θυμάμαι Χριστό από μπιρίμπα. Μόνο κάτι με 1ο πακέτο, 2ο πακέτο (ή μήπως μικρό και μεγάλο;). Και μπάζες. Ή μπάζα. Ή μήπως αυτά ήταν με το σεξ; 

Σκατά.

Δε πόιντ ιζ, πως μέρες τώρα για διάφορους λόγους -θα ακολουθήσουν αναλύτικα- ["ΜΠΡΕΗΣ! ΜΠΡΕΗΣ!"] αναβάλλω το ποστ αυτό, και δεν μου φτάνει ο δικός μου ψυχαναγκασμός, έχω και τα μηνύματα "άντε, πότε θα γράψεις;" [τραβάτε με κι ας κλαίω, κατακολακευμένη λέμε!]

By public demand λοιπόν, βουαλά, αφού δεν βαστιέστε, πάρτε premenstrual post, να γουστάρετε.

Λοιπόν, είσαι ο και λέγεσαι.

[Φοβερό αλλά με το που κάθομαι να γράψω θελώ αυτομάτως να ανάψω ένα τσιγάρο...]

Η τελευταία εβδομάδα είχε τα ζόρια της. Δεν θα μπω σε τρελές λεπτομέρειες, αλλά τα δύο βασικά προβλήματα ήταν αφ ενός ο επίμονος βήχας που ταλαιπώρησε την Τζώρτζια σε τέτοιο βαθμό που της έσπασε τελικά τα νεύρα, αφού την έκανε να πνίγεται όποτε πήγαινε να μιλήσει, να φάει ή να κάνει τις ασκήσεις της. Μιλάμε για εξάντληση. Δική της, εννοείται. 

Επιπλέον, δυσκολία έφεραν οι λεπτές και ευαίσθητες φλέβες της, στο να της χορηγούνται αντιβιωτικά για την καταπολέμηση του βακτηριδίου που ευθύνεται για την νόσο του Λάιμ, το μπορέλια.

Γνωρίζετε, φαντάζομαι, πως τα παιδικά παραμύθια μιλάνε την γλώσσα του συμβολισμού και πως ο βάτραχος δεν είναι ποτέ βάτραχος. Αν έχετε ακουστά το παραμύθι με το μπιζέλι κάτω από αμέτρητα στρώματα που έκανε την όμορφη και ντελικάτη πριγκήπισα να μελανιάζει, να ξέρετε πως το μπιζέλι είναι βελόνα και πως την πριγκήπισα την λένε Τζώρτζια. Στο σημείο αυτό όμως να ξεκαθαρίσουμε επίσης πως αν κάτι μοιάζει με πάπια, ακούγεται σαν πάπια και περπατάει σαν πάπια, τότε μάλλον είναι πάπια. Μιλάμε για πόνο και βάσανο. Δικά της, εννοείται.

Και από δίπλα, και δικά μου: τίποτα δεν με τσακίζει περισότερο απ το να είμαι ανήμπορη να βοηθήσω μια κατάσταση (πόσο μάλλον όταν αυτός είναι ο ρόλος μου) και να βλέπω έναν άνθρωπο (πόσο μάλλον την Τζώρτζια) να βασανίζεται.

Όμως τίποτα δεν αφέθηκε στη τύχη. Το μπιζέλι αντικαταστάθηκε με άλφα άλφα και το σιρόπι για τον βήχα με εκνεφωτή [πάπια] και από χτες το πρωί όλα βελτιώνονται σταθερά και η Τζώρτζια πήρε τ'απάνω της και επανήρθε δημήτριος, γιατί η πριγκήπισα είναι παλικάρι [πάπια], και ζούμε και οι δύο καλύτερα. [Σε βλέπω εσένα που μπερδεύτηκες: ποιό μέρος του "πάπια" δεν κατάλαβες;;]

Η φυσικοθεραπείες της προχωράνε περίφημα και με πολύ θετικά πρώτα σημάδια (ο θεραπευτής συλλαβίζει τις πρώτες του ελληνικές λέξεις: μπράβο, σιγά-σιγά, πάμε, μωρή, Τζώρτζια, αρρώστεια, θεά, καλημέρα, καλησπέρα και yashooooo!), και οι εργοθεραπείες της επίσης.

