Wednesday, 14 December 2011

Time To Imagine The Future

I still remember watching this video for the first time, a few weeks back. I recall the elation that leapt out of my notebook screen and swept over me. I immediately started posting and sharing and was amazed by the fervour and immediacy of the feedback. That same night I contacted Peter Economides via twitter and facebook, to congratulate him and let him know the impact his speech had had on me and those around me. And how I'd gladly lend my support to the spreading of this idea. 


You see, because of my father's work, I grew up at the heart of the then small enclosure that was Greek advertisement, in the 70s. 


A series of photographs of my then 9-year-old self, directed by my father and shot by Alexis Sofianopoulos resulted in an EOT poster, while another became the basis of an engraving that was to become a postage stamp





So a great deal of what Peter was touching upon struck a very familiar chord with me. But much more than that, it moved and inspired me. And I have good cause to believe these emotions are shared by a great number of people in this country and beyond.

A lot of comments were coming in,  asking that it be subtitled in Greek, so I asked Peter about it. A Greek friend of mine who is deaf, was asking the same thing. Peter said he was working towards that, but was somewhat swamped. So I offered to transcribe and translate his presentation for him. 

I spent the entire next day on the project, so you can imagine how many times I watched and listened! 

That was a few weeks ago.

Today, Peter uploaded the subtitled video and I watched it again.

And guess what? It got me by the gut, exactly as it had done the first time around!

I don't know much about brands or branding or -far less- branding strategies. But I do know a good song when I hear it. And this one here, is a classic. And a "keeper".



Please watch and, if you feel the same way about it as I and so many others by now do, help spread the word!

Enjoy!


PS: Thank you, Κύριε Οικονομίδη! 





Saturday, 19 November 2011

Maison Et Décoration

Είπαμε -- δεν το'χω με τον Νοέμβριο.

Έτσι, επιστρατεύοντας όλο μου το "βάζουμε το ένα ποδαράκι μπροστά στο άλλο και προχωράμε", έστω και με baby steps, ξεκίνησα πρόβες για ένα ολοκαίνουργιο project και ήταν τέτοιος ο ενθουσιασμός μου που το ηθικό πήρε την ανιούσα σε χρόνο DT --τόσο που ξεχείλησα και άρχισε να απλώνεται και μες το σπίτι μου.

Με την βοήθεια του Κωστή Μαρκή (όπου "βοήθεια" βλέπε "εκείνος τράβηξε το ζόρι κι εγώ έκανα ψιλοκουβεντούλα και μακαρονάδες") πραγματοποιήθηκε ένα σχέδιο που είχα συλλάβει μόλις εγκαταστάθηκα στο σπίτι αλλά μπήκε άνω τελεία μέχρι να επιστρέψω απ την Ινδία. 


Ξεκίνησε -ειλικρινώς- με "Κωστή, σε παρακαλώ, θα μου δανείσεις το τριβείο σου που θέλω να τρίψω μια βιβλιοθήκη για να την βάψω;" και εκείνος πολύ ευγενικά δέχτηκε. Στην συνέχεια, προσφέρθηκε να κάνει εκείνος το τρίψημο, μιας και το κουλαντρίζει καλύτερα το εργαλείο και εγώ δεν είχα ακόμα συνέρθει εντελώς από μια (ακόμα) ασθματική βρογχίτιδα και ήμουν με αντιβίωση. 

Μετά είπε να περάσει και τη βελατούρα.

Την συνέχεια την φαντάζεται ακόμα κι ένας οδοντοτεχνίτης.


Γελάσαμε πολύ, ήρθε και η φίλη μου η Francine, όσο στέγνωνε το πρώτο χέρι παίξαμε και μια παρτίδα Trivial Pursuit!


Η εν λόγω βιβλιοθήκη-secrétaire υπήρχε ήδη στο σπίτι, "εντοιχισμένη" στην βορειοανατολική γωνία του living-room, που τώρα πια φιλοξενεί την τραπεζαρία μου, δίπλα σε ένα μεγάλο παράθυρο. Ήταν σκούρο καφέ και κάποτε λουστραρισμένο --τώρα πια το είχε σχεδόν απορροφήσει ολοκληρωτικά το ξύλο. Ποτέ δεν αγάπησα τα βαριά και σκούρα έπιπλα και η κατά τα άλλα μια-χαρά-κούκλα-και-χρήσιμη βιβλιοθήκη φάνταζε σαν "μαύρη τρύπα".  Με την σύγκατάθεση του φίλου μου (και κατά το 1/3 σπιτονοικοκύρη μου) του Σταμάτη, αποφάσισα να βαφτεί σε ένα πολύ ανοιχτό γαλάζιο του πάγου, με μία υποψία κόκκινου μέσα, ίσα να τραβήξει προς λουλακί (το χρώμα-φετίχ).




WAIT, THERE'S MORE!!

Unikko


Αυτό είναι το αγαπημένο μου κλασικό σχέδιο Unikko της φιλανδικής εταιρίας υφασμάτων (και όχι μόνο) Marimekko. Η γιαγιά μου η Λιλή μου την έμαθε, και έγινα fan με την σειρά μου. 

Ο Κωστής ζωγράφισε πάλι, in more ways than one! 

Το τρόλλεϋ ήταν δικό της, Δανέζικης κατασκευής late 60s-very early 70s (?) και το θυμάμαι όσα χρόνια θυμάμαι και τον εαυτό μου. Με τον καιρό, είχε υποστεί κακουχίες και ήταν καιρός να ξαναβρεί την αίγλη του! 1000 μπράβο και περισότερα ακόμα ευχαριστώ, Κωστή!





Teaser Προσεχώς --- Για την αιτία του ενθουσιασμού θα σας πω σε επόμενο επεισόδιο. Μέχρι τότε σας αφήνω με μία μόνο λέξη: Bluezuki!


Wednesday, 2 November 2011

Novender

Ο Νοέμβριος ήταν ανέκαθεν ο χειρότερός μου μήνας. Η -μονόπλευρη, απ όσο γνωρίζω- αντιπάθεια δεν σχετίζεται με την πτώση θερμοκρασίας ή την αύξηση των βροχοπτώσεων (είμαι κορίτσι παντός καιρού).

Σχετίζεται με την (κακή) ποιότητα και την (ανεπαρκή) ποσότητα του φωτός.
Ναι, ναι εννοώ αυτές τις λίγες ώρες γκρίζας φλαταδούρας για τις οποίες -συμπαθάτε με- δεν βλέπω τον λόγο να  σηκωθώ απ το κρεββάτι μου, frankly.

Επίσης είναι ο άγαρμπος εκείνος μήνας-κενό ανάμεσα στο πολυαγαπημένο Καλοκαίρι και εκείνες τις εβδομάδες του Δεκεμβρίου που κάθε χρόνο πεισματικά ελπίζω πως θα ζήσω τις γιορτές  που ονειρεύομαι.

Ε μετά, κοντοζυγώνουν τα γεννέθλια μου κατά τα τέλη Ιανουαρίου (τα επόμενα θα είναι 44α μου!) που πάντα τα γιορτάζω σαν  παιδί (για να είμαι εντελώς ειλικρινείς, δεν θυμάμαι πότε άκριβως άρχισε να εμφανίζεται και το μοτίβο "επέζησα έναν χρόνο ακόμα, φτού μου!" στο όλο κλίμα) και ετσι το πάω μετά, από γεννέθλια σε γεννέθλια αγαπημένων μου, σημαδούρες της αντοχής μου, μέχρι τον Μάιο.

Μετά είμαι home free, μέχρι τον επόμενο Νοέμβριο.

Και μη μου πείτε για τις χάρες του Χειμώνα, για σοκολάτες μπροστά στο τζάκι και σεξ στις φλοκάτες. Για όνομα! Πού τα βρήκατε, ήθελα να'ξερα!

Και για σένα που πετάχτηκες αμέσως να με πεις υπερβολική ("are you talking to moi??") να σε ενημερώσω πως οι πρώτες ώρες του μήνα με βρήκαν στα επείγοντα του νοσοκομείου Σωτηρία, μιας και είπε να με επισκεφθεί  -πάνω που έλεγα πως με ξέχασε η γρουσούζα- για 2η φορά αυτή η απαίσια ασθματική βρογχίτιδα, σήμα κατατεθέν την εξάντλησής μου.

Εντούτοις, το αίσθημα δικαίου με αναγκάζει να αναγνωρίσω και τα καλά. Τα φετινά, έστω. Δηλαδή τι καλά --- κάλλιστα!

Οι αγκαλιές των αγαπημένων μου φίλων με το που γύρισα στην Αθήνα, ακόμα και εκείνων που είναι crappy at hugs.
Τα χουρχουρχούρ και πατούμ-πατούμ του Καραμουζάκη και του Μπάφου.
Το τραπέζι-πατέντα που κατασκεύασε ο πατέρας μου και εγκατέστησε ο αδερφός μου στο μπαλκόνι μου, για να το βρω έτοιμο μόλις γυρίσω...
Τα μηνύματα για Happy Diwali.
Το πρώτο Παρασκευιάτικο απομεσήμερο στην Κληματαριά, με τον Τάσο, τον Παναγιώτη και τον Αντώνη.
Το diy ράφι του μπάνιου και οι μικρές χαρές maison et décoration.
Τα γέλια με τον Γιώργο που τώρα πια μένει στο "παλιό" μου σπίτι (και ποθεί το τωρινό μου).
Μεσημέρι στην πολυθρόνα του Σταμάτη και βραδάκι στον καναπέ μου, με την Νατάσα.
Η έκθεση σΕΞΑΡΣΗ στο Booze.
Η πρώτη πρόβα με απαρτία Μπλουζούκι! (εδώ σταθείτε -- είναι προάγγελος ΠΟΛΥ ωραίων πραγμάτων)
Το μαγικό massage του Γιάννη.
Το πρώτο μουσικό αφιέρωμα του Γαβρίλη (με την σειρά μου, το μοιράζομαι μαζί σας γιατί είναι έξοχο!)

Κι έτσι, με μια τόση δα μετατόπιση της οπτικής γωνίας, το novender γίνεται από τέλος, αρχή.


Thursday, 20 October 2011

Last Minutes In Room Three Oh Three


Sure, there were plateaus, but on the whole these two months have sped by and here we are, Georgia and I, all packed, waiting for the car that will take us to Indira Gandhi International Airport.

Predictably, I’m in limbo, the most uneasy state for me to be in. 'Did You Ever Get A Feeling' that you wanted to go, but still you had the feeling that you wanted to stay? Ah, Jimmy...

I suppose the full force of the joy of being reunited with loved ones will kick in once I get back to Athens. Until then, I'll just bathe in the nascent nostalgia of what I'm leaving behind.

Famously, nostalgia washes over in fragments of sensations. Images, sounds, feelings.

