Έσπασα -άτσαλα- ένα νύχι.
Πεινάω και ζεσταίνομαι.
Είπα σε φίλο ότι θέλω στοργή και προδέρμ. Μου είπε "σους -- μεγάλωσες". Μου έσκασε κι ενα χαμόγελο, να μου το γλυκάνει.
Σύμφωνοι. Μεγάλωσα. Μη σου πω, παραμεγάλωσα κιόλας.
Και τι μ'αυτό; Πότε έχασα την οψιόν για στοργή και προδέρμ; Και γιατί δεν μου το είπε κανείς;
Παρά την πείνα και το σοκ, η επόμενη ερώτηση ήρθε σε χρόνο που θα ζήλευε και η Ντόροθυ Πάρκερ: "Στοργή και κοκτέηλζ, έστω;"
"Αυτό, ίσως" απάντησε με wolfish χαμόγελο.
Έτσι, μάλιστα! Να μεγαλώσω!
Μάλιστα, θα επιδείξω ωριμότητα περιμένοντας να βραδυάσει.