Κατά τα άλλα, μας προσάπτουν ότι γκομενίζουμε, λέει. Πρώτον, δεν είμαστε εμείς λιχούδες, αυτοί είναι kulfi (προφέρεται κούλφι, όχι κουλφοί) --- και ΤΙ κούλφοι (ο κούλφος, όπως λέμε ο γλύκας): Βεγγάλης, Παντζάμπ, γιου νέημ ιτ, γουήβ γκοτ ιτ! Και ωχού, για να ξεμπερδεύουμε: guilty as charged. Γιατί μπορούμε.

Σε άλλα νέα (ειδησεο)γραφικού χαρακτήρα, με συνεπήρε το Dr. Kildare-Ben-Casey theme και μπήκα στο τριπάκι φουλ τσεκ απ πλατίνες λάδια μπουζί. Μέχρι στιγμής Pap Test, αιματολογικές, εξέταση ούρων τζιτζί. Μια μικρή τρομάρα πήρα με τη μαστογραφία αλλά τελικά ήταν μπιζέλι και όχι πάπια. Μένει η lower spine μαγνητική και η εξέταση ΩΡΛ.

Αύριο είναι ημιαργία (όπως κάθε Σάββατο) οπότε μόνο 1 φυσικοθεραπεία και 1 εργοθεραπεία και "σχολάμε" σχετικά νωρίς, στις 12 το μεσημέρι.. Λέμε αν δεν βρέχει (οι μουσώνες για λόγους που δεν γνωρίζουμε και για τους οποίους σαφέστατα δεν ευθυνόμαστε εμείς, έχουν πάρει παράταση και τις τελευταίες μέρες έριξε καρεκλοπόδαρα!) και αν δεν σημειωθούν βομβιστικές ενέργειες (για τις οποίες σαφέστατα δεν ευθυνόμαστε εμείς) ή σεισμοί (για τους οποίους σαφέστατα δεν ευθυνόμαστε εμείς) να τολμήσουμε μια μικρή βόλτα μέχρι την Green Park Market (οδός Γκρην Παρκ Μάρκετ).

Χτες το βράδυ πετάχτηκα μόνη μου μέχρι εκεί για να ψωνίσω γλυκά (πάπια) απ το λατρεμμένο Evergreen (o Ινδός Βάρσος) και στην επιστροφή πέτυχα παρέλαση-υπερπαραγωγή με 3-4 διαφορετικές μπάντες (τύπου ταρατατζούμ), γιόρταζαν (αν κατάλαβα καλά) τον θεό Ganesha, με άρματα με χορεύτριες, άλλα με τρισδιάστατες αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος, πλαισιομένα σε όλο το μήκος της παρέλασης από βαστάζους που κουβαλούσαν μεγάλα φωτιστικά, όλα συνδεδεμένα με ένα τρακτέρ-ηλεκτρογεννήτρια που ακολουθούσε την οπισθοφυλακή! ΜΑΓΕΙΑ! Εννοείται πως επέστρεψα στην κλινική ΜΕΣΑ στην παρέλαση με τρομπέτες και τύμπανα ολούθε γύρω μου!!

"...with rings on her fingers and bells on her toes, 
she shall have music wherever she goes..."

Easy

Μετά το ταξίδι και την πρώτη εκείνη εβδομάδα που είμασταν χαμένες ανάμεσα στην προσπάθεια προσαρμογής σε όλους αυτούς τους νεοτερισμούς και στην τσίτα της ομοβροντίας εξετάσεων, την γνωριμία με τους ανθρώπους της κλινικής, οι στάθμες αδρεναλίνης (τουλάχιστον οι δικές μου) κορυφώθηκαν με το Ασιατικό μου ντεμπούτο :)

Στην συνέχεια, παρότι (ή μήπως επειδή, ακριβώς;) αρχίσαμε να μπαίνουμε σε κάποια ρουτίνα, η επιφυλακή χαλάρωσε, πέσαμε απ το code red σε ένα μάλλον ξεβγαλμένο κίτρινο, λίγο πιο έντονο απ τον κρόκο των ινδικών αυγών (ton sur ton με το ασπράδι) και αισθητά λιγότερο πειστικό απ τον ήλιο στο Νέο Δελχί, σχεδόν πάντα κρυμμένος πίσω από τα ακόμα πανταχού παρόντα σύννεφα  των μουσώνων.