Kulfi on a hot afternoon. 
Riding a rickshaw in darkness, against a full moon and oncoming traffic, laughing girlishly. 
Taking in the sounds and sights of I.N.A. Market. 
Watching Georgia fighting her glorious fight, stringing her victories!
Enjoying a night-time cigarette on the front steps in the company of Arab men.
The sound of the jingles on anklets that speak of breakfast.
Jamming it up with Louis on guitar & Jake on... buckets!
The sweet aroma of a champa flower picked at Qutab Minar.
Discussing the subtleties of the various kinds of kurtas and sarees with Jyoti.
Singing "Leaving On A Jet Plane" in a saree, while looking into smiling eyes that have become dear.
Bargaining for a pair of Punjabi juttis at Dilli Haat.
The explosion of the phone that insists "Penny! Penny! Penny!" as Georgia very accurately pointed out.

Memories, more memories, and then some...

Oh,  the gratitude!

Wednesday, 21 September 2011

Equinox

September 21st.


We (Georgia and I) left Athens on August 21st, and are due to return on October 21st.
This is the half-way mark. 


Appropriately enough, it is also the Equinox. This is the day that in my mind heralds the end of Summer and ushers in the dreaded Winter. As of tomorrow, each day will be shorter than the one before and true to my nature, I will wane right along with the daylight. What can I say? I have suspected for a long time now that I may be part-bear.


I find myself torn between the longing to return to my own turf, my family and friends, Bafos and Karamouzakis (my loving feline concubines), my partners in music, my work, my own hours and my own bed (in my new and practically yet unlived-in home) and the entirely surprising desire to stay.


Stay? Where? Surely, not here here.
What have I seen of this wondrous strange land that would create such a pull?
Nothing. Three blocks worth of street at Green Park. The route to and from Gautam Nagar. Part of a gigantic western-type shopping mall that goes by the improbable sobriquet of "Select CityWalk".


And yet!


I think that what I am really finding so enchanting is that, unbelievably (considering the millennia of History that have unfolded on this soil), the overwhelming sensation that reverberates in every aspect of this place, is one of promise. Of things to come. Of things unborn. Of potential. 


I don't consider myself to be a mindless creature. Not unintelligent, still, I primarily  perceive the world at large with my gut. Invariably I will gather as much data about a given topic as I can. But ultimately, I will fly by the seat of my pants. Play it by ear.
Against all reasoning, more than about the Past, more than about the Present, this feels like it's about the Future.


But then again, had I not been told that this is the land of Paradox?
Had I not read the textbook tales of slums next to unfathomable wealth? Of illiteracy and scientific cutting edge avant-garde? Of filthy cities and virgin nature? Of gaudiness and breathtaking artistic expression?


Still, what I sense goes farther, much much farther than any of these (even though they seem  to hold perfectly true).


For instance: Supposedly, this is meant to be the epitome of, as James Brown put it in his inimitable manner, A Man's Man's Man's World.


And yet, the energy here is unmistakeably female. In the sense that it is nurturing. It feels like a womb.It feels like a fluvial delta or basin, rich with sediment. I mean, just take a look at the geographical map, for crying out loud! It even looks like a womb! Interestingly enough, the Greek word for pelvis (wherein the womb) and basin, is one and the same: λεκάνη [lekáni].


One feels safe here. Protected. Not by virtue of might, but by virtue, alone. 
While sitting with a slumbering child's cheek resting on your lap, you might make the assumption that you are its guardian. But if you think about it, you will realize that the assumption is false. It is you who are kept safe by the child's presence, alone. This is how I feel here in India.

I realize I must sound like I'm "not all there" but I know what I am sensing and anyone who knows me, will tell you I'm not prone to flighty metaphysics. 


This sentiment is equally manifest in the people I have encountered here. The same nurturing smile. The authentic kind: their smiles reside in their eyes, not their mouths. Again, I had been told of the Indian people's politeness. "Politeness" is a notion that never sat comfortably with me. It leaves me with an after-taste of pretence (as indeed does my other pet peeve: "nice"). I have not found the Indian people to be in the least bit "polite". Or "nice". I have found them to be gentle, especially when verbal communication is difficult. Supposedly famous for their lack of display, emotion is definitely palpable, barely contained in skin. Gentle and caring. Attentive and unassuming. And delightfully, disarmingly, liberatingly funny. 



In the meantime, the atmosphere permeating the various communication channels with my home town is becoming increasingly alarming. Angst. Fear. Unrest. Some have gone as far as saying "you will not be returning to the same country you left behind". It's not meant as a good thing. 


My particular situation seems precarious to say the least. The "season" is almost upon us, yet I haven't the faintest clue as to where, how and under what circumstances I will (will I?) be engaging in my profession.


Seems to me, that the best thing to do is adopt the local attitude to all things temporal, that is to ignore them.


After all, this is the half way mark.


So I'll leave it at that, for now.


Before I surrender to this Equinox though, I will venture two predictions:


There will be tears at both ends of our journey back to Athens.


I will be returning to this blessed land.


Friday, 9 September 2011

Εδώδιμα - Αποικιακά, Παντζάμπα Πράγμα!


Μια ζωή με καθησυχάζουν πως το σεξ είναι σαν το ποδήλατο.

Αυτό που δεν σου λένε είναι πως το γράψιμο είναι σαν την μπιρίμπα. 
Δεν θυμάμαι Χριστό από μπιρίμπα. Μόνο κάτι με 1ο πακέτο, 2ο πακέτο (ή μήπως μικρό και μεγάλο;). Και μπάζες. Ή μπάζα. Ή μήπως αυτά ήταν με το σεξ; 

Σκατά.

Δε πόιντ ιζ, πως μέρες τώρα για διάφορους λόγους -θα ακολουθήσουν αναλύτικα- ["ΜΠΡΕΗΣ! ΜΠΡΕΗΣ!"] αναβάλλω το ποστ αυτό, και δεν μου φτάνει ο δικός μου ψυχαναγκασμός, έχω και τα μηνύματα "άντε, πότε θα γράψεις;" [τραβάτε με κι ας κλαίω, κατακολακευμένη λέμε!]

By public demand λοιπόν, βουαλά, αφού δεν βαστιέστε, πάρτε premenstrual post, να γουστάρετε.

Λοιπόν, είσαι ο και λέγεσαι.

[Φοβερό αλλά με το που κάθομαι να γράψω θελώ αυτομάτως να ανάψω ένα τσιγάρο...]

Η τελευταία εβδομάδα είχε τα ζόρια της. Δεν θα μπω σε τρελές λεπτομέρειες, αλλά τα δύο βασικά προβλήματα ήταν αφ ενός ο επίμονος βήχας που ταλαιπώρησε την Τζώρτζια σε τέτοιο βαθμό που της έσπασε τελικά τα νεύρα, αφού την έκανε να πνίγεται όποτε πήγαινε να μιλήσει, να φάει ή να κάνει τις ασκήσεις της. Μιλάμε για εξάντληση. Δική της, εννοείται. 
Επιπλέον, δυσκολία έφεραν οι λεπτές και ευαίσθητες φλέβες της, στο να της χορηγούνται αντιβιωτικά για την καταπολέμηση του βακτηριδίου που ευθύνεται για την νόσο του Λάιμ, το μπορέλια.
Γνωρίζετε, φαντάζομαι, πως τα παιδικά παραμύθια μιλάνε την γλώσσα του συμβολισμού και πως ο βάτραχος δεν είναι ποτέ βάτραχος. Αν έχετε ακουστά το παραμύθι με το μπιζέλι κάτω από αμέτρητα στρώματα που έκανε την όμορφη και ντελικάτη πριγκήπισα να μελανιάζει, να ξέρετε πως το μπιζέλι είναι βελόνα και πως την πριγκήπισα την λένε Τζώρτζια. Στο σημείο αυτό όμως να ξεκαθαρίσουμε επίσης πως αν κάτι μοιάζει με πάπια, ακούγεται σαν πάπια και περπατάει σαν πάπια, τότε μάλλον είναι πάπια. Μιλάμε για πόνο και βάσανο. Δικά της, εννοείται.
Και από δίπλα, και δικά μου: τίποτα δεν με τσακίζει περισότερο απ το να είμαι ανήμπορη να βοηθήσω μια κατάσταση (πόσο μάλλον όταν αυτός είναι ο ρόλος μου) και να βλέπω έναν άνθρωπο (πόσο μάλλον την Τζώρτζια) να βασανίζεται.

Όμως τίποτα δεν αφέθηκε στη τύχη. Το μπιζέλι αντικαταστάθηκε με άλφα άλφα και το σιρόπι για τον βήχα με εκνεφωτή [πάπια] και από χτες το πρωί όλα βελτιώνονται σταθερά και η Τζώρτζια πήρε τ'απάνω της και επανήρθε δημήτριος, γιατί η πριγκήπισα είναι παλικάρι [πάπια], και ζούμε και οι δύο καλύτερα. [Σε βλέπω εσένα που μπερδεύτηκες: ποιό μέρος του "πάπια" δεν κατάλαβες;;]

Η φυσικοθεραπείες της προχωράνε περίφημα και με πολύ θετικά πρώτα σημάδια (ο θεραπευτής συλλαβίζει τις πρώτες του ελληνικές λέξεις: μπράβο, σιγά-σιγά, πάμε, μωρή, Τζώρτζια, αρρώστεια, θεά, καλημέρα, καλησπέρα και yashooooo!), και οι εργοθεραπείες της επίσης.

Κατά τα άλλα, μας προσάπτουν ότι γκομενίζουμε, λέει. Πρώτον, δεν είμαστε εμείς λιχούδες, αυτοί είναι kulfi (προφέρεται κούλφι, όχι κουλφοί) --- και ΤΙ κούλφοι (ο κούλφος, όπως λέμε ο γλύκας): Βεγγάλης, Παντζάμπ, γιου νέημ ιτ, γουήβ γκοτ ιτ! Και ωχού, για να ξεμπερδεύουμε: guilty as charged. Γιατί μπορούμε.

Σε άλλα νέα (ειδησεο)γραφικού χαρακτήρα, με συνεπήρε το Dr. Kildare-Ben-Casey theme και μπήκα στο τριπάκι φουλ τσεκ απ πλατίνες λάδια μπουζί. Μέχρι στιγμής Pap Test, αιματολογικές, εξέταση ούρων τζιτζί. Μια μικρή τρομάρα πήρα με τη μαστογραφία αλλά τελικά ήταν μπιζέλι και όχι πάπια. Μένει η lower spine μαγνητική και η εξέταση ΩΡΛ.