Κι έτσι η δεύτερη εβδομάδα κύλησε, σαν κολύμπι σε μελάσα, απ τον τρίτο όροφο (όπου βρίσκεται το δωμάτιό μας αλλά και το χειρουργείο) στο υπόγειο (όπου βρίσκονται οι αίθουσες φυσικοθεραπείας και εργοθεραπείας) με ενδιάμεσο σταθμό στο ισόγειο (όπου βρίσκεται το γραφείο της Δρος. Σροφ αλλά και το injection room όπου γίνονται οι ενέσεις) και πίσω, χωρίς ιδιαίτερα production numbers. Μέχρι και σήμερα όλες μας οι μετακινήσεις γινόντουσαν με το καροτσάκι. Από Δευτέρα όμως λέμε να το αντικαταστήσουμε με το "Π". Άλλωστε, μετά την "συναυλία" της περασμένης Τρίτης, η Δρ. Σροφ είπε στην Τζώρτζια ότι πρέπει να περπατάει όσο γίνεται περισότερο, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να φύγει για το αεροδόμιο περπατώντας ελεύθερα!

Κοιμηθήκαμε περισότερο και καλύτερα. Κάποια στιγμή μπουχτίσαμε με το ινδικό μενού και τότε έπαιξε ντελίβερυ Pizza Hut. Δια μαγείας απ την επόμενη μέρα άλλαξαν τα προτεινόμενα προς σαβούριασμα πιάτα και εμφανίστηκε (on paper) ένα πιο δυτικότροπο μενού. Τι φασολάκια, τι καροτάκια, τι πατάτες με δεντρολίβανο, τι αρνάκι με σάλτσα κόκκινου κρασιού, τι πέννες με τομάτα και βασιλικό! Χαμός! Ον πέηπερ. Στο πιάτο πάλι, μεταφράστηκε σε μια φιλότιμη προσπάθεια, και ως εκ τούτου την τιμήσαμε με χαρά και ευγνωμοσύνη.

Το απόγευμα της Τετάρτης, επιτέλους τα κατάφερα και πήγα στο μάθημα γιόγκα. Έχουν περάσει πάνω από 2 χρόνια απ το τελευταίο μου session και ακόμα και τότε δεν είχα  εντρυφήσει. Ο δάσκαλος είναι νεαρός άνδρας, πολύ μελαμψός, με ατημέλητα μακρυά μαλλιά και όψη φοιτητή. Οι "μαθήτριες" είμαστε 2. Μια ογδοντάχρονη Ινδή κυρία με παραδοσιακή φορεσιά, κι εγώ. Η συμμαθήτριά μου κάθεται σε μια καρέκλα και πραγματοποιεί μόνο τις αναπνοές των ασκήσεων. Δίπλα της, στο ματ, μοιάζω με -ανήλικη, έστω- beached  whale. Ξεκινάμε. Οι ασκήσεις μου φαίνονται βίαιες και ο ρυθμός πολύ γρήγορος. Μου φέρνει περισότερο σε επιδαπέδια αερόμπικ. Ο δάσκαλος δυσανασχετεί. Η συμμαθήτρια τον νουθετεί λέγοντας του πως ζητάει πολλά από μια (absolute) beginner. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας απ τους γιατρούς (πίθανώς ο ντροπαλότερος όλων), αφαιρεί παπούτσια και κάλτσες, και όπως είναι με το άψογα σιδερωμένα πουκάμισο με το pin stripe και το παντελόνι με τσάκιση, πιάνει ένα ματ και συμμετέχει στο μάθημα. Νομίζω πως τον έχει στείλει μετά από συλλογική απόφαση όλο το Ινδουιστικό πάνθεον, μόνο για να νιώσω εγώ λίγο καλύτερα: εκτελεί τις ασκήσεις όπως όλοι οι άντρες του πλανήτη που καταπιάνονται πρώτη φορά με άσκηση που απαιτεί ευλυγισία, υπομονή και ακρίβεια, δηλαδή από άχαρα έως αστεία. Bless him!
Ο δάσκαλος όμως εξακολουθεί να είναι δυσαρεστημένος και όλο μου λέει "but it's easy!".
Απάντησα ενδελεχώς, με την ηπιότερη, ηρεμότερη και πιο μπάσα φωνή που μπόρεσα να παράγω.
Στα Ελληνικά.
Στο απορημένο του βλέμα, προσέφερα ένα πολύ ακριβές και τελεσίδικο "Greek. It's so easy."
Η συμμαθήτρια γέλασε. Ο συμμαθητής θα είχε γελάσει αλλά έψαχνε την ανάσα του.
Το γιατρουδάκι το έσωσε ένα τηλεφώνημα. Η κυρία σηκώθηκε απ την καρέκλα της και αποχώρησε λίγο αργότερα. Τελείωσα μόνη μου το μάθημα. Με ρώτησε πως αισθάνομαι. "Προς το παρόν, μια χαρά. Αύριο να δούμε...". Μαζέψαμε τα mats, τακτοποιήσαμε και φεύγοντας χαιρετηθήκαμε. "Θα τα ξαναπούμε την Παρασκευή στις 5μιση"

Για να είμαι δίκαιη, την επόμενη μέρα δεν ένιωσα ούτε ίχνος πιασίματος. Να τα λέμε κι αυτά.

Διεθνής Καριέρα

Επιτέλους μπήκαμε σε κάποια σειρά, βρίσκουμε τους ρυθμούς μας και μπορούμε να διευρύνουμε το οπτικό μας πεδίο και πέρα απ την επίλυση των ζητημάτων του εδώ και τώρα.

Όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο καινούργιος μας φίλος, Dr. Mohammed Iqbal Hussain (όλοι τον φωνάζουν Iqbal & οι οικείοι του IQ) το μυαλό μπορεί να προσαρμόζεται πολύ γρήγορα σε νέες καταστάσεις αλλά το σώμα έχει τους δικούς του ρυθμούς. Η κόπωση εκδηλώθηκε στην Τζώρτζια υπο μορφής παροδικής αδυναμίας και βήχα. Εμένα πάλι, με επισκέφθηκε σαν "καμαρώτο, (σ)την λεκάνη!!" ευτυχώς σχετικά ήπιας μορφής, και τώρα είμαι ήδη καλύτερα.

Σήμερα, έγινε το δεύτερο "procedure" (βρείτε μου τη σωστή λέξη βρε παιδιά!!), στις μασχάλες. Αυτή είναι σχετικά light, αφού δεν απαιτείται ούτε νηστεία πριν, ούτε 2ωρο τάβλιασμα μετά. Η Τζώρτζια είναι μια χαρά: τρώει, τουητάρει και κοιμάται :Ρ

Δεν έχουμε ακόμα ξεπορτίσει καθόλου απ την κλινική (παρά μόνο για να πάμε σε άλλα νοσοκομεία, όπως έγραψα σε προηγούμενες αναρτήσεις) και επομένως δεν έχουμε άποψη για τον κόσμο εκεί έξω. Όμως έχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε με τους ανθρώπους της κλινικής, και τι είναι μία χώρα αν όχι -πριν απ όλα- οι πολίτες της;

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Επικεφαλής της κλινικής είναι η Δρ. Geeta Shroff. Την έχουμε δει μόνο 2 φορές, σύντομα. Αποπνέει ηρεμία και σιγουριά. Στενή της συνεργάτιδα είναι η Jyoti, manager της κλινικής. Μας επισκέφτεται σχεδόν καθημερινά και είναι ο "άνθρωπός μας" για ότι έχει να κάνει με την παραμονή μας εδώ, απ το να βρεθεί ασύρματο router ή επίστρωμα για το κρεββάτι της Τζώρτζια, μέχρι για να κλείσουμε ραντεβού για massage. Εξαιρετικά ικανή, πάντα με το χαμόγελο, μητέρα 2 παιδιών. Κουβεντιάζουμε κυρίως για μαγειρική και για τις ομοιότητες (πολλές) και τις διαφορές (τις ψάχνουμε) μεταξύ των χωρών μας. Το έχω ξαναπεί αλλά θα το επαναλάβω επειδή συνέχεια στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε: η Ινδία είναι σαν την Ελλάδα, στο (πολύ) μεγαλύτερο!