Αύριο είναι ημιαργία (όπως κάθε Σάββατο) οπότε μόνο 1 φυσικοθεραπεία και 1 εργοθεραπεία και "σχολάμε" σχετικά νωρίς, στις 12 το μεσημέρι.. Λέμε αν δεν βρέχει (οι μουσώνες για λόγους που δεν γνωρίζουμε και για τους οποίους σαφέστατα δεν ευθυνόμαστε εμείς, έχουν πάρει παράταση και τις τελευταίες μέρες έριξε καρεκλοπόδαρα!) και αν δεν σημειωθούν βομβιστικές ενέργειες (για τις οποίες σαφέστατα δεν ευθυνόμαστε εμείς) ή σεισμοί (για τους οποίους σαφέστατα δεν ευθυνόμαστε εμείς) να τολμήσουμε μια μικρή βόλτα μέχρι την Green Park Market (οδός Γκρην Παρκ Μάρκετ).

Χτες το βράδυ πετάχτηκα μόνη μου μέχρι εκεί για να ψωνίσω γλυκά (πάπια) απ το λατρεμμένο Evergreen (o Ινδός Βάρσος) και στην επιστροφή πέτυχα παρέλαση-υπερπαραγωγή με 3-4 διαφορετικές μπάντες (τύπου ταρατατζούμ), γιόρταζαν (αν κατάλαβα καλά) τον θεό Ganesha, με άρματα με χορεύτριες, άλλα με τρισδιάστατες αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος, πλαισιομένα σε όλο το μήκος της παρέλασης από βαστάζους που κουβαλούσαν μεγάλα φωτιστικά, όλα συνδεδεμένα με ένα τρακτέρ-ηλεκτρογεννήτρια που ακολουθούσε την οπισθοφυλακή! ΜΑΓΕΙΑ! Εννοείται πως επέστρεψα στην κλινική ΜΕΣΑ στην παρέλαση με τρομπέτες και τύμπανα ολούθε γύρω μου!!

"...with rings on her fingers and bells on her toes, 
she shall have music wherever she goes..."





Sunday, 4 September 2011

Panchadrama

Υποθέτω πως σε κάθε ταξίδι θα υπάρχουν και μικροαναποδιές, πόσο μάλλον σε παρθενικό, που δεν ξέρεις πού πάνε τα τέσσερα. Μην φανταστείτε τίποτα τραγικό. Εννοώ αυτά τα μικροτίποτα που όμως, παρωδικά, σε στραβώνουν. Λιγάκι. Σου χαλάνε το όνειρο.

Το "λιγάκι" οφείλεται κυρίως στο ότι δεν θες να υπάρξει κανένα ψεγάδι και γι αυτό ελαχιστοποιείς όσα τυχόν  προκύψουν. Αυτά τα ίδια μικροτίποτα, όταν σου συμβαίνουν στην χώρα σου, στην πόλη σου, στο σπίτι σου, στην εκτός παρένθεσης ζωή σου, γίνονται casus belli. Αλλοίμονο.

Με το massage έχω εδώ και πολλά χρόνια μια σχέση σχεδόν ερωτική. Ειδικά τα τελευταία  χρόνια, όποτε μου δώθηκε η ευκαιρία, την (c)άρπαξα. Έχω απολαύσει διαφόρων ειδών μασσάζ, σε διάφορες χώρες.
Τον περασμένο Οκτώβριο γνώρισα τον Γιάννη, ο οποίος ασχολείται με την αγιουρβέδα (δηλαδή την παραδοσιακή Ινδική ιατρική) της οποίας μία από τις καθιερωμένες πρακτικές είναι και οι μαλλάξεις, με ειδικές κινήσεις και ειδικά λάδια (ΟΚ, υπάρχουν και "στεγνά" αγιουρβεδικά μασσάζ, αλλά τα λάδια είναι εκ των ουκ άνευ). Ο Γιάννης μαθήτεψε στην Κέραλα, μασσαζοπρωτέυουσα της Ινδίας. Μέσω εκείνου ανακάλυψα κι εγώ το μασσάζ αυτό, και εκτός του ότι είναι μεγάλη απόλαυση, είναι και εξόχως ευεργετικό. Μου έχει επίσης μιλήσει για διάφορες τεχνικές, σιροντάρα, παντσακάρμα, αμπιάνκα... Τον  χειμώνα που μας πέρασε, οι μαλλάξεις του Γιάννη με έσωσαν ουκ ολίγες φορές από διάφορα ντράβαλα!

Εννοείται πως ερχόμενη στο Νέο Δελχί, το έβαλα μπάι δε γουέη στόχο να εξερευνήσω το θέμα ενδελεχώς.

Προχτές, στην πρώτη μου έξοδο-εξερεύνηση στα πέριξ της κλινικής, παρατήρησα ένα κέντρο "Kerala Ayurveda", μπήκα λοιπόν να το "ψάξω". Μου είπαν ότι δεν γίνονται "walk-in massages" και πρέπει να κλείσω ραντεβού. Έκλεισα για σήμερα. Μου είπαν να πάω 15' νωρίτερα, για να με εξετάσει ο γιατρός.

Για τα ινδικά δεδομένα ο χώρος είναι πολύ προσεγμένος και δυτικότροπος, με ένα βερνίκι ινδικής σοφίας. Η μία πλευρά της αίθουσας υποδοχής είναι σημείο πώλησης προϊόντων, της μάρκας τους.  Θυμίζει οπτικά κάτι ανάμεσα σε Κορρέ, Βόδι Σοπ και Μαστίχα Σοπ.

'Ηρθατε νωρίς" μου είπε η κοπέλα στη ρεσεψιόν. Της υπενθύμισα ότι εκείνη μου είπε να έρθω αυτή την ώρα, για να με δει ο γιατρός. "Αυτό," μου λεεί "γίνεται μόνο στο πρώτο ραντεβού." Της υπενθύμισα πως αυτό είναι το πρώτο μου ραντεβού.
Εκεί ψιλομαζεύτηκε το ύφος της και με παρακάλεσε να περιμένω 5-10'. 
Περίμενα 20'. 

Με βλέπει ο γιατρός. Προτείνει 30' μασσάζ σώματος με  λάδι τάδε, 15 σε πρόσωπο και κεφάλι με λάδι δείνα και 15' ατμόλουτρο. 
Του λέω πως δεν θέλω ατμόλουτρο γιατί με πειράζει στο αναπνευστικό (μου φτάνει που έχω σαπίσει στην υγρασία απ τους μουσώνες).

Και τώρα η ταμπακέρα:

Μου δίνουν ένα κυλοτάκι μίας χρήσης και με ξαπλώνουν 2 κοπελίτσες σε ένα ξύλινο τραπέζι η επιφάνεια του οποίου είναι bombée (προφανώς για να μαζεύονται τα λάδια περιμέτρικα). Είναι εξαιρετικά άβολο. Με ξεκινάνε ανάσκελα, με κάτι γρήγορες ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε κινήσεις σε στέρεο ντόλμπυ σαρράουντ (οι 2 κοπέλες κινούνται συγχρονισμένα, καθρεφτίζοντας η μία την άλλη). Ταυτόχρονα μιλάνε μεταξύ τους και χαχανίζουν. Απ τα ηχεία βγαίνει δήθεν ζεν μουσική που με εκνευρίζει. Κάπου στο πλάι μου βγαίνει έντονο φως νεόν που με ψιλοστραβώνει.
Όχι μόνο μου είναι αδύνατο να χαλαρώσω, αλλά όσο πάει και τσιτώνω και στο 10λεπτο θέλω να τελειώσουν να σηκωθώ να φύγω.
Το κάνω γαργάρα.

Με γυρνάνε μπρούμυτα. 
Τα ίδια. Με πονάνε τα δάχτυλα των ποδιών καθώς τρίβονται στο τραπέζι. Αρχίζω να σφίγγομαι. Οι "ειδικές θεραπεύτριες" δεν πτοούνται.
Ξανά ανάσκελα για λίγο.
Μετά καθιστή.
Μετά πάλι ανάσκελα, για πρόσωπο. 
Νιώθω πλέον εντελώς σαν κρέας.

Μου τρίβουν τη μούρη όπως να'ναι.
Μπαίνει λάδι στα μάτια και αρχίζω να κλαίω.
Εκεί θορυβήθηκαν. Άρχισαν να μου τα ξεπλένουν με νερό (νομίζω). Κάνα 10λεπτο αργότερα, ηρέμησαν.
Με σηκώνουν απ το κρεβάτι του Προκρούστη και με καθίζουν σε ένα σκαμνάκι. Μου κάνει η μία το κεφάλι (ΠΟΛΥ λάδι). Τα μάτια ακόμα τσούζουν.
Με στέλνουν στο douche.

Βγαίνω, μου βάζουν μια σκόνη με τα δάχτυλα, στην κορυφή του κεφαλιού, ανάμεσα στα μάτια στο κούτελο, στο άνω χείλος, στα αυτιά, στο λακάκι του λαιμού.
Μου δίνουν να πιώ ένα ποτήρι "medicated water" κόκκινου χρώματος, αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Κι όξω.
Με ρώτησε ο γιατρός πως πήγε.
Του είπα.
Θέλει να μου πουλήσει πακέτο 7 ημερών με έκπτωση 10% (γουαδεφάκ!!)

Ποιό μέρος του "very unsatisfactory" δεν κατάλαβε;

Αλλά τι να περιμένει κανείς όταν η κάταληξη του website είναι .biz?


Ευτυχώς, εκτός απ τις μουλάρες στο Κέραλα Αγιουρβέδα (που ο Βούδας να το κάμει!) σήμερα γνώρισα και την Ζοζεφίν. Τώρα που γκρίνιαξα και είπα τον Bono μου και ξαλάφρωσα πάω για νάνι αποκαμωμένη. Αύριο η Ζοζεφίν :)

Saturday, 3 September 2011

Easy

Μετά το ταξίδι και την πρώτη εκείνη εβδομάδα που είμασταν χαμένες ανάμεσα στην προσπάθεια προσαρμογής σε όλους αυτούς τους νεοτερισμούς και στην τσίτα της ομοβροντίας εξετάσεων, την γνωριμία με τους ανθρώπους της κλινικής, οι στάθμες αδρεναλίνης (τουλάχιστον οι δικές μου) κορυφώθηκαν με το Ασιατικό μου ντεμπούτο :)

Στην συνέχεια, παρότι (ή μήπως επειδή, ακριβώς;) αρχίσαμε να μπαίνουμε σε κάποια ρουτίνα, η επιφυλακή χαλάρωσε, πέσαμε απ το code red σε ένα μάλλον ξεβγαλμένο κίτρινο, λίγο πιο έντονο απ τον κρόκο των ινδικών αυγών (ton sur ton με το ασπράδι) και αισθητά λιγότερο πειστικό απ τον ήλιο στο Νέο Δελχί, σχεδόν πάντα κρυμμένος πίσω από τα ακόμα πανταχού παρόντα σύννεφα  των μουσώνων.