Από γιατρούς, υπάρχουν κλασικά 3 βάρδιες. Συνήθως το πρωί είναι εδώ ο Dr. Nayan και είναι εκείνος που πραγματοποιεί τα "procedures". Μας δίνει την αίσθηση του "second in command". Ύστερα είναι ο ΙQ, που είναι και ο αγαπημένος μας. Αυτόν συγκρατήστε τον, γιατί θα γίνουμε φιλαράκια. Τα βράδυα εναλλάσσονται ένας (ακόμα) νεαρότερος γιατρός (δεν γνωρίζω όνομα) και μία νεαρή γιατρίνα (δεν συγκράτησα όνομα). Στα τμήματα φυσικοθεραπείας και εργασιοθεραπείας έχουμε τον Dr. Rijul και την Harsha, αντίστοιχα.

Μετά, υπάρχει η Rita, υπεύθυνη για ότι έχει να κάνει με γεύματα, προμήθειες, υπηρεσίες (μπουγάδα, καθαριότητα), ιμματισμό, κτλ. Μία μικροσκοπική γυναίκα, που κουμαντάρει μια στρατιά ανθρώπων σαν κανονικός στρατηγός, πανέμορφη και γλυκειά αλλά ξέρει και να κάνει την φωνή της ατσάλινη. Εϊναι εκείνη που απάντησε "no problem" όταν της ζήτησα να μας παραγγείλει σύκα (figs). Αργότερα, αφού μας τα είχε ήδη φέρει (ξερά, έστω) έμαθα πως είχε τρέξει στην Jyoti ζητώντας να της πει τι είναι τα figs. Αγαπάμε Ρίτα :)

Το ίσαμ' εδώ team συμπληρώνεται απ το εξαιρετικό δίδυμο Ajo & Opi, νοσηλευτές-τραυματιοφορείς αμφότεροι. Ο πρώτος είναι ένας γελαστός μουστακαλής γίγαντας (για τα Ινδικά δεδομένα) και ο δεύτερος ένας μικροσκοπικός (κάποιοι από σας τον γνωρίζετε με το παρατσούκλι "Τσάκυ") γελαστός διαολάκος. Τον είδα με τα μάτια μου να ψηλώνει 2 ολόκληρους πόντους όταν αντίκρισε το iPhone της Τζώρτζια :)

Υπάρχει φυσικά μια λεγεώνα νοσοκόμων (δεν συγρατήσαμε ονόματα, αλλά κολλήσαμε παρατσούκλια όπως "Αστροπελέκι" -προσφέρθηκα να της δωρίσω μερικά κύτταρα-, "Χοντρούλα", "Ξινή", κ.ο.κ.)

Άπαντες είναι ευγενέστατοι, πλήρως καταρτισμένοι, περιποιητικοί και πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν (ακόμα και η "Ξινή").

Επίσης, γνωρίσα τον Louis Rowe, 27χρονο μουσικό (κιθαρίστας) απ την Μελβούρνη. Είναι παράλυτος απ την μέση και κάτω, από τροχαίο δυστύχημα με μοτοσυκλέτα πριν 4 χρόνια. Είναι η τέταρτη παραμονή του εδώ και η βελτίωσή του είναι σημαντικότατη αφού πρόσφατα άρχισε να ανακτεί αίσθηση και κάποια κίνηση στους μηρούς του. Αυτές τις μέρες είναι και ο πατέρας του εδώ, μεχρι την ερχόμενη Τετάρτη.

Από την πρώτη του κιόλας επίσκεψή, οι άνθρωποι της κλινικής του ζητούσαν να κάνει μια μίνι συναυλία, αλλά πάντα αρνιόταν. Τώρα, για να τον δελεάσει (και καλά), η Jyoti του είπε πως είναι και μια τραγουδίστρια εδώ. Μη σας τα πολυλογώ, κανονίστηκε μια μουσική βραδυά (εγώ θα την λέω "διεθνή καριέρα*", αν δεν σας πειράζει :Ρ) την ερχόμενη Τρίτη, για την ψυχαγωγία όλων (ασθενών και εργαζομένων) και για να αποχαιρετήσουμε τον πατέρα του Λούις, τον Τρέβορ. Μάλιστα, θα συμπράξει και ο σύζυγος της Δρ. Σροφ, που κι εκείνος παίζει κιθάρα! :)

Και τώρα σας αφήνω --- πάω για πρόβα!