Κι έτσι η δεύτερη εβδομάδα κύλησε, σαν κολύμπι σε μελάσα, απ τον τρίτο όροφο (όπου βρίσκεται το δωμάτιό μας αλλά και το χειρουργείο) στο υπόγειο (όπου βρίσκονται οι αίθουσες φυσικοθεραπείας και εργοθεραπείας) με ενδιάμεσο σταθμό στο ισόγειο (όπου βρίσκεται το γραφείο της Δρος. Σροφ αλλά και το injection room όπου γίνονται οι ενέσεις) και πίσω, χωρίς ιδιαίτερα production numbers. Μέχρι και σήμερα όλες μας οι μετακινήσεις γινόντουσαν με το καροτσάκι. Από Δευτέρα όμως λέμε να το αντικαταστήσουμε με το "Π". Άλλωστε, μετά την "συναυλία" της περασμένης Τρίτης, η Δρ. Σροφ είπε στην Τζώρτζια ότι πρέπει να περπατάει όσο γίνεται περισότερο, έτσι ώστε να είναι έτοιμη να φύγει για το αεροδόμιο περπατώντας ελεύθερα!

Κοιμηθήκαμε περισότερο και καλύτερα. Κάποια στιγμή μπουχτίσαμε με το ινδικό μενού και τότε έπαιξε ντελίβερυ Pizza Hut. Δια μαγείας απ την επόμενη μέρα άλλαξαν τα προτεινόμενα προς σαβούριασμα πιάτα και εμφανίστηκε (on paper) ένα πιο δυτικότροπο μενού. Τι φασολάκια, τι καροτάκια, τι πατάτες με δεντρολίβανο, τι αρνάκι με σάλτσα κόκκινου κρασιού, τι πέννες με τομάτα και βασιλικό! Χαμός! Ον πέηπερ. Στο πιάτο πάλι, μεταφράστηκε σε μια φιλότιμη προσπάθεια, και ως εκ τούτου την τιμήσαμε με χαρά και ευγνωμοσύνη.

Το απόγευμα της Τετάρτης, επιτέλους τα κατάφερα και πήγα στο μάθημα γιόγκα. Έχουν περάσει πάνω από 2 χρόνια απ το τελευταίο μου session και ακόμα και τότε δεν είχα  εντρυφήσει. Ο δάσκαλος είναι νεαρός άνδρας, πολύ μελαμψός, με ατημέλητα μακρυά μαλλιά και όψη φοιτητή. Οι "μαθήτριες" είμαστε 2. Μια ογδοντάχρονη Ινδή κυρία με παραδοσιακή φορεσιά, κι εγώ. Η συμμαθήτριά μου κάθεται σε μια καρέκλα και πραγματοποιεί μόνο τις αναπνοές των ασκήσεων. Δίπλα της, στο ματ, μοιάζω με -ανήλικη, έστω- beached  whale. Ξεκινάμε. Οι ασκήσεις μου φαίνονται βίαιες και ο ρυθμός πολύ γρήγορος. Μου φέρνει περισότερο σε επιδαπέδια αερόμπικ. Ο δάσκαλος δυσανασχετεί. Η συμμαθήτρια τον νουθετεί λέγοντας του πως ζητάει πολλά από μια (absolute) beginner. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας απ τους γιατρούς (πίθανώς ο ντροπαλότερος όλων), αφαιρεί παπούτσια και κάλτσες, και όπως είναι με το άψογα σιδερωμένα πουκάμισο με το pin stripe και το παντελόνι με τσάκιση, πιάνει ένα ματ και συμμετέχει στο μάθημα. Νομίζω πως τον έχει στείλει μετά από συλλογική απόφαση όλο το Ινδουιστικό πάνθεον, μόνο για να νιώσω εγώ λίγο καλύτερα: εκτελεί τις ασκήσεις όπως όλοι οι άντρες του πλανήτη που καταπιάνονται πρώτη φορά με άσκηση που απαιτεί ευλυγισία, υπομονή και ακρίβεια, δηλαδή από άχαρα έως αστεία. Bless him!
Ο δάσκαλος όμως εξακολουθεί να είναι δυσαρεστημένος και όλο μου λέει "but it's easy!".
Απάντησα ενδελεχώς, με την ηπιότερη, ηρεμότερη και πιο μπάσα φωνή που μπόρεσα να παράγω.
Στα Ελληνικά.
Στο απορημένο του βλέμα, προσέφερα ένα πολύ ακριβές και τελεσίδικο "Greek. It's so easy."
Η συμμαθήτρια γέλασε. Ο συμμαθητής θα είχε γελάσει αλλά έψαχνε την ανάσα του.
Το γιατρουδάκι το έσωσε ένα τηλεφώνημα. Η κυρία σηκώθηκε απ την καρέκλα της και αποχώρησε λίγο αργότερα. Τελείωσα μόνη μου το μάθημα. Με ρώτησε πως αισθάνομαι. "Προς το παρόν, μια χαρά. Αύριο να δούμε...". Μαζέψαμε τα mats, τακτοποιήσαμε και φεύγοντας χαιρετηθήκαμε. "Θα τα ξαναπούμε την Παρασκευή στις 5μιση"

Για να είμαι δίκαιη, την επόμενη μέρα δεν ένιωσα ούτε ίχνος πιασίματος. Να τα λέμε κι αυτά.



Tuesday, 30 August 2011

#clinic_concert

I made my Asian début a couple of hours ago, here at the NuTech Mediworld Lobby (New Delhi's Carnegie Hall or Wembley Arena if you will), to a packed house of very kind people who didn't complain once!

This was largely due to Louis Rowe, who did a super job of being sexy, playing the guitar and singing too!

It was great fun singing songs I hadn't performed in so many years, but all great tunes, such as Here Comes The Sun, Across The Universe (complete with "jai guru deva ohm"), Let It Be, (yes, The Beatles are a sure bet when putting together an express play-list!), Hotel California, Leaving On A Jet Plane and, of course, Georgia On My Mind, for our gorgeous & brave you-kn0w-who ;)

I usually sign the relevant logs of Georgia's shots & procedures a couple of times per day. The nurses (adorably called "sisters") have informed me that they will be marketing the autographs on e-bay as of tonight, so I guess we were a hit!

I'm assuming the next natural step is Bollywood.

Heartfelt thanks to Louis, Georgia and, last but by no means least, for making this possible, the fabulous Jyoti, wonder-woman problem-solver extraordinaire that she is!

Here's a clip, recorded by Georgia:





Sunday, 28 August 2011

Home from Home


The notion of home seems to be a recurring one, throughout my life, but in the past few weeks in particular.

Strange, how it has been manifesting itself of late, in so many different forms. Now it returns, now that I find myself so far from "home", on the Asian continent for the first time in my life, under very specific circumstances.

I'll be candid and I'll say that visiting India never was a top priority for me, even though -as anyone who knows me at all will confirm- I thrive on travelling. I think that what turned me off (and this has absolutely no foundation in any pragmatic sense, as I know next to nothing of this amazing land) most, was the flavour left me of Europeans and Americans who went on the ashram trip. Let there be no room for misunderstanding here: it's neither the country nor its places of spiritual quest that repelled me. It is the generic European who sought them out. India just suffered by association. As it turns out, as the most tragic kind of victim there is: the Innocent.

Did I not relish Indian food when I was living in London as a student? Have I not marvelled at the beautiful fabrics? The amazing architecture? Have I not been the grateful recipient of ayurvedic massage since last October (when nothing could be farther removed from my mind than the prospect of "A Passage To India")?

I have been here almost a week. "Here" is New Delhi. Actually, that is also false. "Here" is room 303 of the clinic that will be my "home" for the next 7 weeks, in New Delhi. I still know next to nothing about this place, this city, let alone this land, which for all practical purposes is an entire continent in itself. That is to say, that I have no rational knowledge.

But what of the knowledge that comes of the gut & heart?

What struck me almost immediately is how -considering it took me two flights and 8 hours to get here- I never got the feeling of being "elsewhere". Sure, the air is hotter and moister. The traffic is mad. The vehicles are exotic. The lemons are dwarfish. The people have darker skin (not really a feat -- few are paler than I). And yet, no sign of the "culture shock" friends had been warning me about.

Which brings me back to the notion that People are Home.

I don't yet have specifics, but I do have an "aroma", an impression if you will. And this is, the aroma of gentleness, of kindness, of intelligence.

There's something about the eyes, the depth of their gaze. It speaks of understanding. Something about the tone of the voices. They speak of awareness and caring. Something about the readiness of laughter. Even the most precious kind: the one directed at one's self. Something about the fluidity of movement. It speaks of ease and generosity.

I am reminded of a intimate anecdote: My father was present in the delivery room during my birth. When first he saw me he was overwhelmed, as only a man becoming a father for the first time, and to a daughter to boot, can be. He turned to my mother and said: "This is no child we have here... This is 'mukhti'!"
The word means nothing in Greek. It was an expletive of an onomatopoeic nature, meant to convey my looks (or, perhaps more precisely, the emotion my looks brought forth in him). In any case, the word stuck with me and became my nickname, used only by members of my immediate family (nowadays only by my father and my brother).
I later found out it is a noun of the Hindi language that -according to context- translates as:
liberation, release, emancipation, deliverance, rescue, immunity, saving, absolution, vacation, immunization.

I will no doubt be returning to these thoughts in the near future. For the time being I'll just enjoy basking in the feeling of being "at home" :)

Saturday, 27 August 2011

Διεθνής Καριέρα

Επιτέλους μπήκαμε σε κάποια σειρά, βρίσκουμε τους ρυθμούς μας και μπορούμε να διευρύνουμε το οπτικό μας πεδίο και πέρα απ την επίλυση των ζητημάτων του εδώ και τώρα.

Όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο καινούργιος μας φίλος, Dr. Mohammed Iqbal Hussain (όλοι τον φωνάζουν Iqbal & οι οικείοι του IQ) το μυαλό μπορεί να προσαρμόζεται πολύ γρήγορα σε νέες καταστάσεις αλλά το σώμα έχει τους δικούς του ρυθμούς. Η κόπωση εκδηλώθηκε στην Τζώρτζια υπο μορφής παροδικής αδυναμίας και βήχα. Εμένα πάλι, με επισκέφθηκε σαν "καμαρώτο, (σ)την λεκάνη!!" ευτυχώς σχετικά ήπιας μορφής, και τώρα είμαι ήδη καλύτερα.

Σήμερα, έγινε το δεύτερο "procedure" (βρείτε μου τη σωστή λέξη βρε παιδιά!!), στις μασχάλες. Αυτή είναι σχετικά light, αφού δεν απαιτείται ούτε νηστεία πριν, ούτε 2ωρο τάβλιασμα μετά. Η Τζώρτζια είναι μια χαρά: τρώει, τουητάρει και κοιμάται :Ρ

Δεν έχουμε ακόμα ξεπορτίσει καθόλου απ την κλινική (παρά μόνο για να πάμε σε άλλα νοσοκομεία, όπως έγραψα σε προηγούμενες αναρτήσεις) και επομένως δεν έχουμε άποψη για τον κόσμο εκεί έξω. Όμως έχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε με τους ανθρώπους της κλινικής, και τι είναι μία χώρα αν όχι -πριν απ όλα- οι πολίτες της;

Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Επικεφαλής της κλινικής είναι η Δρ. Geeta Shroff. Την έχουμε δει μόνο 2 φορές, σύντομα. Αποπνέει ηρεμία και σιγουριά. Στενή της συνεργάτιδα είναι η Jyoti, manager της κλινικής. Μας επισκέφτεται σχεδόν καθημερινά και είναι ο "άνθρωπός μας" για ότι έχει να κάνει με την παραμονή μας εδώ, απ το να βρεθεί ασύρματο router ή επίστρωμα για το κρεββάτι της Τζώρτζια, μέχρι για να κλείσουμε ραντεβού για massage. Εξαιρετικά ικανή, πάντα με το χαμόγελο, μητέρα 2 παιδιών. Κουβεντιάζουμε κυρίως για μαγειρική και για τις ομοιότητες (πολλές) και τις διαφορές (τις ψάχνουμε) μεταξύ των χωρών μας. Το έχω ξαναπεί αλλά θα το επαναλάβω επειδή συνέχεια στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε: η Ινδία είναι σαν την Ελλάδα, στο (πολύ) μεγαλύτερο!

Από γιατρούς, υπάρχουν κλασικά 3 βάρδιες. Συνήθως το πρωί είναι εδώ ο Dr. Nayan και είναι εκείνος που πραγματοποιεί τα "procedures". Μας δίνει την αίσθηση του "second in command". Ύστερα είναι ο ΙQ, που είναι και ο αγαπημένος μας. Αυτόν συγκρατήστε τον, γιατί θα γίνουμε φιλαράκια. Τα βράδυα εναλλάσσονται ένας (ακόμα) νεαρότερος γιατρός (δεν γνωρίζω όνομα) και μία νεαρή γιατρίνα (δεν συγκράτησα όνομα). Στα τμήματα φυσικοθεραπείας και εργασιοθεραπείας έχουμε τον Dr. Rijul και την Harsha, αντίστοιχα.

Μετά, υπάρχει η Rita, υπεύθυνη για ότι έχει να κάνει με γεύματα, προμήθειες, υπηρεσίες (μπουγάδα, καθαριότητα), ιμματισμό, κτλ. Μία μικροσκοπική γυναίκα, που κουμαντάρει μια στρατιά ανθρώπων σαν κανονικός στρατηγός, πανέμορφη και γλυκειά αλλά ξέρει και να κάνει την φωνή της ατσάλινη. Εϊναι εκείνη που απάντησε "no problem" όταν της ζήτησα να μας παραγγείλει σύκα (figs). Αργότερα, αφού μας τα είχε ήδη φέρει (ξερά, έστω) έμαθα πως είχε τρέξει στην Jyoti ζητώντας να της πει τι είναι τα figs. Αγαπάμε Ρίτα :)

Το ίσαμ' εδώ team συμπληρώνεται απ το εξαιρετικό δίδυμο Ajo & Opi, νοσηλευτές-τραυματιοφορείς αμφότεροι. Ο πρώτος είναι ένας γελαστός μουστακαλής γίγαντας (για τα Ινδικά δεδομένα) και ο δεύτερος ένας μικροσκοπικός (κάποιοι από σας τον γνωρίζετε με το παρατσούκλι "Τσάκυ") γελαστός διαολάκος. Τον είδα με τα μάτια μου να ψηλώνει 2 ολόκληρους πόντους όταν αντίκρισε το iPhone της Τζώρτζια :)

Υπάρχει φυσικά μια λεγεώνα νοσοκόμων (δεν συγρατήσαμε ονόματα, αλλά κολλήσαμε παρατσούκλια όπως "Αστροπελέκι" -προσφέρθηκα να της δωρίσω μερικά κύτταρα-, "Χοντρούλα", "Ξινή", κ.ο.κ.)

Άπαντες είναι ευγενέστατοι, πλήρως καταρτισμένοι, περιποιητικοί και πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν (ακόμα και η "Ξινή").

Επίσης, γνωρίσα τον Louis Rowe, 27χρονο μουσικό (κιθαρίστας) απ την Μελβούρνη. Είναι παράλυτος απ την μέση και κάτω, από τροχαίο δυστύχημα με μοτοσυκλέτα πριν 4 χρόνια. Είναι η τέταρτη παραμονή του εδώ και η βελτίωσή του είναι σημαντικότατη αφού πρόσφατα άρχισε να ανακτεί αίσθηση και κάποια κίνηση στους μηρούς του. Αυτές τις μέρες είναι και ο πατέρας του εδώ, μεχρι την ερχόμενη Τετάρτη.

Από την πρώτη του κιόλας επίσκεψή, οι άνθρωποι της κλινικής του ζητούσαν να κάνει μια μίνι συναυλία, αλλά πάντα αρνιόταν. Τώρα, για να τον δελεάσει (και καλά), η Jyoti του είπε πως είναι και μια τραγουδίστρια εδώ. Μη σας τα πολυλογώ, κανονίστηκε μια μουσική βραδυά (εγώ θα την λέω "διεθνή καριέρα*", αν δεν σας πειράζει :Ρ) την ερχόμενη Τρίτη, για την ψυχαγωγία όλων (ασθενών και εργαζομένων) και για να αποχαιρετήσουμε τον πατέρα του Λούις, τον Τρέβορ. Μάλιστα, θα συμπράξει και ο σύζυγος της Δρ. Σροφ, που κι εκείνος παίζει κιθάρα! :)

Και τώρα σας αφήνω --- πάω για πρόβα!

*Ακούει το λατρεμμένο συνυδροχάος, η NtiNti??? :D



Friday, 26 August 2011

Thursday's Child

Monday's child is fair of face,
Tuesday's child is full of grace,
Wednesday's child is full of woe,
Thursday's child has far to go,
Friday's child is loving and giving,
Saturday's child works hard for his living,
And the child that is born on the Sabbath day
Is bonny and blithe, and good and gay.
---Nursery rhyme

Η Τζώρτζια κι εγώ είμαστε παιδιά της Πέμπτης. Κι έτσι η "γεννέθλια" μέρα , μας φέρθηκε με στοργή και προδέρμ!

Σηκωθήκαμε χαλαρά κατά τις 8μιση (φαίνεται πως αυτή η ώρα "κλείδωσε") και αρχίσαμε την προετοιμασία για την πρώτη "procedure" (ούτε το "διαδικασία" μου κάνει, ούτε το "επέμβαση" καθότι παραπέμπει σε νυστέρια, τα οποία δεν εμπλέκονται στο σενάριο."Πρωτόκολο" μήπως; Ουφφφφ... Decisions, decisions, decisions!), δηλαδή την πρώτη εντοπισμένη ένεση βλαστοκυττάρων, εν προκειμένω στην βάση της σπονδυλικής στήλης, στην ουρίτσα (εξού και "caudal"). Ένα τέταρτο της ώρας υπόθεση όλη κι όλη, αλλά μετά αυστηρά 2 ώρες ξάπλα ανάσκελα και ακινησία. Απ τις 2 το μεσημέρι και μετά, είμασταν ελεύθερες περιορισμών!

Η υπόλοιπη μέρα κύλησε σχετικά ήρεμα, μόνο οι καθιερομένες πιά χορηγήσεις αντιβιωτικών κτλ. Οι ρυθμοί χαλάρωσαν, πήραμε μια ανάσα :)

Στα μεγάλα wins της ημέρας, η εγκατάσταση ασύρματου router, που μας έλυσε τα χέρια (κυριολεκτικά) και πλέον συνδεόμαστε και τα δύο internet junkies ταυτόχρονα και μάλιστα απ την άνεση των κρεββατιών μας!

Το βράδυ η Τζώρτζια ανέπτυξε έναν μικρό σπαστικό βήχα.. Η πιθανές αιτίες είναι πολλές και οι συνδυασμοί τους ακόμα πιο πολλοί. Πιθανώς να είναι αντίδραση στην αντιβίωση ("herxing") ή, τόσες μέρες που μπαινοβγαίναμε από τους ζεστούς, υγρούς, αποπνικτικούς εξωτερικούς χώρους σε κλιματιζόμενα νοσοκομεία-ψυγεία, την άρπαξε. Την ταλαιπόρησε αρκετά ο βήχας, όποτε προσπαθούσε να μιλήσει, να φάει ή να πιεί. Η θερμοκρασία της όμως κανονικότατη. Το αναφέραμε στον γιατρό βάρδιας, και μας έφεραν οι νοσοκόμες ένα σιρόπι με γευση μπλιάχ, αλλά ήταν γενναία και κατάπιε την αηδία και μάλιστα χωρίς συνοδευτική κουταλιά ζάχαρης ;)


Χρειάστηκε να την αφήσω για λίγο μόνη στο δωμάτιο, καθότι με κάλεσε το καλλιτεχνικό μου καθήκον (μουσική υπόκρουση που υποδηλώνει βαρυσήμαντη αποκάλυψη εδώ, παρακαλώ) και το καθήκον, ως γνωστόν, δεν περιμένει!

ΤΕΛΟΣ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΙΤΕ ΑΥΡΙΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΞΕΝΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΜΑΣ #openINDIA!

Ευγενική προσφορά του θαυματουργού ΚΑΘΙΚON / ΚΑΘΙΚOFF!


Thursday, 25 August 2011

Σταυροβελονιά και κοπανέλι

Η χθεσινή* ήταν μακράν η δυσκολότερη μας μέρα απ'όταν φτάσαμε.

(για τους βιαστικούς υπάρχει ρεζουμέ στο τέλος του ποστ)

Μας είχαν δώσει αποβραδίς οδηγίες να μείνει η Τζώρτζια εντελώς νηστική το πρωί, προκειμένου να υποβληθεί σε σειρά εξετάσεων. Όπως αντιλαμβανόμαστε όλοι όσοι την γνωρίζουμε (έστω ονομαστικά), το πράγμα δεν ξεκίναγε καλά.

Εγερτήριο στις 8 λοιπόν. Πλήρες μπάνιο μετά λουσίματος. Της πήραν δείγμα για αιματολογική εξέταση. Λίγο μετά τις 10 μας πήρε αυτοκίνητο και μας πήγε σε διαγνωστικό κέντρο για ηλεκτροκαρδιογράφημα, υπερήχους καρδιάς, άνω και κάτω κοιλιακής χώρας, μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου και σπονδυλικής στήλης, ακτινογραφίες θώρακα και κοιλιακής χώρας.