*Ακούει το λατρεμμένο συνυδροχάος, η NtiNti??? :D

Thursday's Child

Monday's child is fair of face,
Tuesday's child is full of grace,
Wednesday's child is full of woe,
Thursday's child has far to go,
Friday's child is loving and giving,
Saturday's child works hard for his living,
And the child that is born on the Sabbath day
Is bonny and blithe, and good and gay.

---Nursery rhyme

Η Τζώρτζια κι εγώ είμαστε παιδιά της Πέμπτης. Κι έτσι η "γεννέθλια" μέρα , μας φέρθηκε με στοργή και προδέρμ!

Σηκωθήκαμε χαλαρά κατά τις 8μιση (φαίνεται πως αυτή η ώρα "κλείδωσε") και αρχίσαμε την προετοιμασία για την πρώτη "procedure" (ούτε το "διαδικασία" μου κάνει, ούτε το "επέμβαση" καθότι παραπέμπει σε νυστέρια, τα οποία δεν εμπλέκονται στο σενάριο."Πρωτόκολο" μήπως; Ουφφφφ... Decisions, decisions, decisions!), δηλαδή την πρώτη εντοπισμένη ένεση βλαστοκυττάρων, εν προκειμένω στην βάση της σπονδυλικής στήλης, στην ουρίτσα (εξού και "caudal"). Ένα τέταρτο της ώρας υπόθεση όλη κι όλη, αλλά μετά αυστηρά 2 ώρες ξάπλα ανάσκελα και ακινησία. Απ τις 2 το μεσημέρι και μετά, είμασταν ελεύθερες περιορισμών!

Η υπόλοιπη μέρα κύλησε σχετικά ήρεμα, μόνο οι καθιερομένες πιά χορηγήσεις αντιβιωτικών κτλ. Οι ρυθμοί χαλάρωσαν, πήραμε μια ανάσα :)

Στα μεγάλα wins της ημέρας, η εγκατάσταση ασύρματου router, που μας έλυσε τα χέρια (κυριολεκτικά) και πλέον συνδεόμαστε και τα δύο internet junkies ταυτόχρονα και μάλιστα απ την άνεση των κρεββατιών μας!

Το βράδυ η Τζώρτζια ανέπτυξε έναν μικρό σπαστικό βήχα.. Η πιθανές αιτίες είναι πολλές και οι συνδυασμοί τους ακόμα πιο πολλοί. Πιθανώς να είναι αντίδραση στην αντιβίωση ("herxing") ή, τόσες μέρες που μπαινοβγαίναμε από τους ζεστούς, υγρούς, αποπνικτικούς εξωτερικούς χώρους σε κλιματιζόμενα νοσοκομεία-ψυγεία, την άρπαξε. Την ταλαιπόρησε αρκετά ο βήχας, όποτε προσπαθούσε να μιλήσει, να φάει ή να πιεί. Η θερμοκρασία της όμως κανονικότατη. Το αναφέραμε στον γιατρό βάρδιας, και μας έφεραν οι νοσοκόμες ένα σιρόπι με γευση μπλιάχ, αλλά ήταν γενναία και κατάπιε την αηδία και μάλιστα χωρίς συνοδευτική κουταλιά ζάχαρης ;)

Χρειάστηκε να την αφήσω για λίγο μόνη στο δωμάτιο, καθότι με κάλεσε το καλλιτεχνικό μου καθήκον (μουσική υπόκρουση που υποδηλώνει βαρυσήμαντη αποκάλυψη εδώ, παρακαλώ) και το καθήκον, ως γνωστόν, δεν περιμένει!

ΤΕΛΟΣ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ ΑΥΡΙΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΞΕΝΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΜΑΣ #openINDIA!

Ευγενική προσφορά του θαυματουργού ΚΑΘΙΚON / ΚΑΘΙΚOFF!

Σταυροβελονιά και κοπανέλι

Η χθεσινή* ήταν μακράν η δυσκολότερη μας μέρα απ'όταν φτάσαμε.

(για τους βιαστικούς υπάρχει ρεζουμέ στο τέλος του ποστ)

Μας είχαν δώσει αποβραδίς οδηγίες να μείνει η Τζώρτζια εντελώς νηστική το πρωί, προκειμένου να υποβληθεί σε σειρά εξετάσεων. Όπως αντιλαμβανόμαστε όλοι όσοι την γνωρίζουμε (έστω ονομαστικά), το πράγμα δεν ξεκίναγε καλά.