Στην αίθουσα MRI, μπίτι μπούζι, έμεινα να της κρατάω της κοκκαλωμένες πατούσες μπας και τις ζεστάνω. Μου φόρεσαν προστατευτηκά για τα αυτιά (εντελώς άχρηστα, διαστάσεων Ε.Τ.) και απο πάνω έδεσα την μαύρη μου εσάρπα, για να μην μου φεύγουν. Το θέαμα πρέπει να ήταν μεγαλειώδες γιατί έκοψα τους τεχνικάριους να χαχανίζουν μέσα απ το τζάμι. Το βλέμμα της Τζώρτζια όταν βγήκε απ το τούνελ και με αντίκρισε, τα είπε όλα. Πετάρισα βλεφαρίδα και φώναξα "άλλος με τον τομογράφο μαααααας!"

Για την ανυπέρβλητη αυτή (ανα)παράσταση oscarικών προδιαγραφών, μας έκαναν σκόντο και ο λογαριασμός ανήλθε στο nevertheless ιλιγγιώδες ποσό των 230 γιούρο.

Επιστρέψαμε κατά τη μιάμιση το μεσημέρι, η Τζώρτζια δέχτηκε μία ένεση βλαστοκυττάρων (απ τις "απλές", στο μπράτσο, απ τις οποίες της χορηγούνται 2 την ημέρα) ως ορεκτικό, φάγαμε βιαστικά και η Τζώρτζια απάντησε ένα ερωτηματολόγιο ακόμα (από άλλο γιατρό). Μετά, ξανά στο injection room για ενεσούλα-επιδόρπιο (καλά το πιάσατε το υπονοούμενο, αρχίστε να μετράτε βελονιές) και ξαναφύγαμε με άλλο αυτοκίνητο για άλλο ιατρείο, νευρολογίας και διαταραχών ύπνου, για δύο εξετάσεις ακόμα, SSEP (αυτό το μενού συμπεριλαμβάνει εστιασμένα μίνι ηλεκτροσόκ) και ηλεκτρομυογράφημα. Σε αυτό το δεύτερο, για όποιον δεν γνωρίζει (όπως εγώ, μέχρι που το είδα να εκτελείτε live), σου βυθίζουν μια λεπτή βελόνα σε επιλεγμένους μύες. Άλλες 8 βελονιές.

Γυρίσαμε κατά τις πεντέμιση, κομμάτια. Δείπνο. Να θυμηθώ να γράψω ξεχωριστό special foodie edition: θα αλλάξει για πάντα η αντίληψή σας περί "νοσοκομειακού φαγητού". Και -ναι!- έφτασε η ώρα για μια ένεση ακόμα, ενδοφλέβια αυτή τη φορά, για αντιβιώσεις κτλ.

Ρεζουμέ:

230 euro, 12 βελονιές, 10 εξετάσεις, 4 αυτοκινητάδες, 1 ερωτηματολόγιο και 1 Μανταλένα για την Τζώρτζια Παπαζήση, την τρίτη μας μέρα στην Ινδία.

(και τώρα αγαπημένε βιαστικέ, παραδέξου πως πρέπει να ξαναπάς στην αρχή και να το διαβάσεις όλο!)

Να η σταυροβελονιά, να και το κοπανέλι!


*χθεσινή μέρα: Τετάρτη 24 Αυγούστου, 2011.

Tuesday, 23 August 2011

Come Wander With Me

Να! Έτσι τα νανουρίζουν τα κορίτσια, για να έχουν όνειρα σάμαλι...


He said come wander with me love
Come wander with me
Away from this sad world
Come wander with me

He came from the sunset
He came from the sea
He came from my sorrow
And can love only me...

An Indian Dr. McDreamy

Η μέρα ξεκίνησε όταν μπήκαν στο δωμάτιο 2 ομελέτες, στις 08:45. Νομίζαμε πως θα είχαμε μπρέκφαστ χαλαρουίτα μέχρι τις 11:00 αλλά τελικά ήρθαν και μας είπαν να κατεβούμε στο ισόγειο, για να κάνουν στην Τζώρτζια την πρώτη ένεση με βλαστοκύτταρα, και τις εισπνεύσαμε. Εδώ έπαιξε και το σχετικό multitasking (ομελέτα-λίστα για ψώνια-douche-τουήτερ-ντύσιμο-συνάλλαγμα, όπου μπάι δε γουέη απορώ πως δεν μας έκοψε να αφήσουμε το ευρώ και να πιάσουμε τη ρουπία: σε λιγότερο από 2' το ρευστό μου πέρασε από το 110 στο 7520!)

Στην συνέχεια παρουσιαστήκαμε στο υπόγειο, στην αίθουσα φυσικοθεραπείας. Αυτό είναι ένα καλό σημείο για να αναφερθώ στο κόλλημα που έχουν οι φίλοι μας οι Ινδοί με το ερκοντίσο. 17 βαθμοί κελσίου, ανανέβατοι. Αύριο λέμε να πάμε με τις γούνες μας. Εδώ μας υποδέχτηκε ο Dr. Rijul. Νομίζω πως η Τζώρτζια ερωτεύτηκε. Ότι κι αν την ρωτούσε, εκείνη απαντούσε "now" αλλά της έβγαινε "νιάάάου". Εκτός αν ήταν σύμπτωμα υποθερμίας.

Μετά βγήκαμε έξω (δεν πήγαμε στα σιτάρ, βγήκαμε έξω απ το κτήριο). Έβρεχε ελαφρά και φυσούσε ευχάριστο αεράκι. Σιγά τους μουσώνες, σκέφτηκα. Μας περίμενε αυτοκίνητο και οδηγός για να μας πάει σε άλλο, μεγαλύτερο νοσοκομείο, για να κάνει η Τζώρτζια SPECT scan.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής κατάλαβα την λεπτή έννοια "προκαταρτικά καιρικά φαινόμενα". Σε εκείνη την φάση είμασταν όταν βγήκαμε απ την κλινική. Τώρα, μέσα στο ταξί με πολιτικά, έξω εμαίνετο το σύμπαν, 2 βήματα πριν τον οργασμό της Καραμανή. Γαμουσώνες.

Μικρό διαφωτιστιικό διάλειμμα "Γνωρίζοντας την Ινδία": Μέσα στον κατακλυσμό, εμφανίζεται δίπλα μας μοτοσυκλετιστής με μηχανή μεγάλου κυβισμού, μαύρο full face κράνος, μαύρη ολόσωμη αδιάβροχη στολή, ξυπόλητος.

Τελικά φτάσαμε στο καζίνο στο Λουτράκι. Μόνο που εδώ το λένε "Fortis Healthcare Hospital". Απ έξω μόστρα, από μέσα η ίδια μεθοδική, αποτελεσματική, φιλική, ανθρώπινη ευγένεια. Και πάνω απ όλα: πειστική! Τίποτα εδώ δεν θυμίζει την PR, PC, "επαγγελματική" συμπεριφορά των αντίστοιχων χώρων που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα.

Επιστρέψαμε στο δωμάτιό μας (αυτό που χτες περιέγραψα μιλώντας σε φίλο σαν "οριακά μικρό αλλά σχετικά άνετο" και σήμερα ανακάλυψα ότι πρόκειται για την "Προεδρική Σουίτα") στο Nu Tech MediWorld κατά τις 5μιση.

Είμαστε πια και οι δύο πολύ κουρασμένες αλλά και χαρούμενες. Νιώθουμε πως τα πράγματα έχουν πάρει τον δρόμο τους και προχωράμε. Νομίζουμε πως "σχολάσαμε" για σήμερα, αλλά δεν τα λογαριάσαμε σωστά. Πρέπει να γίνουν 2 ακόμα ενέσεις, και μια ακόμα συνένευξη σε νεαρό γιατρό. Κι αυτόν τον γλυκοκοιτάει. Απαντάει υπομονετικά στις ερωτήσεις του, επί σχεδόν μία ώρα. Φεύγοντας μας καληνυχτίζει ευγενέστατα, με το χαμόγελο. "That's all for now, thank you again, good night, for now".

"Νιάάάου!..."





Monday, 22 August 2011

Ούτε Khan.

Νέο Δελχί, Δευτέρα 22 Αυγούστου, ώρα 22:30 τοπική. Έτσι ρυθμίσαμε τα κινητά και τους υπολογιστές μας. Αν τα μυαλά μας ήταν στα καλά τους όμως, θα μας έλεγαν πως είναι μόλις 8 το βράδυ. Αλλά πού! Αλλού βαρουν τα τούμπανα, αλλού χορεύει η νύφη.
Προσπαθώ να συγκροτήσω τις μνήμες της μέρας με χρονολογική σειρά, αλλά ρετάρω. Θα τις παραθέσω όπως μου έρχονται λοιπόν, κι ότι βρέξει ας κατεβάσει.
Στο αεροδρόμιο της Αθήνας, δροσερά μποφόρια έξω, ανεβασμένες αδρεναλίνες μέσα. Παρέδωσα βαλίτσες, «Π» και καροτσάκι στο check-in. Ψιλοκουβεντούλες περιμένοντας να έρθει κάποιος να μας συνοδεύσει στην πύλη. Ο Τάσος, ο Βύρωνας, ο Μιχάλης και η Αθηνά, ο Γαβρίλης. Τα χαμόγελα, οι αγκαλιές, τα φιλιά, οι ευχές. Η αγάπη. Η ελπίδα. Η σοφία; Είδα την Τζώρτζια να βουρκώνει. Την πήρα και φύγαμε.
Επιβιβαστήκαμε πρώτες. Μια διαδικασία που εμπλέκει 2 (διαφορετικών τύπων) καροτσάκια, ένα κάθισμα και πολλές σφιχτές αγκαλιές, μαξιλαράκια, κουβερτούλες fleece και την οποία θα επαναλαμβάναμε ακόμα 3 φορές μέσα στις επόμενες 8 ώρες.
Ευγενικές αεροσυνοδοί, όλες στη τρίχα βαμμένες και χτενισμένες, άλλες ασιάτισες, άλλες αφρικανές, άλλες σκανδιναβές (;!). Και μια νταρντάνα που μοιάζει με τραβεστί με φρύδια ολόμαυρα σαν κομμένα από τσόχα και κολλημένα με βέλκρο. Τα ηχεία τρέμουν απ τους ήχους συνθεσάιζερ τσιφτετελίων. Κάτι σαν τον Κατσαρό της Αραβίας. (“- Τον Γιώργο; - Τον Γιώργο...”).
Ξεσαλώνουμε, η ένταση μας ξεπερνάει. Απογείωση με περίπου μισή ώρα καθυστέρηση. “Τράβα μαλλί, τράβα μαλλί! Άσε μαλλί” της λέω, και ξεκαρδιζόμαστε. Μετά φανταζόμαστε τον Κυβερνήτη Giovani (αυτόν της sexy φωνής με θεληματικό πηγούνι που μας καλωσόρισε απ το πιλοτήριο) φαλακρό. Ξεφεύγουμε. Δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε Khan η τελευταία. “We will shortly be serving dinner” λέει η νταρντάνα. Δεν μας χαλάει. Πεινάμε.
Κάποια στιγμή, ένα τεράστιο μισοφέγγαρο, το βλέπουμε σαν να είμαστε πιο ψηλά εμείς, και μοιάζει αλλόκοτα κοντά μας!
Πάνω που γλαρώνουμε, μας ετοιμάζουν για προσγείωση στην Ντόχα. Υποτίτθεται ότι θα έχουμε δυόμιση ώρες αναμονή. Μας αποβιβάζουν τελευταίες. Με το που ξεμυτίζουμε απ τ’αεροπλάνο, είναι σαν να μας πέταξαν στη μούρη μια βρεγμένη ζεστή πετσέτα, βουτηγμένη στο καυσαέριο. Βρωμάει καμμένο λάστιχο και πίσσα. Είναι κοντά μεσάνυχτα. 34 βαθμοί κελσίου. Την υγρασία ας μην την συζητήσουμε. Κάνει τις πορνοστάρ να μοιάζουν με ντάκο.
Είμαστε μόνες στο πούλμαν που μας πάει στο κτίριο του αεροδρομίου. Περίπου 10 λεπτά διαδρομή (!!). Αχανείς εγκαταστάσεις. Transit. Μας περνάνε από διαδικασίες ουσιαστικά ερήμην μας. Εμείς μόνο δίνουμε διαβατήρια. Παίρνουμε διαβατήρια. Ακολουθούμε ξενυχτισμένους υπαλλήλους. Παρακαλούμε και μας πάνε σε μια τουαλέτα. Μας λένε να βιαστούμε. Εκτελούμε κινήσεις με ακρίβεια κορεάτισας μπαλαρίνας-ρομποτ. Για πρώτη μας φορά, τύφλα να’χει η Σιλβί Γκιγιέμ!
Ξανά η βρεγμένη πετσέτα. Ξανά το πούλμαν. Συνοδός μας, ευγενέστατος και προσεκτικός κύριος απ το Mumbay της Ινδίας.
Ξανά στο αεροπλάνο. Ξανά ο Κατσαρός. Απογείωση. “We will shortly be serving dinner”. Η πτήση της μαρμότας. Αντί για την νταρντάνα-τραβεστί έχουμε 2μετρο gay cabin steward με περίοδο, μες τα νεύρα. Προσπερνάει τα καθίσματά μας και ακούμε δυνατό γδούπο. “Σαβουριάστηκε η ξινή…” Δώστου πάλι γέλια. Δεν αντέχουμε πια. Κουτουλάμε. Πότε πότε λαγοκοιμάμαι. Η Τζώρζια καθόλου. Ξημερώνει τάχυστα. Προσέγγιση στο Διεθνές Αεροδρόμιο Ίντιρα Γκάντι. Μας ψεκάζουν. Με εντομοκτόνο. Δεν αστειεύομαι, περνάνε οι αεροσυνοδοί-μοντέλες στους διαδρόμους με δύο τύπου φλιτ στα χέρια και απελπισία στο βλέμα. India Health Regulations μπούρου μπούρου. “Qatarαμέέένο Αροξόλ!
Νέο Δελχί. Συννεφιά. 8η πρωίνη. 29 βαθμοί. Μουσκίδι. Immigration. Αποσκευές. Μας επιστρέφουν και το «Π» και το καροτσάκι με ζημιές. Λείπουν και μπουλόνια. Τσατίζομαι. Προσπαθούν να τα φτιάξουν. «Λίγο χτύπημα με σφυρί θέλει και θα γίνει σαν καινούργιο» μου λέει ο νεαρός υπάλληλος. «Είναι καινούργιο!» του απαντάω, «φέρε σφυρί!» με ύφος “We are not amused”—10 λεπτά σε Ινδικό έδαφος και είμαι έτοιμη για διπλωματικό επεισόδιο. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Lalang Singh (όπως μας συστήθηκε αργότερα) για να μας υποδεχτεί εκ μέρους της κλινικής και σώζει την κατάσταση. «Μην ανησυχείτε, θα τα φτιάξουμε στην κλινική σε χρόνο μηδέν. Έχουμε και μπουλόνια.» Τεράστιο χαμόγελο. Φορτώνουμε αυτοκίνητο και βγαίνουμε στον δρόμο. Κάτι σαν ινδική Αττική Οδός. Πεζοί διασχίζουν αμέριμνοι κουβεντιάζοντας, πριν καβαλήσουν τα κάγκελα. Μια μοτοσυκλέτα μας έρχεται κόντρα στο ρεύμα. Αργότερα όταν το ανέφερα στην manager της κλινικής, ανασήκωσε τα υπέροχα φρύδια της, έκπληκτη. «Μόνο μία;!»

Sunday, 21 August 2011

Η Μανδάλω


Αυτό ήταν. Έφτασε η μέρα της αναχώρησης. Έτοιμη και η βαλίτσα, και το εφεδρικό τσαντάκι με τα είδη πρώτης ανάγκης. Μην πάει ο νους σας σε οδοντόβουρτσες και κυλότες, για το laptop λέω.

Πίστευα πως όταν θα ερχόταν αυτή η μέρα, θα είχα κάποια ένταση, κάποιον εκνευρισμό, αλλά όχι. Αντιθέτως νιώθω πολύ ήρεμη και χαρούμενη.

Σαφώς συνέβαλε σε αυτό η μικρή μάζωξη πριν λίγες μέρες στο σπίτι μου, κάτι μεταξύ house-warming & farewell, με φίλους παλιούς και καινούργιους. Πολύ ευχάριστη βραδυά, με πολύ γέλιο και πολλή αγάπη. Επίσης τα διάφορα μηνύματα με ευχές και πολύ όμορφες σκέψεις, πανταχόθεν.

Να, η καλή μου η Jessica μου έστειλε και μια πανέμορφη mandala:


Πως να μην είσαι ήρεμη και καλότυχη με όλα αυτά;

Tuesday, 16 August 2011

Γαλότσα λαχουράτη


Σκεφτόμουν να αγοράσω ένα ζευγάρι crocks εν όψει του ταξιδιού στην Ινδία, με την λογική ότι θα είναι άνετα, ευκολοφόρετα και ότι θα μπορώ να τα πλένω καθημερινά, να τους πατάω κι ένα Dettol, βρε αδερφέ. Κι ας μην είναι ο,τι κολακευτικότερο. Αν η σαγιονάρα μέσα στην κλινική "περνάει", σκέφτηκα ότι για εξωτερικούς χώρους προπάντων (βλέπε "δρόμους του Νέου Δελχί σε εποχή μουσώνων") καλύτερα να φοράω κάτι λίγο πιο "κλειστό". Ναι.

Το κουβέντιασα με φίλο που έχει ταξιδέψει στην εξωτική Ινδία πολλές φορές. Γέλασε. Μου είπε να πάρω γαλότσες. Νομίζω πως ποτέ η μούρη μου δεν έμοιασε περισότερο με εκείνη του Charlie Brown.




Saturday, 13 August 2011

Τελευταίο pit stop

Την Τετάρτη που πέρασε μου συνέβη κάτι πρωτοφανές από καταβολης κόσμου (μου).

Οι περισότεροι από εσάς γνωρίζετε πως οι τελευταίες εβδομάδες ξετυλίχθηκαν γύρω από 2 κυρίως άξονες: την μετακόμιση και την προετοιμασία του ταξιδιού στην Ινδία με την Τζώρτζια. Μιλάμε για πολύ κούραση αλλά και ενθουσιασμό. Και για τα δύο.

Την περασμένη Τετάρτη λοιπόν, επέστρεψα στο σπίτι κατά τις τρεις το μεσημέρι μετά από διάφορα τρεχάματα και -για πρώτη φορά μετά τη μετακόμιση- άρραξα στο κρεββάτι και χάζευα τηλεόραση (!!!).
Μου τηλεφώνησε ο αδερφός μου ο David και με ρώτησε αν κοιμάμαι, αν μπορεί να περάσει να με δει. "Έλα, σε περιμένω!" του είπα και αποκοιμήθηκα.
Έφτασε μετά από μισή ώρα και για άλλη μισή ώρα χτύπαγε κουδούνια (στην είσοδο της πολυκατοικίας και -μετά- στην πόρτα του διαμερίσματος) και απανωτά τηλεφωνήματα (βρήκα 6 αναπάντητες μετά) και δεν άκουσα απολύτως τίποτα!
Τρομοκρατήθηκε, το μυαλό του γέννησε φρικιαστικά σενάρια, κινητοποίησε φίλους για να βρεθούν 2α κλειδιά να μπει στο διαμέρισμα, αφού είμαι αυτή που ξυπνάει (και κοιμάται) με την μεγαλύτερη ευκολία του κόσμου, υπό φυσιολογικές συνθήκες.
Ευτυχώς ξύπνησα πριν σπάσει την πόρτα...

Κάπου εκεί κατάλαβα την έκταση της εξάντλησής μου.

Είναι το δεύτερο πρωί που ξυπνάω στο Αγιασμόθι (πως να μην θες να βρεις τρόπο να γράψεις την λέξη αυτή;;) της Αναβύσσου, όπου φιλοξενούμαι μαζί με τον φίλο μου τον Στάμο (aka Σταμάτη, Matt & Μελιτζανάκι) στο σπίτι της γλυκειάς Γιούτα.

Η Γιούτα είναι η καλή του πατέρα μου, του Μπερνάρ (έλα, να μαθαίνουμε τα πρόσωπα του δράματος σιγά σιγά). Εκείνη είναι 71 ετών και εκείνος πλησιάζει τα 77. Γνωρίστηκαν πριν 3 περίπου χρόνια, μέσω ίντερνετ (Σ.σ. για τους φίλους τουητοκοσμικούς: #BeatThat)

Και έτσι πέρασαν δυόμιση μέρες με οκτάωρους νυχτερινούς ύπνους, βράδια στην βεράντα με το τραγούδι του γκιόνη, πρωινά ξυπνήματα με τζιτζίκια και τριζόνια, 2 θαλασσινές βουτιές στον Αη Νικόλα (Φραγκίσκο, θυμάσαι;), ένα crash refresher course σε Πόρτες-Πλακωτό-Φεύγα και ατελείωτες συζητήσεις γύρω απ το τραπέζι στο οποίο πρωταγωνίστησαν οι αναμνήσεις απ τα παιδικά μου χρόνια. Νομίζω πως για τον μπαμπά μου, θα είμαι για πάντα ο Μούχτης, 4 χρονών. Δεν με χαλάει :)

Ο Μούχτης & κι ο Vadit, στο Sihlbrugg γύρω στο 1972

Sunday, 7 August 2011

Πάμε μωρή Mary Poppins αρρώστια!