Εγερτήριο στις 8 λοιπόν. Πλήρες μπάνιο μετά λουσίματος. Της πήραν δείγμα για αιματολογική εξέταση. Λίγο μετά τις 10 μας πήρε αυτοκίνητο και μας πήγε σε διαγνωστικό κέντρο για ηλεκτροκαρδιογράφημα, υπερήχους καρδιάς, άνω και κάτω κοιλιακής χώρας, μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου και σπονδυλικής στήλης, ακτινογραφίες θώρακα και κοιλιακής χώρας.

Στην αίθουσα MRI, μπίτι μπούζι, έμεινα να της κρατάω της κοκκαλωμένες πατούσες μπας και τις ζεστάνω. Μου φόρεσαν προστατευτηκά για τα αυτιά (εντελώς άχρηστα, διαστάσεων Ε.Τ.) και απο πάνω έδεσα την μαύρη μου εσάρπα, για να μην μου φεύγουν. Το θέαμα πρέπει να ήταν μεγαλειώδες γιατί έκοψα τους τεχνικάριους να χαχανίζουν μέσα απ το τζάμι. Το βλέμμα της Τζώρτζια όταν βγήκε απ το τούνελ και με αντίκρισε, τα είπε όλα. Πετάρισα βλεφαρίδα και φώναξα "άλλος με τον τομογράφο μαααααας!"

Για την ανυπέρβλητη αυτή (ανα)παράσταση oscarικών προδιαγραφών, μας έκαναν σκόντο και ο λογαριασμός ανήλθε στο nevertheless ιλιγγιώδες ποσό των 230 γιούρο.

Επιστρέψαμε κατά τη μιάμιση το μεσημέρι, η Τζώρτζια δέχτηκε μία ένεση βλαστοκυττάρων (απ τις "απλές", στο μπράτσο, απ τις οποίες της χορηγούνται 2 την ημέρα) ως ορεκτικό, φάγαμε βιαστικά και η Τζώρτζια απάντησε ένα ερωτηματολόγιο ακόμα (από άλλο γιατρό). Μετά, ξανά στο injection room για ενεσούλα-επιδόρπιο (καλά το πιάσατε το υπονοούμενο, αρχίστε να μετράτε βελονιές) και ξαναφύγαμε με άλλο αυτοκίνητο για άλλο ιατρείο, νευρολογίας και διαταραχών ύπνου, για δύο εξετάσεις ακόμα, SSEP (αυτό το μενού συμπεριλαμβάνει εστιασμένα μίνι ηλεκτροσόκ) και ηλεκτρομυογράφημα. Σε αυτό το δεύτερο, για όποιον δεν γνωρίζει (όπως εγώ, μέχρι που το είδα να εκτελείτε live), σου βυθίζουν μια λεπτή βελόνα σε επιλεγμένους μύες. Άλλες 8 βελονιές.

Γυρίσαμε κατά τις πεντέμιση, κομμάτια. Δείπνο. Να θυμηθώ να γράψω ξεχωριστό special foodie edition: θα αλλάξει για πάντα η αντίληψή σας περί "νοσοκομειακού φαγητού". Και -ναι!- έφτασε η ώρα για μια ένεση ακόμα, ενδοφλέβια αυτή τη φορά, για αντιβιώσεις κτλ.

Ρεζουμέ:

230 euro, 12 βελονιές, 10 εξετάσεις, 4 αυτοκινητάδες, 1 ερωτηματολόγιο και 1 Μανταλένα για την Τζώρτζια Παπαζήση, την τρίτη μας μέρα στην Ινδία.

(και τώρα αγαπημένε βιαστικέ, παραδέξου πως πρέπει να ξαναπάς στην αρχή και να το διαβάσεις όλο!)

Να η σταυροβελονιά, να και το κοπανέλι!

*χθεσινή μέρα: Τετάρτη 24 Αυγούστου, 2011.