Τελευταίο καθάρισμα στο "παλιό" σπίτι σήμερα και πρώτο de profundis στο "καινούργιο"!

Tuesday, 2 August 2011

I'll Be Home

For those of you who don't know it, we Greeks have a "have a good" wish for almost everything: the day, the week, the month, the season (more often for Summer & Winter), a sleep, a dawning... Perhaps it is quite a telling trait, of a People traditionally striving and forever wishing for the best.

So, καλό μήνα ("a good month") to us all!

The first of the month found me moving houses. In a previous, rather blues-afflicted post (don't click unless you can read Greek), I was contemplating the strange sadness involved in moving, even when the next dwelling is going to be a perfectly beautiful place, in the sense that I always feel I am leaving a part of me behind. It follows that A House Is Not A Home (beautifully sung by the amazing Luther Vandross) and it's really not about the walls or roof, it is about the life that took place within.

The thought that came over me today is that houses are never really homes. People are.

The people in our lives at any given point in time, the ones we turn to for the little and the big stuff, the ones we share our trials, tribulations, joys and laughs with. Those people are "home".

And so, my "moving blues funk" lifted.

Whether here or there, I will never be homeless, because of the people who care for me, shelter me, nurture me and generally see me through this complex business of living.

I can but hope that I, too, am "home" to others.

And so I leave you with this song for tonight. It is perhaps not for the sake of expediency that the little word "at" is missing ;)


Sunday, 31 July 2011

INDIALUCIA - "Rumba"


Αυτό το κομμάτι επιλέγω για σημαία στο ταξίδι που έρχεται!

Saturday, 30 July 2011

A House Is Not A Home

Για να το λέει ο Luther, έτσι θα είναι.

Και τότε γιατί αυτή η θλίψη; Γιατί αυτό το κενό σε κάθε μετακόμιση;

Αυτή είναι η 4η απ το 2004. Πέρα απ την φασαρία και την κόπωση της διαδικασίας, βρίσκω πάντα κάτι πολύ στενάχωρο σε αυτό το ξεσπίτωμα. Ακόμα και όταν το "καινούργιο" σπίτι είναι κούκλα, που συνήθως είναι.

Τώρα που το σκέφτομαι, στην πραγματικότητα δεν σχετίζεται με τα ίδια τα σπίτια. Έχει να κάνει με την ζωή που κύλησε μέσα τους. Κάθε φορά νιώθω ότι αφήνω κάτι από μένα πίσω μου, κλείνοντας την πόρτα και κλειδώνοντάς την για τελευταία φορά.

Είμαι και ομολογουμένως μεγάλο σπιτόγατο. Κι ας φεύγω αρκετά τάκτικα για πολύμηνα ταξίδια. Θέλω να ξέρω ότι τα λαστιχάκια που φύλαξα απ τα πακετάκια των από καταβολής τυριών (και ποτέ δεν θα μου χρησιμεύσουν) βρίσκονται στο συγκεκριμένο συρτάρι με τα μαχαιροπήρουνα, στην συγκεκριμένη κουζίνα, με το συγκεκριμένο φως.

Ο αυτοσχεδιασμός και το go with the flow ήταν, φύσει και θέσει, πάντα θεμελιώδης αρχή στην ζωή μου. Στην σκηνή, στις σχέσεις, στην δουλειά, στα οικονομικά.
Αλλά όχι στο κεραμίδι.

Δε βαριέσαι, moving blues είναι, θα περάσουν. Το λέει και η έκφραση άλλωστε.

So sing it for me one more time, Luther.




Thursday, 28 July 2011

We'll be Moving Right Along (as soon as we untangle ourselves from the TRT)



The Tandoori Red Tape involved in applying for and hopefully being granted visas (a medical visa for Georgia and a tourist visa for me) is NOT TO BE BELIEVED! I am still hopeful that we will manage to get through it all, but the time limit is daunting.

On the bright side, Georgia and I have found "our song" ;)


Wednesday, 27 July 2011

Χαμπέμους πασαπόρτι, μόρτη


Δεν το ανοίγω να το δείτε μέσα, θα τρομάξετε.

Αύριο, με όλη τη σχετική χαρτούρα παραμάσχαλα (και πικικίνια στη τσεπούλα) θα πάω στην Ινδική Πρεσβεία για να αιτηθώ βιζών (προσοχή στο σπέλλινγκ, πληζ) τόσο για την αφεντιά μου όσο και για την Τζώρτζια .

Ελπίζω να ξεμπερδέψουμε και με αυτό, και σχετικά εύκολα, γρήγορα, ανώδυνα -- να, βρε όλα δικά μου τα θέλω!

Μετά θα ανοίξουμε τη συζήτηση "βαλίτσα".

Ώρε μάνα μου!... (Profiterolles, anyone?)

Tuesday, 26 July 2011

I am very very holoskasmeni

Μόλις μετέφερα 2 ακόμα μεγάλες τσάντες -τις μπλε, της ΙΚΕΑ- με ρούχα (δηλαδή έχουν πάει πλέον σχεδόν όλα) και 6-7 κούτες βιβλία στο καινούργιο σπίτι.

Έσπασα -άτσαλα- ένα νύχι.

Πεινάω και ζεσταίνομαι.

Είπα σε φίλο ότι θέλω στοργή και προδέρμ. Μου είπε "σους -- μεγάλωσες". Μου έσκασε κι ενα χαμόγελο, να μου το γλυκάνει.

Σύμφωνοι. Μεγάλωσα. Μη σου πω, παραμεγάλωσα κιόλας.
Και τι μ'αυτό; Πότε έχασα την οψιόν για στοργή και προδέρμ; Και γιατί δεν μου το είπε κανείς;

Παρά την πείνα και το σοκ, η επόμενη ερώτηση ήρθε σε χρόνο που θα ζήλευε και η Ντόροθυ Πάρκερ: "Στοργή και κοκτέηλζ, έστω;"

"Αυτό, ίσως" απάντησε με wolfish χαμόγελο.

Έτσι, μάλιστα! Να μεγαλώσω!

Μάλιστα, θα επιδείξω ωριμότητα περιμένοντας να βραδυάσει.



Saturday, 23 July 2011

Growing Pains

Από μια πολύ σύντομη κουβέντα με αγαπημένο φίλο σήμερα, θυμήθηκα ένα κειμενάκι που έγραψα πέρσι, μονοκοπανιά ένα βράδυ. Πέρα απ το ανεκδοτολογικό του πράγματος, συνδέεται με την επίγνωση (ή μη) με την οποία εξελισσόμαστε, με το αν επιλέγουμε να προχωράμε και με ποιό τρόπο.

Καλή σας νύχτα!

Growing Pains (yes, still!)
Athens, April, 2010


When I was a very young girl, working with dogged determination and militaristic self-dicipline towards becoming a ballerina, with my head and heart filled with dreams of tutus and pointes and bright lights and Tchaikovsky and my leotard soaked through and through and my hands sticky with resin powder, a very well-respected teacher and examiner came to Athens from RAD HQ in London, for a series of seminars that would culminate in a public performance: Danielle Taylor.

From the second day of classes onwards, I remember returning to my mother's arms exhausted and in tears. Miss Taylor had honed her attentions on me and bore down on me with all the charm of a drill sergeant. Why? Why me? What had I done wrong? Why did she hate me so??? One day I was in the show with a solo (no less), the next told to pack my tights and go. This went on for a week, and I was on the brink of a breakdown. I was seething. I was angry and bruised, in more ways than one. The self-pity was delectable. After all... I *was* one of my teacher's star students. I had passed all my exams to date with no less than "Highly Commended", but more often with "Honours". What did the Wicked Witch Of The West want with me???

I just didn't get it.


Furthermore, I couldn't believe that my adoring mother let this gross injustice unfold without so much as a protest. Finally, two days prior to the performance (my place in it was -yet again- uncertain), I'd had enough. I returned home in an absolutely vitriolic mood, declared that first thing next day I was going to quit the bloody show all together and unleashed all of my bitterness on the only person in the Universe who would carry on loving me, no matter what: my mother.


After my wrath was spent and I was sobbing in her embrace she very VERY gently said to me:

"Let me ask you something. Miss Taylor flew here all the way from London and has more than 200 girls in her tutelage. She doesn't know you, and once she is gone, the two of you will probably never meet again. But she has devoted so much of her attention and energy to you. Why do you think that is?"


What was she driving at? Where was the line connectiong the dots? I was baffled.

"Teachers like Miss Taylor only give their time to those that show the most promise. She works you so hard because she believes you are worth it. Really, it is a great honour. Now... sleep on it and tomorrow you can decide whether you still want to quit the show. Assuming Miss Taylor decides to keep you in it, that is."


All this happened a good 30 years ago.

It has become abundantly clear that in the more than 16 years of performing to date, I went pretty much unquestioned. I was allowed to rely on my abilities, such as they were, unchallenged and unquestionned. Never pushed to evolve, never encouraged to better myself, never given the time and effort. After all, the "job" got done, didn't it? How sordid. Because, you see, this is not a "job". It goes to the very core of who I am.


Assuming that at age 12 I didn't know any better, now aged 42, I would certainly hope that I *do*.


Recently I have found myself in a situation that has recalled these long-faded memories. The circumstances are other, the relationship different. No yelling, no tantrums. Well, not so far (LOL)

... and yet!

My dismay lasted all of 2 minutes. Thanks to the combined efforts of Miss Taylor and my very wise mom back then, that's how long it took me to realize what I'm being offered now: An invaluable opportunity to concentrate on what's really important. To learn. To dare to strive to be all that I can be. To go beyond what comes easy, to unlearn the bad habits I picked up along the way in order to deal with the less than encouraging status quo of my chosen craft, through which I had forged a path in near-utter solitude.


Some would say that an old dog doesn't learn new tricks. To them I have only this to say: I am not a dog, I'm not old and I'm not interested in learning tricks. Furthermore, and at the risk of being labeled a conceited cow: I'm not a peddlar, I'm an artist. I have shied from this long enough, time to Face The Music And Dance.


To the person who gave me this blessed wake-up call, and you know who you are, I can only say this: thank you. For deeming me worthy, for your precious time and effort, for caring, for reminding me what it's all about and for pulling the train, side by side. It is nothing less than a perfect gift, an honour to which I am but happy to gratefully respond by submitting my obligation and promise to do my level best.


To all concerned: Flock to those who make things tough on you. Those who make it easy do so by indifference.

And now, if I might be excused, I must get back to my work. What joy!!


PS: I did perform in that show. Miss Taylor hugged me after, with tears in her eyes. I never became a dancer. I did become an actress and a singer. One day soon, I'll be a musician. I suspect mom is smiling.