An Indian Dr. McDreamy

Η μέρα ξεκίνησε όταν μπήκαν στο δωμάτιο 2 ομελέτες, στις 08:45. Νομίζαμε πως θα είχαμε μπρέκφαστ χαλαρουίτα μέχρι τις 11:00 αλλά τελικά ήρθαν και μας είπαν να κατεβούμε στο ισόγειο, για να κάνουν στην Τζώρτζια την πρώτη ένεση με βλαστοκύτταρα, και τις εισπνεύσαμε. Εδώ έπαιξε και το σχετικό multitasking (ομελέτα-λίστα για ψώνια-douche-τουήτερ-ντύσιμο-συνάλλαγμα, όπου μπάι δε γουέη απορώ πως δεν μας έκοψε να αφήσουμε το ευρώ και να πιάσουμε τη ρουπία: σε λιγότερο από 2' το ρευστό μου πέρασε από το 110 στο 7520!)

Στην συνέχεια παρουσιαστήκαμε στο υπόγειο, στην αίθουσα φυσικοθεραπείας. Αυτό είναι ένα καλό σημείο για να αναφερθώ στο κόλλημα που έχουν οι φίλοι μας οι Ινδοί με το ερκοντίσο. 17 βαθμοί κελσίου, ανανέβατοι. Αύριο λέμε να πάμε με τις γούνες μας. Εδώ μας υποδέχτηκε ο Dr. Rijul. Νομίζω πως η Τζώρτζια ερωτεύτηκε. Ότι κι αν την ρωτούσε, εκείνη απαντούσε "now" αλλά της έβγαινε "νιάάάου". Εκτός αν ήταν σύμπτωμα υποθερμίας.

Μετά βγήκαμε έξω (δεν πήγαμε στα σιτάρ, βγήκαμε έξω απ το κτήριο). Έβρεχε ελαφρά και φυσούσε ευχάριστο αεράκι. Σιγά τους μουσώνες, σκέφτηκα. Μας περίμενε αυτοκίνητο και οδηγός για να μας πάει σε άλλο, μεγαλύτερο νοσοκομείο, για να κάνει η Τζώρτζια SPECT scan.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής κατάλαβα την λεπτή έννοια "προκαταρτικά καιρικά φαινόμενα". Σε εκείνη την φάση είμασταν όταν βγήκαμε απ την κλινική. Τώρα, μέσα στο ταξί με πολιτικά, έξω εμαίνετο το σύμπαν, 2 βήματα πριν τον οργασμό της Καραμανή. Γαμουσώνες.

Μικρό διαφωτιστιικό διάλειμμα "Γνωρίζοντας την Ινδία": Μέσα στον κατακλυσμό, εμφανίζεται δίπλα μας μοτοσυκλετιστής με μηχανή μεγάλου κυβισμού, μαύρο full face κράνος, μαύρη ολόσωμη αδιάβροχη στολή, ξυπόλητος.

Τελικά φτάσαμε στο καζίνο στο Λουτράκι. Μόνο που εδώ το λένε "Fortis Healthcare Hospital". Απ έξω μόστρα, από μέσα η ίδια μεθοδική, αποτελεσματική, φιλική, ανθρώπινη ευγένεια. Και πάνω απ όλα: πειστική! Τίποτα εδώ δεν θυμίζει την PR, PC, "επαγγελματική" συμπεριφορά των αντίστοιχων χώρων που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα.

Επιστρέψαμε στο δωμάτιό μας (αυτό που χτες περιέγραψα μιλώντας σε φίλο σαν "οριακά μικρό αλλά σχετικά άνετο" και σήμερα ανακάλυψα ότι πρόκειται για την "Προεδρική Σουίτα") στο Nu Tech MediWorld κατά τις 5μιση.

Είμαστε πια και οι δύο πολύ κουρασμένες αλλά και χαρούμενες. Νιώθουμε πως τα πράγματα έχουν πάρει τον δρόμο τους και προχωράμε. Νομίζουμε πως "σχολάσαμε" για σήμερα, αλλά δεν τα λογαριάσαμε σωστά. Πρέπει να γίνουν 2 ακόμα ενέσεις, και μια ακόμα συνένευξη σε νεαρό γιατρό. Κι αυτόν τον γλυκοκοιτάει. Απαντάει υπομονετικά στις ερωτήσεις του, επί σχεδόν μία ώρα. Φεύγοντας μας καληνυχτίζει ευγενέστατα, με το χαμόγελο. "That's all for now, thank you again, good night, for now".

"Νιάάάου!..."